Backpack4Life

Let's Make Teams Better

Free — Thu, 23 Oct 2008 22:02:00 GMT

Zowaar, ik had veel vroeger terug aan het bloggen moeten slaan... de gedachten blijven maar stromen.

Of klinkt "Let's Make Teams Work" beter? Het heeft naturlijk een lekker dubbel bodempje... ;o)

No user cares about refactoring something that works... until it breaks

Free — Thu, 23 Oct 2008 21:49:00 GMT

Dat, mijne lezer, is echt nog niet meer dan een slagzin.

Maar het zet misschien wel aan het denken. Over de 'case' voor refactoring, bievoorbeeld. En over opportuniteitskosten...

Risk-First Testing: the whonly grail

Free — Thu, 23 Oct 2008 21:21:00 GMT

Tzal kort moeten, want zonet ontdekt dat me hier nog wat paperassen liggen aan te grijnzen.

Eigenlijk is het simpel.

Testen, zoals bijna alles, hoort een simpele cost/benefit proeve te doorstaan.

De (variabele) kost van testen is duidelijk: werkuren.

De opbrengst van testen? Reductie van risico. (Over dat risico kunnen we nog wel een paar boterhammen smeren, maar dat zal voor later zijn.)

Het probleem met testen? Er is nooit genoeg tijd om alles te testen.

Zodus... om te zorgen dat de benefit van testen effectief de cost overstijgt, kun je maar beter zorgen zo rap mogelijk zo veel mogelijk risico achter de rug te hebben.

Hoe? Alleszins niet door de simpelste dingen eerst te testen. Ook niet door de testen uit te voeren in de volgorde waarin ze in het leven zijn geroepen. Of alfabetisch. Of per categorie. Zelfs niet per se door de 'meest gebruikte' features te testen.

De enige vraag die er toe doet is: waar zit het grootste risico? Als je dat kunt bepalen, dan weet je waar je moet beginnen testen.

Boeiende ideeën in dezelfde lijn vind je in het artikel "The One-Hour Regression Test" in Better Software Magazine van Oktober 2008.

Nog drie praktische tips:

Beperk jezelf in de tijd - maw. als je 5 tijdseenheden kunt testen, test dan zo dat je na één tijdseenheid al zo zeker mogelijk bent.
Hou je eigen performance indexjes bij: na een uur, na twee uur,... schrijf op of je het zou aandurven dàn al te stoppen met testen - maw. je schat de kans dat er geen blocking bugs meer zullen opduiken hoger dan 90% of zo. Kijk achteraf of je gelijk had, en geef jezelf punten. En, telkens blijkt dat je na een uur gelijk had, trakteer jezelf een pintje ;-)
Om te bepalen waar het grootste risico zit, denk aan Adam Smith. De onzichtbare hand. Eigenbelang. Watte? Simpel: stel jezelf de vraag welke features je je job zouden kunnen kosten als ze onopgemerkt blijven.

Hope that helps 8-)

Analytical Prototyping: prototypes as first-class analysis deliverables

Free — Thu, 23 Oct 2008 20:36:00 GMT

"Een prototype zegt meer dan duizend woorden" was een andere kandidaat-titel, maar een mens moet nu eenmaal kiezen.

En zowaar, het begrip analytical prototyping bestaat zowaar, zo leert google mij.

Of het overeenkomt met wat ik bedoel, durf ik niet zeggen - al was het maar omdat het idee voor mij nog niet geheel en al is ontwikkeld - en heb nu ook niet de tijd om door te googlen.

Maar wat ik er ongeveer mee bedoel is eigenlijk redelijk simpel:

Zo vaak wordt door analysten/ontwikkelaars/... geklaagd dat gebruikers pas weten wat ze willen eens de applicatie af is.

Die observatie is terecht, zou ik durven zeggen. Maar de conclusie niet. Want ieder nadeel heb z'n voordeel. Als je het wil zien, tenminste.

In mijn ervaring is het vooral zo dat van in het begin redelijk duidelijk is wat de belangrijke concepten zijn die moeten beheerd worden, maar komen daar achteraf pas alle 'attribuutjes' bij (niet zo'n groot probleem), en vooral, pas na eerste gebruik wordt duidelijk hoe die gebruikers hun applicatie écht willen gebruiken (een veel groter probleem).

Hmm... hoe zouden we dat knapperig kunnen uitdrukken:

There's no better way to discover the use cases of a system than by actually using it.

Dus, wanneer je zelfs maar het gevoel hebt dat gebruikers nog niet echt weten wat ze willen (hmm...), zorg dan weliswaar dat je de kernconcepten als een coherent geheel in een model kunt gieten, maar maak er voor de rest nog niet teveel UML aan vuil, en bouw eerst een 'prototype' (or whatever the name). Een throw-away prototype, weliswaar - zoals alle prototypes zouden moeten zijn.

Weggegooide inspanning? Mja, misschien. Maar het is de ROI die telt, in principe.

Enerzijds, zorg dat het prototype zo simpel mogelijk gebouwd wordt. Gooi op dat moment zoveel mogelijk non-functional requirements overboord (security, availability, scalability,...), en focus je op een selectie van functional requirements. Anders gezegd: zorg dat de kost, de investment, minimaal is. En bedenk: als je dat prototype niet zou bouwen, zou je een pak meer analyse nodig hebben voor je aan je applicatie kunt bouwen.

Anderzijds, is het hele idee natuurlijk dat je op deze manier een betere applicatie kunt maken. Eén waarmee je gebruikers beter hun werk kunnen doen. Elke dag. Vlot, eenvoudig, krachtig. Daar ligt een hoop return op de loer achter het hoekje.

Kortom: zie een prototype als een uitvoerbare analysis deliverable. Een belichaming van het idee dat in analyse alle middelen goed zijn om de doelstellingen te bereiken: zo goed mogelijk begrijpen wat gebruikers willen, en die informatie zo duidelijk mogelijk doorgeven aan ontwikkelaars.

Eén caveat nog: zet in grote rode letters in de UI van je prototype dat het een PROTOTYPE is, en hou de code base hiervan duidelijk gescheiden van die van de finale applicatie. Zoniet creëer je verkeerde verwachtingen.

Ohja. Kan goed zijn dat een heleboel andere mensen allang deze waarheden ontdekt hebben... maar in dat geval, zoveel te beter. Als meerdere mensen onafhankelijk van elkaar tot dezelfde ideeën komen, is dat meestal een teken dat er wel wat in zit.

Een idee zegt meer dan duizend woorden...

Free — Thu, 23 Oct 2008 20:29:00 GMT

...gelukkig maar, en spijtig genoeg...

Want eerst en vooral moet er iets off my chest: he tis al vierentachtigduizend keer gebeurd dat ik dacht "en dààrover ga ik es een blogpostje schrijven se".

Maar het komt er nooit van.

Waarom niet? Niet omdat ik er niet aan begin, maar omdat het nooit afraakt.

Waarom niet? Omdat ik nu eenmaal geen foto kan nemen van een idee dat in m'n hoofd zit, dus moet het via de omweg van de taal, en dat duurt, dat duurt.

Want met een foto, dat zou wél lukken. Een beeld zegt namelijk ook meer dan duizend woorden. Met een beetje geluk ongeveer evenveel als dat idee.

Maar zeker zullen we het allicht nooit weten...

Om dus maar te zeggen: vanaf nu formuleer ik elk kandidaat-idee als één zin, en dat wordt dan de titel van een blogpost. Of er ook een body aan de post komt, dat hangt van een hoop dingen af. Van verzoekjes bievorbeeld.

We zullen zien wat het geeft.

Aussie Ambience: Out of Kakadu, Litchfield, Darwin... The End!

Free — Wed, 06 Feb 2008 22:57:00 GMT

Out of Kakadu

PhotoPhobia

Ff heel goed kijken naar de net uit beeld stuivende eend (or whatever). Gigantisch grappig. Er waren enkele groepjes eenden, die blijkbaar aan een combinatie van een soort groepsgevoelwispelturigheid met een soort agorafobie (op het water dan) leden. Resultaat zijnde, dat om de halve minuut zich een eend van een groepje losmaakte, en rakelings over het water naar een ander groepje racete. Alleen ging dat zo snel dat het een ware opgave was om een foto van zo'n eendje "in de vlucht" te maken.

The Sky is The Limit

Awel, dàt is nu es een fatsoenlijke termietenheuvel de naam waardig se. Zomaar langs de weg uit Kakadu richting Darwin, een paar exemplaren waar de eerder aanschouwde "termietenbubbeltjes" (op weg naar Alice Springs) slechts mierenhoopjes naast leken. Het zette m'n mokke zowaar tot spontane sprongetjes van vreugde aan :-)

Termite Mound Detail

Saaier dan dit worden fototitels niet, maar het is dan ook wat het zegt: een detail van zo'n termietenheuvel. Daar kunnen pakweg bijen nog iets van leren, me dunkt.

Free Meal!

Nog op de weg van Kakadu richting Darwin, even gestopt voor een ritje op zo'n touristenboot, om krokjes te gaan voeren. Over de diervriendelijkheid en dergelijke kan natuurlijk gediscussieerd worden, maar indrukwekkend was het alleszins: honderdend kilo's reptiel die vlotjes een paar meter (!) de lucht in gaan, je moet het maar doen. Je vraagt je zowaar af hoe Moedertje Natuur zo voorzienig kon zijn om een feature als dit in aan de requirements voor de soort Krokodil toe te voegen. De kans lijkt me alleszins klein dat het een user request was. Euh...

There's No Such Thing as a Free Meal

Zo helemaal gratis is zo'n lekkere hap (kip, als ik me niet vergis) natuurlijk ook niet - het beestje moet toch eerst even z'n kunsten laten zien. En daarmee is het nog maar eens bevestigd - there's no such thing...

At Last

En dan eindelijk, het verdiende loon.

<Ung>

Dit is weer zo'n moment waarbij u, beste lezer, verwacht wordt de titel als een "geluid" te interpreteren. Zo'n stevig keelgeluid in dit geval, in stripverhalen meestal aangeduid met "slik". Niet dat je dat echt kon horen hoor, maar dat hoefde ook niet.

One More

Om toch nog maar eens het spektakel te laten zien - vergis je niet, de keuze was al moeilijk uit die honderden foto's...

The Quick and the Dead

Op hetzelfde boottochtje, zo'n beetje als afwisseling, eventjes de vogeltjes bijvoederen. Van een totaal andere orde, maar eigenlijk evenveel spektakel: al snel waren er honderden vogels (en nee, het zijn geen huismusjes zoals je wel ziet), die zich vanuit de lucht letterlijk op de hapjes stortten, met tientallen tegelijk. En wie eerst komt, eerst maalt natuurlijk.

82 Wheels

Tel maar na. En pakt daar maar es een rond punt mee.

20 Axes

Tel ook maar na. En als je nog es ergens over een "road train" hoort spreken, besef dan dat je dat redelijk letterlijk mag interpreteren.

Litchfield National Park

Ons eerste bezoek aan Darwin was een quickie: even zoveel mogelijk hostels opzoeken, overal een blad ophangen met "Camilla for Sale", en terug buiten. De strategie was dan ook, dat we zo weinig mogelijk met die verkoop op zich wouden bezig zijn - kwestie van het scenario van het volk dat we in Kings Cross (Sydney) hadden gezien te vermijden. (Voor wie kort van geheugen is, dat scenario kwam neer op "besteed de laatste week van je reis in een parkeergarage om van je auto af te geraken.) Achteraf makkelijk gezegd overigens, maar zelfs bezoek aan al die hostels was eigenlijk overbodig, gezien een zoekertje op Gumtree het uiteindelijk gedaan heeft.

Daarna van Darwin even terug zuidwaarts, voor een laatste National Park, dit keer Litchfield genaamd - land van natuur en termietenheuvels.

Magnetic Termites!

En net als je denkt dat je het allemaal al wel gezien hebt, krijg je zoiets: termieten met een ingebouwd kompas. Die gave manifesteert zich door "grafzerkachtige" termietenheuvels zoals je er hierboven eentje ziet, die als zaagbladen uit de grond steken en quasi perfect noord-zuid zijn georiënteerd...

Waarom? Blijkbaar zijn termieten beestjes die nogal moeilijk tegen hevige hitte kunnen. In de meeste gevallen lossen ze dat op door een paar kelderverdiepingen onder hun heuvels te steken, in de koelte waarvan ze zich kunnen terugtrekken... maar wat als de termietenheuvel op een plek ligt die regelmatig overstroomt? Wel, in tegenstelling tot wij domme mensen beginnen die termieten geen dijken te bouwen of met zandzakjes te prullen, maar bouwen ze hun heuvel gewoon hoog genoeg, en noord-zuid gericht - zodat ze zich bij de grootste hitte van de dag naar de zuidelijk (!) gelegen vertrekken kunnen begeven - al is het iets ingewikkelder dan dat. Meer weten? Lees dan deze pdf.

Graveyard Termites

Zoals ik al aangaf, het ziet er soms wat luguber uit... of toch precies geen plekje om je tent op te zetten.

Big

Zo heel groot vond ik die termietenheuvels (dit keer de cathedral versie) nu ook weer niet.....

Small

Of bij nader inzien misschien toch. Jammewadde. Die koelvinnen (enfin, zo zou ik ze toch omschrijven) zijn ook tegen de warmte, natuurlijk.

Litchfield Falls

Wat is een park zonder watervallen, natuurlijk. Maar wanneer je er zoals hier een douchke kunt onder nemen, dan wordt het pas helemaal interessant.

Bestaat er feitelijk geen wereldatlas met alle watervallen die geschikt zijn om onder te douchen? Qua reisplanner zou dat anders wel tellen :-)

Hanging Foxes

U allicht niet onbekend, o beste lezer, de Flying Foxes - en het kopje van dat exemplaar in het midden verklaart ineens de naam, me dunkt. Vlak bij dat watervalmeertje van hierboven hoor je een hels kabaal boven je hoofd, met gedorie een hele kolonie van die beestjes. Je zou denken dat er genoeg takken zijn voor iedereen, maar nee, zoals je ziet kunnen ze elkaar nogal moeilijk gerust laten. Tenzij er hormonale toestanden in het spel waren natuurlijk.

Just a Butterfly

En dan is het weer eventjes tijd voor een detailke. Een doodgewoon vlindertje, ff aan het genieten van een druppelblad.

Berry Springs

Berry Springs Paradise

Hot Springs. Zwemmen.

De combinatie van die paar woorden staat naar mijn zeer bescheiden mening gelijk aan "paradijs". Ze mogen voor mijn part zelfs het woord paradijs uit het woordenboek schrappen en vervangen door warmebronzwemmen of zoiets. Alleen is dat wel wat omslachtiger natuurlijk.

Jedoch, ieder voordeel heb z'n nadeel zoals altijd, en net zoals er in het paradijs verraderlijke slangen annex appels waren, waren er hier... krokodillen. Allee, misschien toch. Spijtig genoeg zijn we vergeten een foto van het waarschuwingsbordje te maken, maar de boodschap was duidelijk: we hebben er alles aan gedaan om het te voorkomen, maar er is geen enkele garantie dat je hier niet door een krokodil wordt opgevreten.

Magoe. No risk no fun natuurlijk. Al vergt het toch enige moed om daar langer dan 5 seconden met je ogen gesloten in het water te dobberen 8o)

Floating Feeling

Een, twee, drie, vier...... swobbel swobbel. Heb nog even overwogen wat mensen te laten schrikken door plots een oerdegelijke RRRRROOAAAARRHHGGHHGHHHH te exclameren, ma kheb het toch ma gelaten.

How many crocs have you seen?

Na enig aandringen was m'n teerbeminde dan toch bereid eventjes het water met mij en de krokodillen te delen. Schoorvoetend, zoals dat zo mooi heet.

Feet Cleaning

Van voeten gesproken. Zoals je ziet heb ik twee ferme exemplaren. Zo ferm dat de vissen er verdorie kwamen aan knabbelen. Hoe ridicuul het ook klinkt, gegeven de verre krokdreiging schrik je toch wel even bij de eerste vissehapjes :-)

Nearly Perfect

Die nearly sloeg op de kroks, maar nu ik eraan terugdenk was het toch wel heel nearly, zeg maar perfect.

Weet wel die watervallenatlas waar ik het daarjuust over had? Wel, de warmwatervallen zouden daar alleszins met rode stip in aangeduid zijn. Agua Caliente in Guatemala staat nog altijd op nummer één, maar deze (Berry Springs) staat toch wel eervol op nummer twee.

Darwin - This is The End...

Een song die bij het Thailandtripje van 2003 tot reislied werd gebombardeerd (samen met het edele gezang van de slijpsteenkever), maar bij terugblik op deze foto's toch wel even stevig op de voorgrond treedt. snik

Title

Terug in Darwin hadden we een koper voor Camilla gevonden, dus onvermijdelijk moest er een stevige poetsbeurt komen. Na drie maanden in ons vanneke geleefd te hebben was het ook wel nodig, durf ik zelfs eerlijk bekennen 8-)

The Real Routemap

Nog snel even een foto van onze routemap: Sydney en The NSW Outback, Queensland met Cairns en nog veel meer, The Northern Territory met Alice Springs en "de rots", en tenslotte de nationale parken van het noorden. 3 maanden, 13000km, Camilla had het goed gedaan. En wij ook.

ET Skype Home

Ondanks de schandalige prijzen voor internet in Darwin zelf, vonden we in het (echt wel aangename, en met fantastische wc's uitgeruste) park met zicht op zee zowaar een even vriendelijke als onbekende mens die zijn wifi-netwerk met ons wou delen. En aangezien de nodige praktische afspraken gemaakt moesten, was dat dan ook een ideale gelegenheid om even met het thuisfront in contact te treden - Skype rules!

Darwin Bicentennial Park

Ik ga niet zeggen dat het de meest fantastische stad ter wereld is, maar van parkjes aanleggen kennen ze toch wel iets in Darwin. Niet zozeer spectaculair, maar oh zo gezellig. En mannekes, sjieke wc's!......

Cheapa Campa

Net zoals de reis was begonnen met een weekje strandvakantie in Goa, was de afsluiter een weekje... rondtrekken in een camper. Maar deze keer wel ene met (vooral in vergelijking met Camilla) grandioos comfort, zelfs inclusief microgolfoven. (Anderzijds, ik wil de sfeer nu niet verpesten, maar als je de tarieven van Appollo-dochter Cheapa Campa bekijkt, bedenk dan maar dat er nog wat belachelijke kosten bijkomen...

Ibis

Hoe sluit je een blog van zeven maanden tegoei af...? Bwaja, wat maakt het ook uit.

Omdat het bewonderen van het gevleugelde leven van Australië één van de leukste kantjes van onze reis was, sluiten we dan maar af met twee vogelfotookes...

Yellow Lap Winged

Als dàt geen toepasselijke naam is. Benissimo!

Ugh, wij hebben gesproken.

Aussie Ambience: Katherine and Kakadu!

Free — Tue, 05 Feb 2008 22:54:00 GMT

Katherine

En jawel, liebe leute, de eindrace naar het Noorden was ingezet! Niet zonder enige omwegen natuurlijk - het was niet alleen eindrace maar ook eindreis - maar toch, een mens voelt aan z'n darmen wanneer de heimat binnen reukafstand komt
[wie nu een WTF gevoel krijgt, maak je geen zorgen, het ligt niet aan jou] [of toch wel een beetje, natuurlijk, ofwel heb je al het voorgaande op deze blog niet gelezen, wat zonder meer schandalig is, ofwel heb je dat wel gedaan en weet je intussen dat je je niet bij ieder zinnetje evenveel vragen moet stellen dus ligt het eigenlijk in beide gevallen ook aan jou]
We gaan der beter invliegen zekers...

Back to the Land of Cheap Fuel

Terwijl er hier net bij ons op het koerke een gepluisd zaadje van ene of gene boom zijn weg naar binnen tussen de golfplaten gevonden heeft, en daarmee spijtig genoeg aan zijn bijdrage in het voortbestaan van de boom zal moeten verzaken, slaan we weer lustig aan het bloggen. Het idee om een fotoboek te maken met de hele blog erop is intussen nieuw leven ingeblazen, maar het spreekt voor zich dat de eerste stap daarin het afwerken van de blog is.

Ohja, wat bovenstaande foto betreft: zoals al gezegd is The Northern Territory niet bepaald een plek om goedkoop te tanken (maar vergis je niet: het is nog altijd een stuk goedkoper dan heden ten dage in Belgenland... al weet ik natuurlijk niet hoe het intussen alginder gesteld is).
Voor wie ooit overweegt met een vanneke door Australië te trekken: een extra jerrycan, samen met wat uitkijken naar goedkope tankplekken en enig kilometergereken op de kaart, verdient zichzelf al snel terug...

ChiroPracticAttitude

Nee, dit heeft niets met jeugdbewegingen te maken - zelfs al zijn dat van alle soorten organisaties waarschijnlijk deze met de meest praktische (en pragmatische, voor zover je daarin een onderscheid wil maken) aanpak. Ugh.

Dezen typ - van wie we jammergenoeg alleen de voituur hebben gezien - zag het blijkbaar helemaal zitten. Het zou me niet verbazen als z'n eigenlijk doel een vliegtuig met daarop "The Flying Chiropractics" of zoiets is. Mja,je leeft voor je job of je zit op je gat, nietwaar? ;-)

Nu ik er zo op let: dat is zowaar een buitenboordmotor die em daar aan z'n reservewiel hangen heeft?!

Hello Kathy

Dames en Heren, aanschouw Katherine Gorge. Katherine is eigenlijk de naam van de rivier als ik me goed herinner, en is niet één maar een stuk of wat gorges. Maar dit is zeker geen mis exemplaar.

Creatief met Plastiek Zak

Die zere teen, weet je nog. Die was dus in Katherine eindelijk opengesneden. En met zeewier volgepropt.

Maar daarom kan je toch niet laten om te gaan kanovaren zeker?

Snorkelland

Wel, is eigenlijk spijtig dat de lichtomstandigheden niet toelieten een wat "overzichtelijker" foto te nemen, maar dit was werkelijk magisch om te aanschouwen.

Al die kleine "snorkelgrotjes" die je ziet, zijn een soort vogelnestjes, door die vogeltjes onder een overhangende rotswand geplaceerd. Als je nu nog eens goed kijkt, zie je een drietal "schichtjes": die vogeltjes waren echt continu af en aan aan het vliegen met takjes, blaadjes, en wie weet wat nog allemaal. Zonder meer één van de plezantste elementjes van de kanotocht!

Op de Kist van een Dooie

Mijn voorouders waren vikings, denk ik. Zonder zonnebril weliswaar.

Ants

Een minder fijn aspect van de kanotocht, is dat je de rivier moet delen met luidruchtige, arrogante, vervelende boten vol toeristen. Voila, het is eruit.

Ma serieus: als jij (met je zere teen en zo ;o) dat hele stuk geroeid hebt, en net wanneer je op het einde denkt in alle rust je bokes op te eten komt daar zo'n troep volk aan, dat net een half uurtje op de boot gezeten heeft, daarbij waarschijnlijk alle vogeltjes wegjagend (schand o schand!), en de bootvent vervolgens door een megamegafoon een wegens de echo totaal onverstaanbare uitleg begint te doen, dan zou je ook niet speciaal content zijn.

Kgevettoe, kheb dan ook maar wa kabaal gemaakt. Door die bootvent de vraag toe te roepen of het alstublieft nog iets luider kon. Waardoor al die toeristmensjes natuurlijk zo stil als ze konden de boot afschuifelden, en bijna schrokken als ik daarna in hun buurt kwam. Moehah :-)

There's a Hole in the Rock and I Don't Know Why...

...there's a hole - in - the - rock.

Ma twas wel grappig om zien. Precies zo'n potje om microgolfeieren te koken. Er hing wel een paar duizend ton steen aan - zo ongeveer ter grootte van een aardbol.

Katherine The Third

Onze kanotocht eindigde bij de derde gorge van de Katherine river - met dit uitzicht als beloning.

Flawless

Om het even met de woorden van Alanis te zeggen: "if you're flawless, then you'll win my love". Moehah 8-)
(de oplettende lezer beseft waarschijnlijk dat ik me weer zit af te vragen waarom ik die foto een half jaar geleden Flawless genoemd heb... niet dat het niet terecht is, natuurlijk :-)

Kakadu National Park

Kakadu, de naam is bijna heilig onder natuurminnende aussie-backpackers (een te verwaarlozen percentje van de wereldbevolking, vanzelfsprekend).
Over het algemeen zijn we (allee, ikke vooral) nogal schuw tegenover "must-go-places" - de verwachting is en blijft de moeder van de teleurstelling - maar in dit geval was dat volledig onterecht. Het aantal diertjes, in alle soorten en kleuren, dat je daar op een half uur bij elkaar ziet is meer dan wat de gemiddelde belg op een jaar tegenkomt - en das nog zacht uitgedrukt want ik spreek niet over leven.

Thorny Toad

Aan de oevers van de Katherine, diep verscholen in het riet... (spijtig alleen dat het niet de Katherine was, maar de juiste naam van die rivier is ook door de zeef geglipt).

Om dus maar even te beginnen met een doodgewone pad. Wel eentje met lekker veel wratten. Vriendelijk genoeg om te blijven zitten, maar wel pretentieus genoeg om zich schoontjes van de camera weg te draaien. Allee, tis hem vergeven voor een keer. We hadden nu eenmaal geen rietjes bij. Stout.

Yellow River

De boottocht van de volgende ochtend was, welja, onvergetelijk. Zelfs al merkten we dat we plots terug volop tussen de horden toeristen zaten, en al was er de bedenking dat als ik daar met een kano had rondgevaren, ik de mensen op de boot waarop ik nu zat waarschijnlijk evengoed het ongeluk had in verwenst.

Maar er waren nu eenmaal redenen om daar niet in een kano te gaan rondpeddelen. Ongeveer één reden om de paar honderd meter. Remember Schnappie?

Egret Sky

Tlijkt misschien wat saai, maar in dat geval even een oproep om je in het decor te verplaatsen. Een egret (1 van de vierentachtig of zo verschillende vogels die we van dichtbij zouden zien), hier en daar een krokje langspeddelend, de zon die de hemel rood kleurt, mist die stilaan uit de moerassen opstijgt...

Peep

Om het hoekje kijken, heet dat dan. Of was het het hoekje om gaan?

Die Another Day

Een bevreemdende combinatie ook van sprankelend nieuw leven enerzijds, en de doodse gevolgen van voorbij natuurgeweld (?) anderzijds.

Met verder niets dan een rimpelig wateroppervlak... en het geronk van de boot natuurlijk ;-)

Jabiru Nest

Tot de fermste vogels die daar en elders rondvliegen, horen zeker de Jabirus. Ze doen zo wat ooievaarachtig aan (euh... lijkt mij toch), maar zijn, mja, een paar keer zo groot denk ik.

High and Dry

Je hebt iemand met een zoomlens of je bent een niemand, zoals jullie vast wel weten.

Vervelend wel, zo terug onder de toeristen zijn. Plots lopen daar weer mensen rond met 500mm lenzen en camerabodies waarbij mijn sonieke een compactje lijkt. Met allemaal, stuk voor stuk, van die image stabilizers ingebouwd natuurlijk. Tis ni eerlijk.

Maar zoals ik onlangs nog tegen iemand zei: de fotografie doet het al een paar honderd jaar (hoe lang eigenlijk precies?) zonder al die snufjes, en tis niet dat er geen schoon foto's zijn gepakt in het vorige millenium, nietwaar.

Egret Looking Up

Krijg zo het gevoel dat ik niet zo bijster veel inspiratie had toen ik deze reeks foto's betitelde. Maar toch, het beest zat nu eenmaal de hele tijd met z'n kop onder water naar vissen te vissen, dus tis wel een mini-uitdagingetje om hem zo schoon rechtop te kunnen pakken.

Overigens, wat zou er langer zijn, zijn nek of mijn arm?

Silent Death

Ok, hier schiet m'n teertrouwgeliefde Sony duidelijk een steenworpje te kort, maar vond het fotomoment zo fantastisch dat het er toch bij moest.

Een arend dus, een halve seconde tevoren nog muisstil (arendstil?) op een tak zittend - tot em natuurlijk mijn camera in het oog kreeg - vermoed ik.

Darter - Breakfast Drying

De darter, familie van de cormorant (voor wie zich nog de foto's uit China van het cormorant fishing herinnert), en z'n typische pose na het ontbijt. Hoezo?

Hewel, zoals onze toch wel betrekkelijk sympa gids ons wist te vertellen: hoe waterafwerend het vederdek van zo'n beestje ook is, toch heeft de natuur dit beest in oorsprong niet voor onderwateractiviteiten ontworpen - of toch zeker niet in combinatie met kunst- en vliegwerk. Nadat hij dus enige tijd door de waterlijke dieptes op vissenjacht is geweest, moet hij zich wel laten drogen - of anders geraakt em simpelweg niet meer van de grond.

Iets zegt me dat die uitleg niet honderd ten honderd klopt - met zoveel krokjes in de buurt, zou ik het alleszins nooit zover laten komen dat ik niet meer kan vliegen. Maar wie ben ik natuurlijk.

Sea Eagle

Muis. Stil. En dan een hele tijd nix. En dan nog veel stiller. En dan de arend.

Supermarket for Wildlife

Dat waren toch de woorden van onze bootgids. En vanuit het standpunt van een krok is dat zeker juust.

Jabiru - Deadly Beak

Waar is het visje visje visje...

Jabiru - Beat That National Geographic!

Visje gevonden!

Plots zie je die bek met fenomenale kracht en snelheid het water in schieten, en het volgende ogenblik is de wereld een visje armer.

Beat That National Geographic was trouwens met voorsprong de favoriete uitspraak van de bootgids. En hij had verdorie nog gelijk ook - de actie die we daar op dat enkele boottochtje hebben gezien, kon zeker aan de gemiddelde wildlifereportage tippen!

Living Apart Together

Toch wel bizar - je zou nooit denken dat zo'n vogeltje zelfs maar in het zicht van een krok zou willen komen.

Maar blijkbaar hadden ze een soortement LAT-verstandhouding.

Don't Tempt Me

En dan eindelijk... een beestje van een krok van heel dichtbij. Het blijven rare wezens - maar wie zijn wij om te oordelen natuurlijk: als ondanks de survival of the fittest/fitting hun design in de laatste paar duizend jaar nauwelijks is veranderd, dan mogen we daar wel voorzichtjes uit concluderen dat ze redelijk goed ontworpen zijn zeker? In andere woorden, het antwoord van de natuur op "if it ain't broken, don't fix it"...

Tiens, zo had ik het zelf eigenlijk nog nooit bekeken...

Egret Out

Misschien wat floukes, maar de gratie waarmee die egrets zich door de wereld bewegen slaat nu eenmaal alles.

Lightning Man and Buddies

Kakadu draait niet alleen om beestjes, er is ook een serieuze hap aboriginal art. Best wel speciaal - en betrekkelijk cool - is de "x-ray stijl" die je hier ziet.

De Kleren Maken de Man

Not. Of tis maar hoe je het wil interpreteren natuurlijk. Een vroegere vorm van de x-ray stijl zo leek het me wel, met aandacht voor... welja, attributen zou ik zeggen.

Plezant figuurtje eigenlijk als karakter voor in een cartoon of zo, niet?

The Uluru Effect

Gezien vanop een heuveltop in Kakadu National Park komt een zonsondergang onder de wolken door piepen... een onbeschrijfelijk gevoel.

Face the Shirt that Should Not Be

Ok, deze foto had ook een veel smoezeliger titel kunnen dragen, maar ik vraag even aandacht voor mijn teerbemind "reisshirtje". Er bestaan alleszins weinig kledingsstukken ter wereld die zo vaak en met zoveel genoegen gedragen zijn als dit. Met als gevolg natuurlijk, dat hier en daar een knoop begint te missen, en zich al eens een gat of twee durft vertonen - vooral op de rug, weliswaar. Wat dan weer als gevolg had dat de drager steeds doodsbedreigender opmerkingen moet ondergaan van zijn metgezellin omtrent het zich al dan niet nog vertonen in dat shirtje. Hmm.

Maar ook wel een moment dat terugblikken op de (zijn voltooiing naderende) reis evoceerde. Het einde was in zicht, maar het was mooi geweest. Samen mooi.

Aussie Ambience: Camilla For Sale, and the West McDonnels

Free — Sun, 03 Feb 2008 22:49:00 GMT

Camilla For Sale: Getting Ready

Al is de nieuwswaarde misschien niet gigantisch, de "verkoopsfoto's" van Camilla kunnen in dit verhaal toch niet ontbreken.
Ziehier een mini-rondleiding door ons Australische huis... 8-)

The Backdoor

Jawel, Camilla heeft er altijd zo mooi opgeruimd ende proper uitgezien. Links zie je de afdeling voor de stapschoenen - want na pakweg een modderige wandeling kom je toch niet met vuile voeten in huis, nietwaar?

Daarnaast, van links naar rechts, de koffers met kookgerief en voedingsmiddelen, en de kartonnen doos vooral voor patatten en fruit...

The Bedroom

Ziehier ons superdeluxe bed, dat ons trouw drie maanden lang, nacht na nacht van een heerlijke nachtrust heeft voorzien...

Wat dat muskietennet betreft overigens: de duitsers van wie we Camilla hadden gekocht gebruikt dat net als verkoopsargument, omdat het perfect alle muggen buitenhoudt en zo. Het lijkt inderdaad een fantastische uitvinding. Lijkt. Want wij hebben nauwelijks muggen gezien (ok, waarschijnlijk door het seizoen), daar waar er wel muggen waren raakten ze op 1 of andere manier toch onder het net, en voor de rest was het een ambetant ding.

Maar we hebben het natuurlijk (met succes) opnieuw als verkoopsargument gebruikt... ahja vaneigens :-)

Ohja, de bedroom deed bijwijlen ook dienst als home cinema.

The Route

Als backup tegen de dag dat de GPS allicht tilt slaan wou, hielden we angstvallig onze actuele positie bij op Camilla's linkervoordeur - zoals eerder al gemeld, vermoed ik.

Niet gemakkelijk overigens, al rijdend door de ruit hangen en puntjes bijtekenen. Spijtig genoeg bestaat er bij mijn weten geen plotter of lasergraveerder ter grootte van een voordeur die je op Tomtom kunt aansluiten - anders hadden we zeker ene gekocht. Nuja, als ik er zo over nadenk: als zo'n ding al zou bestaan, negen van de tien kan het dan niet op de autobatterij werken. Er is nog werk aan de winkel, waarde technologen. (Hmm... dit is weer zo'n moment waarbij ik me afvraag hoeveel onder jullie deze hele paragraaf zouden lezen... 8-)

The Living Room (and Bathroom, and Kitchen)

Snap je nu waarom de home cinema in de slaapkamer moest? Onze livingruimte was redelijk beperkt - maar elke vierkante centimeter was benut.

Links de zak met "hygiënespullen" (of zou ik eerder zeggen, de zak met mijn pul shampoo en tandenborstel, en met de eerste helft van Heleen haar hygiënespullen? 8-), in het midden de kleerkast, net rechtsboven daar van de andere helft van Heleen haar hygiëneset, en onder het bed de frigoen de watervoorraad. Achter de frigo trouwens nog fornuis en gasflessen, maar dat kun je niet zien.

The Garage

Allee, als ik er dan toch een woningdeel moet opplakken.

Het nemen van deze foto ging overigens met een kleine schok gepaard, aangezien ik toen ontdekt heb dat de motor wat olie lekte, en we nog een paar duizend kilometer voor de boeg hadden... maar gelukkig is dat nooit een probleem gebleken.

Mja, dat was het voornaamste zo'n bikke.

West McDonnels

"Mala Paklenica" Revisited

Voor wie zich nog foto's van m'n maandje Kroatië in juni 2006 herinnert: dit zou bekend moeten overkomen.

Het kwam mij alleszins bekend voor. Voor alle duidelijkheid (lees: voor zover de foto dat niet duidelijk maakt): dit is een helling van een graad of 40, grof geschat.

Het kwam me zelfs zo bekend voor, dat een ogenblik aanschouwen voldoende was om een absoluut verlangen te laten opborrelen om de beklimming aan te vatten.

Zo gedacht, zo gedaan, dus vrouw en huishouden achtergelaten (sorry Heleen) en ondanks zere teen en sandalen, huppelde ik al snel de rotsjes op.

Worth It!

Hoogmoed is misschien een slechte deugd, maar eerlijkheid is zekere een goeie, dus: voor de aangenaamheid der tocht hoef je het niet te doen. Maar voor het allesoverheersende gevoel daar eventjes van bovenuit de McDonnell range te aanschouwen, das wat anders. Genoeg anders om er foto's van jezelf van te beginnen pakken alleszins.

More Like Mala

En om nog maar even van die vlaag van eerlijkheid gebruik te maken: helemaal boven ben ik niet geraakt - want na elke bobbel of bocht kwam weer een nieuwe, steilere, hogere. Magoed, khad me een doel gesteld vooraf - en dat doel was eigenlijk heel simpel "voor zover je op die eerste foto kunt kijken" - en daar was ik geraakt. Een tevreden vent is goud waard - of zoiets.

Next Time...

Ahja, van die sandalen en die teen dus. Het probleem is dat ik - vooral wanneer op reis - nu eenmaal Teva-fan ben. En wat die teen betreft, die is enkele dagen (veel te veel dagen eigenlijk) later in Darwin vakkundig opengesneden en met zeewier volgepropt. Gene zever.

Standley's Chasm

En die eerlijkheid blijft maar werken. Want het moet gezegd: al was de view vanop de eerste beklimming best te pruimen, toen ik terug afdaalde (met enige kleine slippertjes overigens, en daarmee bedoel ik niet m'n sandalen), zag ik dat ik ook helemaal in het begin van m'n beklimming een zijpad kon nemen, dat op 5 minuten tijd naar een waarlijk fantastisch uitzichtpunt leidde.

Wat me natuurlijk de bedenking ontlokte dat het waarschijnlijk helemaal niet de bedoeling was om die eerste beklimming daar te doen - maar goed, er was niemand in de buurt om me uit te lachen.

Aanschouw, o beste lezer, de Standleys Chasm - één van de vele "splitsingen" van de McDonnels range, die overigens ten Noorden van Alice Springs ligt. Wat je helemaal beneden op bovenste foto ziet, is vanwaar de volgende foto is genomen.

Standleys Chasm

Dezelfde chasm, op vloerniveau. Best wel spectaculair eigenlijk, nu ik er bijna een half jaar later naar kijk.

En waarom moest ik alweer per se die eerste beklimming doen? Ni vragen.

One of Many

Een van de vele waarlijk feërieke meertjes in de McDonnells.

(Feëriek is nu eenmaal een woord dat zo fantastisch is dat je af en toe een foto op je blog moet zetten waarbij je dat woord kunt gebruiken...)

Natural Jacuzzi

We snapten niet helemaal wat er gaande was, maar dat meertje was precies constant aan het broebelen. Maar naar ons gedacht een beetje te koud om ff een badje te nemen.

Rock Wallabi!!

Nee, het is niet de naam van een nieuw festival in de buurt van Waver, or whatever, wel één van de grappigste beestjes die we in al die maanden hebben gezien.

In tegenstellingen tot de andere kangoeroe-achtigen, huppelt deze soort niet over de weidse vlakten, maar over rotsen en stenen.

En het leukste vanal is dat het blijkbaar als verlamd blijft zitten als het een fotoflash over zich heen gegooid krijgt. (Arm beestje - deze foto's waren puur voor educatieve doeleinden en we vragen jullie met aandrang om geen flashfoto's van deze beestjes te gebruiken...!)

She's Got the Lookout

Een dagje later, nog steeds in de McDonnells, op een stevige wandeling.

Voor de wandelfanaten overigens: er loopt door de McDonnells een "trail" van meerdere dagen (of zelfs weken, als ik me niet vergis), die waarlijk fantastisch moet zijn. Allee, als je dan toch es iets anders als Ayers Rock wil doen... :-)

The Princess and The Frog

Dit meertje deed me om 1 of andere reden gigantisch denken aan dat sprookje van die prinses die per se een kikker wou kussen - of hoe zat het juust.

Weet je, das nu juust het mooie van levensreizen: we hebben de fotoselectie nog op reis gedaan, maar deze beschirjjving komt dus bijna een half jaar later - en bij sommige foto's heb je zoiets van "he, best wel leuk, maar waarom zat dat nu ook alweer in de selectie?" Maar ergens denk ik, dat net zo'n lange reis je "open maakt" voor details, en zelfs voor schoonheid op zich, waaraan we in het dagelijkse leven meestal aan voorbijgaan omdat we simpelweg de tijd niet hebben om er (quasi letterlijk) bij stil te staan.

Natural Art

Wel, neem nu dit voorbeeld: op zich was dit een heel gewone boomstronk die ooit wat takken was verloren, en waar de zon door de bladeren heen een lichtspel op voerde.

We hebben het schouwspel zeker een kwartier zitten bekijken.

Walking Off

Ruimte, mensen, ruimte.

Die hele vlakte leidde uiteindelijk terug naar dat meertje van een paar foto's geleden.

't Begint teen te steken

Nee, hier is geen 'g' te kort, en het is ook geen mompelvlaams.

Die teen begon verdorie serieus zeer te doen! :-(

Colour Blind Test

Mja... das dus een minder fantastische kant aan het publiceren van picture stories een half jaar nadat je de foto's genomen en getiteld hebt... what on earth bedoelde ik in godsnaam met Colour Blind Test? Kweet het ook ni. Maar het zijn wel leuke blokjes. Een godgigantische wand vol met van die leuke blokjes, nog wel.

Hoe die zijn ontstaan is spijtig genoeg alweer door mijn geheugenzeef geglipt... Het rode is alleszins oker, en het blokkerige heeft ertoe bijgedragen dat het betrekkelijk makkelijk was om er stukken af te kappen om als krijtjes aan de klein mannen te geven, of zoiets.

Vraag het es aan Heleen, zij zal het wel onthouden hebben :-)

Lego Land

Een hele wand, wat zeg ik, een heel land vol met blokjes! (gelukkig is het hier iets evidenter vanwaar de titel komt)

Ormiston Gorge

Zoals al bij Standleys Chasm al vermeld, de McDonnells zijn door allerlei kerfjes doorkliefd. De ene noemen ze chasms, de andere gorges... wat precies het verschil is, ben ik kwijt, maar mijn logisch buikgevoel zegt me dat de eerste echt "breuken" in het rotsmassief zijn, terwijl de laatste door watererosie zijn ontstaan. Klinkt logisch, ni?

Tenzij je me nu vraagt waarom die chasms dan niet tot gorges zijn geëvolueerd... Magoed, Australië is nog een jong land he... ;o)

Arty Tale

En jawel, het is tijd voor nog wat abo-art. De audio-guide heb je er spijtig genoeg niet bij hier, maar als je heel goed kijkt zie je vast dat het over slangetjes, emus en nog ander leuks gaat!

Ochre Pit

Rode oker, gele oker, witte oker, allemaal oker. Dit was een aboriginal-site,

Heel even dit. Je hebt een aboriginal-site waar al eeuwenlang oker is afgekapt ende -geschraapt, en je wil niet dat iedere domme toerist dan maar vindt dat hij ook een stukje naar huis mee moet nemen.
Mogelijkheid 1: Je zet bordjes waarop je het hele verhaal uit de doeken doet, zegt dat die oker belangrijk is voor de abo's, en dat je er dus alsjeblieft alsjeblieft geen mag meenemen en dat herhaal je dan nog een keer of twintig.
Mogelijkheid 2: Je zet helemaal geen bordjes. Punt gedaan.

Nu is mijn vraag aan u, o beste lezer: bij welk van de twee mogelijkheden denk je dat er meest oker zal verdwijnen?

Ochre Pit - Flemish Style

Ik durf er bijna voor wedden dat je ergens in Brugge een gevel vindt die, als je hem op z'n kop zet, netjes tegen één van deze trapjes past.

En anders is de vraag: wie was er eerst? 8o)

Twenty nine, past my prime? - another bubble...

Free — Sat, 12 Jan 2008 11:54:00 GMT

Al ben ik niet bepaald een youtube freak, het clipje "Here comes another bubble" van The Richter Scales is zo ronduit hilarisch dat het om een blogpostje vraagt - zelfs al maakt het nogal ironische bedenkingen over ondermeer bloggen.

Voor wie het niet kent sowieso een aanrader, wie het wel kent kan misschien nog even bij onderstaand screenshotje stilstaan...8o)

Bekijk de clip hier op youtube.

And the rest of it...

Free — Wed, 02 Jan 2008 21:18:00 GMT

...is coming, it's coming...

Waarmee we gewoon maar heel even willen melden, waarde lezers, dat jullie nog enkele blogpostjes tegoed hebben, dat we weten dat het lang duurt, maar dat we jullie niet vergeten zijn.

Er zijn echter ook andere dringendheden te regelen, zoals De Kaasstolp en sitcom...

...huh...

Wel, how should we put it... zin in een hemelse kaasschotel, een impressief kaasbuffet, of andere duivelslekkere delicatessen?

Ga ervoor, klik maar door! Moehah 8-)

sitcom - what it's about?!

Free — Tue, 11 Dec 2007 23:14:00 GMT

Jawel, meine Damen und Herren, wat later dan voorzien heb ik dan eindelijk een verteerbaar (?) antwoordje klaar op de vraag: "wat is sitcom?"

Het dient misschien vermeld dat een drietal pogingen nodig zijn geweest om hiertoe te komen - maar chaosreductie, een procesje waar ik binnenkort hoop over te bloggen, is dan ook van het grootste belang na het vinden van de eerste oplossing...... hmm.

Anyway, de bedoeling was alleszins om er iets simpels van te maken, weet maar te zeggen of ik daarin geslaagd ben!

---

Sitcom: Simple Thoughts on Complex Matters

“Je begrijpt iets pas echt als je het kunt uitleggen aan je grootmoeder”

Het uitgangspunt van sitcom is, dat vele dingen best complex kunnen zijn, maar dat het van de manier waarop je ze aanpakt afhangt of je ze moeilijk maakt... of gemakkelijk. Vaak worden zaken moeilijk gemaakt, zelden wordt gestreefd naar simpele oplossingen.

Nochtans, als je om je heen kijkt dan zie je dat de meeste goede oplossingen eenvoudig zijn. Dat is ook evident, want een oplossing ontleent z'n waarde aan de mate waarin het de complexiteit van “de wereld” reduceert – of oplost. De realiteit gezien door de bril van de oplossing hoort helderder, gebalanceerder, eleganter te zijn dan door de probleembril. Betekent dat zomaar dat je door streven naar eenvoud en vereenvoudiging automatisch goede oplossingen zult krijgen? Nee. Maar het betekent toch al dat je in de goede vijver zit te vissen...

It is rather more difficult to recapture directness and simplicity than to advance in the direction of ever more sophistication and complexity. ...

it takes a certain flair of real insight to make things simple again.

-“Small is Beautiful”, E.F. Schumacher-

Naast dat rotsvast geloof in de waarde van Eenvoud, gelooft sitcom ook in het gezond verstand. Natuurlijk is het bij het uitvoeren van activiteiten, waaronder het oplossen van problemen, best om even de wereld rond te kijken of anderen al gelijkaardige uitdagingen zijn aangegaan, en vooral, of ze daaruit misschien een aanpak of theorie hebben gepuurd. Maar, het succes van het binnenhalen van zo'n aanpak staat of valt bij de toepasbaarheid en concrete toepassing ervan op de eigen situatie – en daar is een pak gezond verstand voor nodig. Bovendien is het geloof dat een theorie of techniek “alle vragen zal oplossen” en dus een “totaaloplossing” is, een geloof in een heilige graal, en daar zijn al velen berooid van thuis gekomen... Een theorie is een startpunt, het is slechts het begin van een proces van hard nadenken en grondig overwegen.

Vandaar, Simple Thoughts on Complex Matters. Bijt je gezond verstand vast in om het even welk probleem, wees niet overmoedig maar ook niet bang, concentreer je op de krachtlijnen, en streef naar een eenvoudige oplossing – geen totaaloplossing maar een substantiële stap vooruit, één die je aan je grootmoeder kunt uitleggen.

Dàt is sitcom.

Who Moved My Strategy?

Free — Thu, 08 Nov 2007 23:02:00 GMT

Toen ik enkele dagen geleden rond zevenen 's avonds door de Wetstraat stationwaarts stapte, was het weer eens duidelijk: de verzamelde pers hoopte op enig nieuws heet uit de vergaderzalen. Over de regeringsvorming, veronderstel ik – zoals gewoonlijk niet door veel kennis terzake gehinderd.

Terwijl ik langsliep, stilletjes gniffelend over de paniekflitsjes in de ogen van verslaggevers en cameralieden telkens ik in de buurt van een “cameraveld” kwam, vroeg ik me plots af:
wat zou ik nu zeggen als ze mij hier plots een camera annex micro onder de neus duwen...?

Voor alle duidelijkheid, ikke, wiens voornaamste bedenking rond de laatste verkiezingen was, “dan ga ik es één keer niet stemmen en hup, het is een zootje”, en die behalve een sporadisch metrootje de laatste tijd weinig nieuws heeft meegepikt... Magoed, als er ergens een minuutje in een programma zou tekortschieten, dan sta je daar toch maar mooi met je bek op tv, dus probeerde ik bij mezelf een statementje in elkaar te flansen.

Mijn boodschap zou als volgt geluid hebben:

“Naar mijn mening is het Simpel (sic): elke organisatie, dus ook Belgenland, kan zich permitteren een hele tijd z'n Strategie niet bij te werken, te teren op een laatste versie. Gelukkig maar, want Strategie is niet iets waar je je elke dag mee bezig houdt. Jedoch, er zijn grenzen. Als je maar lang genoeg wacht dan kom je, bij gebrek aan Strategie, in Tactische problemen. In de meeste organisaties is een opeenstapeling van tactische struikelblokken voldoende signaal om de Strategie te herzien, en raakt de zaak zo van de baan. Niet zo in België. Als geen herziening gebeurt, als die Tactische problemen enkel worden aangepakt door ze op te splitsen in Operationele Oplapstukjes, zelfs dan kan nog een hele tijd verdergemodderd worden. Maar op een dag, dan is het vat leeg natuurlijk, dan is het broodnodige kader voor Tactische en Operationele keuzes weggesmolten en opgesoupeerd. En die dag, die is nu gekomen.

Als ik even zo vrij mag woordbepalen, in tegenstelling tot Strategie is Visie iets waar je wel elke dag mee bezig moet zijn. Je Visie stel je continu bij, en van tijd tot tijd (en dan spreken we over jaren, of voor een organisatie als Belgenland liefst over decennia) destilleer je uit die Visie heel zorgvuldig een vernieuwde Strategie – daarbij goed bedenkend dat destilleren niet een kwestie is van woorden maar van keuzes. En eens je dat gedaan hebt, dan hou je als het ook maar een heel klein beetje kan aan die Strategie vast. Want vast is wat het kader moet zijn rond je Tactiek en Operaties. En ja, daar is lef voor nodig, ja dat houdt risico's in. Maar het alternatief is rondzwalpen en verzuipen. Of, dat ene alternatief dat nog slechter is, namelijk geen Strategie hebben, dan dobber je rond tot de mondvoorraad bijna op is of er muiterij uitbreekt... Juist.”

Ahum. Niet dat ik ook maar enigszins geloof dat ze me zo lang zouden laten praten, natuurlijk. Wat ik dus uiteindelijk zou gezegd hebben?

“Zonder Strategische bakens loopt elk organisatie op den duur op de klippen. Mensen met een Visie, het is tijd u te verenigen, u op te sluiten, en pas buiten te komen met een nieuwe Strategie.
En mensen met microfoon en camera, het is tijd die Visionairen een kans te geven en met rust te laten. En potverdorie een stukje minder destructief en opportunistisch verslag te geven...”

Mja. Dat is dan wat ik een korte reactie noem he.

Ohja, wie de titel van deze post niet duidelijk is, moet dringend het boekje Who Moved My Cheese bemachtigen, of als het wat luchtiger moet is er zelfs dit filmpje.

En tenslotte, een veel belangrijker Belga-bericht dat vandaag nauwelijks de Belgische voorpagina's haalde, behalve dan die van Metro, was dit: IEA slaat alarm over olieschaarste vanaf 2015. Klik daar maar eens op door, reacties welkom.

Aussie Ambience: Keep on Rockin' in the Real World

Free — Sun, 28 Oct 2007 20:34:00 GMT

Mjaja, intussen zijn we zo ongeveer exact een drietal maanden terug int land (doh), en komt zo het besef dat deze laatste picture posts er beter snel zouden komen in plaats van nooit.

Dus bij deze nog eens een grabbel uit de ton - tzijn er meer dan we eigenlijk dachten... Ohja, de bedoeling is dat we de hele blog in een soort boekvorm afdrukken, dus wie benieuwd is mag altijd tegen het einde van dit jaar of zo eens binnenspringen in de Leuvensestraat te Kessel-Lo...

Tussen de intro en de patatten nog maar even het nieuws dat we intussen de trotse eigenaar zijn van een hypercoole Mercedes Vito, waar sinds vorige week al één draaizetel in zit en sinds deze week toch al een soortement latoflex in ligt - met andere woorden, we bereiden ons voor op de feesten :-) Professioneel zijn Heleen en ikzelf intussen alletwee al ongeveer aan onze tweede (!) bezigheid sinds we terug zijn, waarover ik hier (nog) niet alle details ter blogge ga smijten, maar laat me volstaan met een verwijzing naar de "parabel" Who Moved My Cheese - waarover je meer info vindt op dit wikipedia-artikel - die op dit moment zo'n beetje onze interesses verenigt. Zeer aanbevolen lectuur.

Enfin, let's roll...

The Olgas aka Kata Tjuta (en nog wa Uluru)

Meet the Olgas

Hoewel ik denk dat een vorige post al melding van deze russisch-klinkende rotsentroep heeft gemaakt, toch nog even dit: de olga's liggen een paar tientallen kilometers van Ayers Rock, zijn uit hetzelfde hout gesneden, maar met een iets bubbeliger resultaat. Op zich iets minder "impressionant" misschien, maar een stuk plezanter als decor voor een stevige wandeling.

Keeping Up Appearances?

Ohja, ohja.

De gelijkenis was ZOOO treffend dat ik elk moment dat Onslow uit de bushes zou komen, een stevige boer latend terwijl hij z'n broek dichtritste. Twaren vast lieve menskes zenne, daar ni van.

Mirror Nature

Tis eens iets anders als Moeder, nietwaar.

Van kloven en aanverwanten kennen ze daar precies iets in centraal Australie, Kings Canyon en de McDonnell Ranges (zie later) wedijveren om de skoonste veure...

Anomaly Feeling

Weet ni in welke mate dat al duidelijk geworden was bij de foto's van Ayers, maar het vreemdste aan die rotsen is, dat ze de enige uitsteeksels lijken te zijn in een gigantische woestijnleegte. Ben niet zo aan vliegtuigreishoppen, maar daar in de buurt per vliegtuig aan te komen moet toch wel een belevenis zijn. Als je aan het juiste venstertje zit, natuurlijk.

Arms Wide Open

Zeg nu zelf: wie ben ik om zo'n verwelkoming te weerstaan?

Arms Wide Shut

Kdurf met zekerheid beweren dat noch die bank, noch die kloof, al zo'n staaltje van keppedoen heeft mogen aanschouwen... Moehah 8-)

Bubbles In The Air

Moestek daar nu es écht die leetters op kunnen schilderen, dà zou pas goei reclam zijn... :-)

Goodmorning Again

En wie hebben we daar? Wie kent de namen nog sinds de vorige blogpost?

Ayerluru!

Overigens, al wie zich vroeger afvroeg wa voor een rots dat was op die foto op m'n kot: dees wast dus.

Shiny Boulders

Al geven mensen met een statief me meestal een gevoel op het randje van weerzin (ajaj, nu gaan al die mensen met een statief kwaad zijn op me), den deze mocht toch even poseren...

...blijkt dat die rots toch niet zo ei-vormig is als je op het eerste zicht zou denken, niet?

I Promise

...tis de laatste foto van Ayers. En misschien de laatste foto van een zonsopgang.

Ma de combinatie mocht toch ni ontbreken, niet?

Inside Out

In het midden van de Olgas ligt een peesvreeïge vallei, een oase van rust, en je kunt je zowaar inbeelden dat het daar verdomd heet wordt in de zomer...!

Ok, toen wij er waren viel het nogal mee, twas nu eenmaal half en half winter, maar blijkbaar wordt dat wandelingetje in de zomer regelmatig afgesloten voor reddingsoperaties... en vooral, een ontstoken teen speelde me parten.

Feeling Kinda Small

Ziedaar onze vriend Pinkie, wiens oorspronkelijke eigenaar hedentendage ook de helende werking van boorzuurschilfers mag beleven.

Hij mocht nog eens uit z'n kot (lees: broekzak), maar vond al die stoere rotsen best wel beangstigend...

Better now?

...tot ik hem even tot Mijn hoogte verhief 8-)

Kings Canyon

Feeling Great

Voorwaar, voorwaar, ik zeg u: als je naar Australie gaat, pik dan wat kust mee, hier en daar wat leuke parken met nog leukere beestjes, maar als je eens naar iets bijzonders op zoek wil gaan, bezoek dan zeker Kings Canyon!

Tis ni om te zeveren... Kings Canyon is bijlange niet zo bekend als Ayers Rock, er is (voor zover ik weet) geen vliegveld langs de deur, dus zelfs al is heb je een campertje ter beschikking, je moet er nog steeds een paar honderd kilometer extra voor rijden.

Maar serieus, laat het gerust rechts liggen, op weg van Alice Springs naar Ayers, maar beter je gedachten op de terugweg, en sla linksaf. Tis de moeite.

Ohja, wat je op bovenstaande foto ziet, is niet de Canyon zelf, maar een stuk van de wandeling op de richel rond de canyon 8-]

When the River Runs Red... It's Dry

Allee, kgeef het toe: dit is maar een gewone verdorde boomstronk, en ik betwijfel of op deze plek ooit een rivier gestroomd heeft...

Ma khad nu eenmaal aan MaartenB beloofd dak nog wa meer rocksongtitels zou gebruiken 8-)

Kings Lookout

Wel, dit is dus de Canyon. En daarboven rechts, das een ventje. En daar in de verte, net als bij Kata Tjuta, das... helemaal nix, nul, null, niemendal.

Kings Lookdown

Hoe je het ook bekijkt, steil was het alleszins. En al neem ik het soms niet zo nauw met "Gevaar"-bordjes, na daar eens over de rand te hebben gepiept, wist ik wel beter.

Dome County

Eveneens de rand van de Canyon zoals hiervoor, maar nu met wat achtergrondbultjes.

Helemaal logisch vind ik het nog altijd niet: men neme een landschap, men late wind een paar duizend jaar eroverheen blazen, en wat krijg je dan, iets plats? Nee, ollemol bultjes.

Dry County

En droge struikjes. En nog bultjes.

Natural Temples

Kijk zonodig nog eens naar wat foto's van in Cambodia op m'n Oude Blog: is de gelijkenis met de Khmer-tempels niet treffend?

Small Is Still.... There.

VERGIS JE NIET! Jaja, ik ken ulder al, ge zoudt hier voorbijscrollen onder de bedenking "da hebben we al gehad".

Welnu, om kort te zijn: deze foto's zijn getrokken met de macro-lens...! Die wind is toch bizar zenne...

Garden of Eden - the REAL one

Nenee, voor een keer is het geen naampje dat ik erbij verzonnen heb, dat plekje heet echt zo. En terecht, lijkt het.

In het midden van die hele droge woestenij, is er een soort van water hole, waar bijna heel het jaar door water in blijft staan. Waarlijk uniek, al is het maar omdat daar blijkbaar zelfs een paar plantensoorten groeien die nergens anders nog voorkomen. Tis er alleen wat claustrofobisch, met al dat gerots om je heen.

MiniKeppe

Zoek Heleen! Tip: ze houdt wel van een streepje schaduw. Van een boompje liefst.

En nee, opt moment dat ze daar zat besefte ze niet wat er onder haar was... :o)

Remember the "Lookdown"

Iemand heeft hier precies een heel groot mes geslepen.

En jawel, dit is dezelfde plaats als waar ik hierboven zo'n ferm "lookdown" uitzicht had!

Throwing in a Gecko for Good Luck

En om deze blogpost in schoonheid af te sluiten, nog even een geckootje dat ons pad kruiste...

Jullie weten toch dat gecko's geluk brengen?

Welja, daarom gak nu rap m'n meiske ff proberne in te halen net voor ze haar ogen klemvast gesloten heeft, en gaan we nog rap een subitooke krabben... Fingers crossed!

A Working Class IT Pro Is Something To Be...

Free — Sat, 20 Oct 2007 23:47:00 GMT

...was the alternate candidate for the name of this blog...

...so I figured I should use it as the title of the first (pretty dummy) blog post :-)

Back in Town

Free — Tue, 18 Sep 2007 21:31:00 GMT

Waarde Wereld

Voor wie het nog niet wist: we're back in town... hoewel die "town" voorlopig nog wat onbepaald (of ook wel meervoudig) is.

Tis ma dagget weet. Maar, voorlopig nog geen tijd om wat "afsluitende blogpostjes" te publiceren. Je raadt het al, of net niet: geen tijd. Maar er wordt wel stevig aan gedacht. "Remind again in 1 day" en zo.

Ohja, misschien om de stroom aan welkomstdrinks wat te kanaliseren: in de week zit ik (Free) in Koksijde - waar ik in het weekend zit is, welja, onbepaald.

Of ohja toch nog één iets: vandaag is de nummerplaat van m'n Vito 112cdi toegekomen... jawel, Camilla krijgt een zusje :-)

De leute, en tot binnenkort en van die dingen.......

Aussie Ambience: A Town Called Alice, A Rock Called Ayers, a Territory called Northern!

Free — Sat, 25 Aug 2007 04:13:00 GMT

Vanop de luchthaven van Darwin, een luttele drie uurtjes voor een stuk stalen gevleugelte de Australische grond onder onze voeten zal wegmaaien, richten we ons nog even tot de wereld... met nieuwe fotootjes, en nieuwe verhaaltjes!

Zie onder, natuurlijk, en terwijl je dit leest, zoeven wij waarschijnlijk ergens door de lucht!

Tot binnenkort, iedereen!!

---

Into the Northern Territory

Bushcamping... for real!

Nog net binnen Queensland, ten zuiden van Normanton, besloten we voor een keer "echt" te gaan bushcampen - om de simpele reden dat de rest areas langs de weg nogal schamel waren, en het nog te ver rijden was naar de volgende. Dus, een zijweggetje ingedraaid, en hop, de berm in. (Voor wie nu horrorfilms voor ogen krijgt: we hebben nog een ouder koppel gevonden dat iets verderop even bushig stond te campen...)

Roo Hunting

Je gaat het niet geloven, maar we zijn Fransen tegengekomen die al weken door Australie aan het toeren waren, en nog geen enkele kangaroo gezien - terwijl ze ons letterlijk voor de voeten en wielen lopen. Wie bij een vorig postje de attach heeft opengekregen (tip: probeer QuickTime...), heeft deze beestjes al in actie gezien, natuurlijk.

Tmoet zijn dat kangaroos het niet op Fransen begrepen hebben, zeker?

Overigens: sinds ik (rijkelijk laat, Heleen was blijkbaar al een eeuwigheid op de hoogte) ontdekt heb dat het woord kangaroo gewoon aboriginees is voor "what's that?", en ontstaan is toen een vroege kolonist aan z'n tolk die vraag stelde en de vertaling als antwoord kreeg (vaneigens), weiger ik nog verbasterde versies zoals "kangoeroe" te gebruiken. Neh.

Termite Country

Naast de vogeltjes, de rootjes en de visjes heeft nog een andere categorie beestjes hier onze bewondering gewekt: Termieten. Honderden duizenden miljoenen miljarden termieten. Met tientallen honderden duizenden miljoenen heuvels, in de gekste vormen. Probeer ze maar eens te tellen op deze foto - en bedenk dan dat wij uren en uren door landschap als dit hebben gereden...

Road Train Love

Ik moet wa minder zwanzen en een beetje voortdoen zegt Heleen (allee, da hoeft ze ni meer te zeggen, ik zie het aan haar gezicht), dus: een koppeltje road trains, gezellig kirrend met de bakken tegen elkaar aangeschurkt.

From Queenslands Nothingness...

...van Queenslands boeiende landschap...

To Northern Territory's Nothingness...

...naar Northern Territory's spectaculaire vergezichten...

Keppe Hits the Road

Als een kilometervreetster die van haar leven nooit anders had gedaan, placeerde ze zich ip de brugge, van contemplatie vol als de maan.

Getting Oversized...

Avon Dawns. In alle vroegte, kiest een oversized truckje de ruime baan, klaar voor de volgende duizend kilometers...

Het oversized ding is trouwens een kipbak voor zo'n gigatruck die ze in open-cut mijnen gebruiken.

En let eventjes op Camilla, die daar links in de verte slaperig haar koffer opengeeuwt... ook klaar voor de volgende duizend...

Devil's Marbles

Devil's Sausage

Die dag echter, na 2000km sinds Cairns, vond Camilla dat ze in Devil's Marbles een rustpauze verdiende. Al wouden we normaal nog een stuk verder geraken, de marbelkes konden ons genoeg charmeren om Camilla haar zin te geven. Kijk maar.

Krak zei toen de Paddestoel

We waren nog geen vijf minuten aan het rondwandelen, toen Heleen per se bovenop zo'n marble moest kruipen - voor ni lang echter.

Rockdon'tRoll

(Ach Margrietje, de rozen zullen bloe-oeien.)

Thinking Positive

Na Heleen haar krachttoer, moest ik natuurlijk proberen beter te doen. Met weinig succes overigens - al geloofde ik er echt wel in.

Devil's Marbles

(Ik heb een tante in Marocco en ze komt)

Devil's Flowers

Wat ze na die marbel met deze bloempjes heeft gedaan, wil je niet weten. De volgende dag leek ze wel een beetje hees.

Devilish Sun

(Kheb de zon zien zakken in de zee)

Marble Camping

Geef toe: er zijn slechtere plaatsen om te kamperen. Aan $3,30 per persoon, nota bene.

Marble Memoires

Al vreesde ik na die marbel en de bloempjes het ergste, toen Heleen m'n zonnebril vroeg kon ik natuurlijk moeilijk weigeren. Het was niet om hem op te zetten, dat zie je zo. De lokale aboriginals ontstaken zowaar al hun offervuren, uit angst of uit bewondering was me onduidelijk.

Devil Camilla!

Dit, o beste lezer, is de foto die Camilla verkocht heeft! Des morgens in alle vroegte (je gaat nog denken dat ik tot een ochtendmens verworden ben), met de eerste straaltjes op de marbles en de hoed op het hoofd, moest er nog even een fotomomentje vereeuwigd worden.

Wat die straaltjes op die hoed betreft, wat denken jullie dat het meest klopt (of het minst niet klopt):

Een man zonder hoed is geen man zonder hoed.

Een man met een hoed is geen man zonder hoed.

(Tip: tis met die met en die zonder een bikke zoals met die met van dat paard- versus autorijden...............remember?)

A Town called Alice

Bird Attack

Van Alice Springs zelf gaan we u met geen foto's vervelen, beste lezer: al is het de enige stad in een straal van duizenden kilometers, dat wil nog niet zeggen dat het een stad is. Niet dat het er onaangenaam is of zo, integendeel, maar de lokale astronomistenclub heeft z'n uitkijkpost op vijf minuten van het centrum, en dat zegt al veel.

Alice is echter wel de basis van het Desert Park, en dat is voorwaar de moeite - al was het maar omdat in de $20 entree zowaar een audiotoer inbegrepen is. Tot de meer spectaculaire maar moeilijker fotografeerbare attracties hoort de Bird Attack Show, zoals je ziet.

Who's Next?

Hevige beestjes, die vogels.

Eyemu

Voor wie het interesseert: dit is krak dezelfde foto als je op een postkaart kunt krijgen, inclusief scherptediepte. Wie interesse heeft, zeg maar he.

Time To Go, Jo!

Ok, er zijn misschien al genoeg foto's van rootjes, maar deze mocht er toch nog ff bij. We vermoeden dat zoonlief heel binnenkort stampgewijs te verstaan zal krijgen dat em zelf mag rond gaan huppen. (De moeder had zich trouwens net van haar rechter op haar linkerzijde gedraaid, gewoonweg karikaturaal.)

Emutional

En van deze foto, al is em er waarschijnlijk niet aaibaar genoeg voor, maak ik zelf postkaartjes volgende kerst. Lieve beestjes toch, die emus :-)

Thorny Love

Eveneens op postkaart te zien - met krak dezelfde belichting dan nog, dus zeker daar gefotografeerd: de Thorny Devil, een nijdig ogend diertje dat de woestijn doortrippelt.

Long Distance Towing Service?

En bijna de laatste road train - bijna, want intussen heb ik er één met twintig assen in m'n lens gekregen...

Wat die ene auto daar op deed, was me eerlijk gezegd een raadsel.
A Rock Called Ayers

Vooraleer iemand begint te steigeren: ja, de "juiste" naam is Uluru. Maar ten eerste, na A Town Called Alice past iets als A Rock Called Ayers nu eenmaal beter, en ten tweede, iemand met een naamfalend geheugen als uw dienaar is nu eenmaal al content als em één naam kan onthouden. So give me a break. En hetzelfde geldt overigens voor Kata Tjuta aka de Olgas, en Kings Canyoan aka kweetnimeerwa...

En we ga nog een break van je nodig hebben, omdat, hoe zou ik het zeggen, de foto's van alle brokken en stukken rots die op stapel staan voor zichzelf horen te spreken. Naar onze mening doen ze dat ook. Kijk er gewoon lang genoeg naar, en je ziet waarom we elk van die foto's de moeite waard vonden om te publiceren. Als dat niet helpt, print ze af, hang ze boven je bed, steek ze in je screensaver of in je portefeuille, het maakt niet uit, maar spreken gaan ze, als je volhoudt. Veel geluk.

Overigens, binnenkort komen er massa's foto's van beestjes, elk met hun naam en hun verhaal, maar die ga je zelden van mij horen. Dus als je niet graag beestjes ziet, dan hoef je niet meer terug te komen. Of anders, kijk gewoon wa langer naar de rotsjes :-)

Uluru Sunset Stage 1: Disappointment in the Air...

Het was een bewolkte, ja zelfs regenachtige dag (in de woestijn, jawel), toen Camilla vrolijk de 400km van Alice naar Ayers doorploegde. Which reminds me, dat wanneer je ruitenwissers aanstaan en één van de bladen plots loskomt, het door de wind grappig langzaam langs je voorruit naar boven schuift tot het over het dak wegvliegt. (En veel later kwam het besef van de oorzaak daarvan, namelijk weer zo'n kamikazevogel die zich op ons voorruit had tepletter gestort...) (Zolang het skippy niet is, mag alles he 8o)

Over regenachtige dagen in de woestijn trouwens, een pikant weetje over de oude "Ghan" spoorweg van Adelaide naar Alice Springs: omdat de heren kolonisten in al hun verlichtheid geloofden dat het nooit regende in de woestijn, trokken ze de spoorweg initieel gewoon op goed geluk min of meer rechtdoor van A naar AC. Maar, het regent dus wel in de woestijn. Het kan er zelfs serieus gieten, en de bodem is niet bepaald van het type dat veel water absorbeert. Het gevolg? Van tijd tot tijd, treinen die zodanig en zolang vastzaten, dat ze per vliegtuig bevoorradingen moesten droppen voor de passagiers. Foutje.

Toch vreemd dat de aboriginals hen dat niet hadden verteld, niet?

Nu goed, net als het weer was de sfeer tussen de zonsondergangaanschouwende toeristen dan ook enigszins mineurig, want als de zon helemaal onder wolken is begraven is er weinig ruimte voor een schone zonsondergang, zo zal de lezer ongetwijfeld beamen.

Weinig, maar niet geen. Want aan de verwestelijke horizon, was er een héél klein streepje open hemel, en dat was genoeg voor volgende foto:

Uluru Sunset Stage 2: The Sudden Wow

Patat, in je gezicht, zomaar uit het nergens leek het wel. Onbegrijpelijk zelfs, voor een ogenblik.

Het effect dat je hierboven ziet - donkere wolken boven, een streep helderrood Uluru int midden, en donker woestijnland onder - is het even eenvoudige als wonderlijke gevolg van precies die betrokken hemel, en aan de einder dat ene streepje openheid, waar de zon nét voor het slapengaan even de gelegenheid kreeg om onder de wolken door te schijnen. Met Uluru als enige landschapselevatie kilometers in het rond, is dit het effect dat je dan krijgt.

Wij zijn der nog altijd ni goe van.

En zo zie je maar weer, een streepje openheid meer of minder kan een heel verschil maken...:-)

Uluru Sunset Stage 2: WoWoW!

Bis, zoals ze zeggen.

Uluru Sunset Stage 3: Rainbow Dessert

En net wanneer je, met je onderkin op je knieën en je voeten onder kwijl, denkt dat het voorbij is, smijt moeder natuur er nog even een regenboogje bij als dessert.

Uluru Sunset Stage 4: Fading to Black

En de zon scheen nog even op de wolken boven Uluru, en we zagen dat het Goed was geweest.

(Maarten: heddem? heddem?)

And in the Distance...

...in file (zowat de enige file die we in heel Australie hebben gezien) onderweg terug naar de camping, de Olgas, een heel stuk verder weg dan ze op deze foto lijken...

Uluru's Different Sides

Met een grote rode rots kun je veel dingen doen: je kunt er 's morgens vanuit het oosten of 's avonds vanuit het westen naar kijken, je kunt er rondlopen en ernaar blijven kijken, en je kunt er op klimmen. Dat laastste ligt wat moeilijk (waarom dat zie je strax wel), maar alle andere dingen hebben we gedaan, jawel. En jullie gaan het weten ook... $oD

Goodmorning Little Rockie!

De volgende morgen, iets dichterbij.

More than a Rock

Zoals op deze en volgende foto's duidelijk zal worden: Uluru is niet zomaar "een rots". Je kunt er van duizend kanten naar kijken, en telkens iets anders zien. Een aboriginalmens ergens in een infotentoonstelling zei iets van "al die toeristen komen hier met hun camera, nemen foto's van de rots, maar begrijpen hem niet; als ze hem zouden begrijpen, zouden ze misschien hun camera weggooien".

Nu, al had die man misschien gelijk, m'n camera heb ik niet weggegooid, maar heb wel proberen te begrijpen. Een heel klein beetje toch.

A Question of Evolution

Hoe elk kantje van die rots tot stand gekomen is, is een raadsel.

Hanging On

Doet wel wat aan de schedel van Homer denken, niet?

Bubblicious

Blub.

Sunscreen Commercial

Ok, beeld even met me mee: een TV-spotje. Shot 1, wat je hierboven ziet, 10 seconden. Shot 2, tekst verschijnt "...what the Australian Sun can do to you...". Shot 3, tekst "Use sunscreen, it helps." en dan de merknaam natuurlijk. Zout werken?

Desert Life

...of wat diezelfde zon, en een beetje water, voor een bloempje kan doen...

De regenachtige aankomst in Uluru had trouwens een groot voordeel, want de allerallerbeste tijd om in een woestijn rond te huppelen, is net na regen: tientallen plantjes die tot maandenlang hebben zitten wachten om hun ding te doen, krijgen er plots het water voor.

Use More Sunscreen!

(eventueel als extra shot voor diene commercial, natuurlijk)

Uluru's Real Face

Ik zal wel weer de enige zijn die het ziet, maar daar had zich duidelijk iemand onder dat rotskapje verborgen!

Sunglass Rock

Creatief met rots en zonnebril.

Rough

Hoe langer ik kijk, hoe minder ik weet, waarom de dingen zijn, zoals ze zijn...

Tumbling Down

Boingboing.

Perfect Geometry

Wat vinden jullie: was dit een foto waard?

Natural Colours

En dit?

More Questions

Aan de voet, op de westkant, vind je uithollingen zoals deze. Alsof het allemaal nog niet geflipt genoeg was.

To Climb or Not To Climb...

...da was de vraag.

Zie het even voor je: overal in Australie schreeuwen de borden in het groot "Go and Climb Uluru!" of iets in die aard. En dan kom je er eindelijk, en zie je dit. Ze vertellen er ook nog bij dat ze alles doen om de wensen en tradities van de aboriginals te respecteren. Maar maken wel een schoon paadje naar boven. Zoek het zelf maar uit, wij zijn beneden gebleven.

Not

Het geeft nochtans wel mooie foto's, mierenmensen die rots op en neer te zien klauteren.

Wild Thorny Devil!!!

Je kent wel dat gevoel in een zoo of dierenpark, waarbij je allerlei biezondere dingen ziet maar je niet kunt voorstellen dat je ze ooit in het echt, i.e. "in het wild" zult zien? Bij de Thorny Devils (zie foto "Thorny Devil Love") in het Desert Park in Alice krijg je dat gevoel natuurlijk: wat zou jij, bescheiden sterveling, ooit zo'n prikkebeestje in de vrije natuur mogen aanschouwen?

Wel, zoals je ziet: een wandelingetje rond Uluru kan zo z'n verrassingen hebben. Zomaar op z'n gemakjes over het platgetreden pad kuierend, stond we plots oog in oog met dit thorny gevalletje. En hij liet zich niet eens door onze aanwezigheid verstoren.

Red, Black and White

Ah, eindelijk gedaan met die rotsen, zul je bij vorige foto gedacht hebben.

Maar deze foto wouden we jullie toch niet onthouden...

En nu springen we de vlieger op!

"Troy" Easter Egg

(Troy, de film met Brad Pitt, bedoelek.)

Aussie Ambience: Great Great Barrier Reef, Cape Trib, and Platypus!

Free — Wed, 22 Aug 2007 05:15:00 GMT

Ik weet het, geliefde lezer, we zitten schandalig achterop, en het wordt er gedorie ni beter op... Het goeie nieuws is dat het fotogetrek de laatste tijd een beduidend lager tempo heeft aangenomen, om reden dat de twee InfoLithium M-Series batterijen van m'n Sony zowat hun tijd gehad hebben: de ratio gebruikstijd/laadtijd is van een formidabele 2/1 (als ik me goed herinner) tot een verschrikkelijke 1/10 gedaald. En dat brengt me ineens, mannekes hoelang is dàt geleden, bij enige huishoudberichtjes:

- heeft iemand toevallig zo'n Sony InfoLithium M-Series batterij liggen, horende bij een camera die misschien allang in onbruik, kwijt of kapot is? Zo ja, dan heb je bij deze een kandidaat-koper. Tis maar dat ik nog heel eventjes wil wachten met mijn exemplaar (de DSC-F828, om precies te zijn) te vervangen - al heeft het beestje er al een vlotte 18000 foto's op zitten, het is imvho één van de allerbeste stukjes pro-sumer electronica slash traveltronics die er ooit zijn gemaakt...
- het verhaaltje van de Duitse robuustheid, en misschien zelfs van de Chinese rommeligheid, lijkt toch wel met mijn ervaring te stroken: van die 18000 foto's heeft de originele batterij, gekocht in Duitsland, er zeker 12000 voor z'n rekening genomen, en toch is het de andere die het snelst de finale fase van z'n levenscyclus lijkt te naderen...
- ook het devies dat je als "lange reiziger" best de wegen van het massatourisme mijdt, kreeg recent empirische ondersteuning, tot m'n ergernis: vermoedelijk heeft ergens int Kakadu (jawel) park een snoodaard me met een hardnekkig virus opgezadeld, met als opeenvolgende symptomen slijmhoest, koppijn, spierpijn, verminderde eetlust, en ten slotte een VERSCHRIKKELIJKE snotvalling. Snif.
- de koortsthermometer zijn we precies ergens kwijtgespeeld overigens, heb ik daarmee ontdekt
- ohja, Camilla is verkocht, bliksemsnel en aan de zachte maar schone prijs van $2800, wat volgens Heleen haar berekeningen wil zeggen dat we haar inclusief onderhoud en dergelijke voor $25 per dag hebben bereden
- en nog iets: ik kan niet op de zaken vooruit lopen, maar één iets is al zeker: zaterdag 25/8 nemen we om 17h het vliegtuig vanuit Darwin naar Bandar Seri Begawan... euhh... juust.
- tot die tijd rijden we overigens rond in een CheapaCampa Toyota HiAce, waarvan we op zich wel content zijn (zie het als de Comfort Line vergeleken met de Trend Line van Camilla...;-), maar wel hopeloos gedegouteerd door de geldelijke afzetterij waartoe alle camperverhuurbedrijven zich hier blijkbaar verlagen...
- op dit moment zweten we bloed en tranen om de fotoselectie van Uluru, Kata Tjuta en Kings Canyon erdoor te krijgen... Het goede nieuws is dat dat trio zonder twijfel tot de hoogtepunten van de hele reis behoorde, het mindere, dat het aartsmoeilijk is te kiezen welke foto's zo'n hoogtepunt het best weergeven, dus dat het er veel zullen zijn. Weet echter, dat als je de moeite neemt de foto's eventjes elk op zich te appreciëren, je geduld zal beloond worden!
- en laatst maar zeker niet minst: de foto's die je hieronder ziet zijn bijna allemaal aan Tom en Lies te danken, die zo goed waren niet alleen een cameralader mee te brengen, maar ook nog een sexy hip handig onderwatercammeke, waardoor we jullie hier iets van ons snorkel- en duikfestijn kunnen laten zien!

Allee, daar gaan we nog maar es een keer...!

Sjieke Boel

What can I say... de onderwatercamera moest getest worden, en der was ni veel materiaal voorhanden...

Cape Tribulation/Daintree

Pointless

Ik weet al niet meer waaar het was, maar we wisten toen alleszins niet waar naartoe.

Op de lappen

Een niet-alledaagse sfeer, zou ik durven zeggen :-)

(we kwamen net terug van een avondlijke boswandeling aan Mossman Gorge, voor jullie verbeelding op hol slaat...)

Night Hunt

Hoewel we - gemoetzeggengelikdatis - dadelijk van snode alcoholische plannnen werden verdacht, zijn Tom en uw dienaar een avondje gaan stappen, maar dan op zoek naar nachtbeestjes... Al waren er ook nog lollige visjes, grappige spurtkrabjes, een bizarre bosmuis, en een paar verwilderde zwijntjes, deze kikker was de enige die tegoei wou poseren.

Great Barrier Reef 3-day Liveaboard!!

Het Duizendogige Monster en het Bange Visje

Zie foto!

Buddy Breathing Shame

Vergeef me deze puberale vinger, maar het zat me nogal hoog dat m'n zuurstofgebruik bij het duiken vaak bovenmaats was... Normaal ga je dan gewoon terug, maar één van de divemasters vond dat ik beter aan hem kwam hangen en wat van zijn pulleke gebruikte. En dan heb je natuurlijk mensen die daar per se een foto van moeten nemen. Grrmmblhhh.

OK Diving

Zulke mensen dus.

Reef Sensuality

Zie foto!

aNEMOontje

Een echte nemo was het niet, maar hij kon er wel aan tippen!

Snorkelkeppe

Wie we daar hebben, dachten we plots, tijdens het naar boven komen. Snorkelkeppe!

Rainbow Reef

Ik weet nu niet of het mijn herinnering is die me parten speelt, maar voor zover ik weet horen regenbogen "aan de horizon" te staan, niet op grijpklare afstand tussen jou en een reef-ponton in, niet? Met het blote oog kon je zowaar de regenboog het water in zien duiken !

Retractability

Weet niet of Tom er misschien een goei filmpje van heeft, maar deze anemoontjes (?) zijn vooral leuk om live te zien wanneer ze letterlijk hun kopjes intrekken als je te dichtbij komt - floep en weg.

Organic Matter...

...en das meteen ook de beste beschrijving die ik eraan kan geven.

Nice Legs

Geen idee aan wie ze toehoren, maar als duikfotootje vond ik ze nog wel kunnen :-)

La Vie en Rose

Liefde is... samen snorkelen? Nenee. Liefde is, eerst honderd meter door ruwe golven ploeteren om dan samen rif te kijken en een zeer flatterende foto van je beiden te laten nemen door een toevallige voorbijduiker. Veel beter dan dat wordt het niet, geloof me :o)

Meet Humpback Maori Wrasse

Nee, tis geen tekeningske. Dit is de enige echte Humpback Maori Wrasse, in al z'n bult- en kleurigheid. En voorlopig nog kalm.......

MinkeMinke

Nee, tis gene foto uit een boekske. Tis wel een bikke bijgewerkt voor de duidelijkheid: de middag van de derde dag verschenen plots enkele Minke Whales op een koppel meters van ons duik-bootje. Nadat we na bijna te lang dralen toch halsoverkop met de snorkel het water waren ingesprongen om ze even goeiedag te gaan zeggen, was de eerstvolgende duik natuurlijk met hetzelfde doel, maar dan een stukje onderwater. Echt dichtbij zijn we niet geraakt - maar zoals je op de foto ziet, ze zijn groot genoeg dat dat ook niet hoeft. Met zo'n gracieuze kolossen het sop delen is, simpel gezegd, wonderbaarlijk. Wonderbaarlijk. En het meest wonderlijke is nog, ze lijken bijna niet te bewegen, en toch kun je ze met geen mogelijkheid bijhouden. Had de mens nu eens niet van de zoogdieren afgestamd, nietwaar?

Going after Maori

Toen bleek dat we de Minkes toch niet konden bijhouden, gingen we maar terug richting rif, en wie vonden we daar? Maori en z'n vriendjes! Ik had het geluk net even de onderwatercam vast te hebben, en was dan ook vastbesloten enige close-ups van hem te pakken te krijgen...

Maori after Me

Wel, dat stond hem om het zacht te zeggen, niet aan. Ooit door een vis aangevallen? Ik dus wel. En al bleek achteraf dat er weinig te vrezen is vanwege z'n stompe tanden, het beest is bijna een meter groot, en het heeft een blik in z'n draaibare ogen die je laat wensen dat je nog net iets dieper in dat wet suit zou kunnen wegkruipen...

Serieus, het doet maar raar... zo raar dat ik, vanop een meter of zes diep, zo fel "achteruit" deinsde dat ik plots met m'n hoofd boven water zat - niet echt volgens de regels van de duikkunst, mag je daar gerust bij denken. En dan te bedenken dat die maori's tot twee meter groot kunnen worden. Denk er van wat je wil, maar als ik nog es ga duiken zorg ik toch dat ik op voorhand weet welke diertjes potentieel agressief kunnen worden - en wat te doen!

The Lizzie Mermaid

In volle glorie!

Just the 4 of Us

Tis weer voorbij die mooie liveaboard...

Yachties

...maar nog ff een kleine fotoshoot...

Dive Factory

En - opnieuw met dank aan Tom - toch even laten zien hoe goed die duik-boten georganiseerd zijn: je komt uit het water, smijt je fles van je rug, en een minuut later is ze al terug gevuld!

Norman Playground!

De even instructieve als leuke onderwaterwereldschetsjes aan de hand waarvan de duikbriefing gebeurde - jawel, we hebben ook haaien gezien!

Royalty Watch

Bijna terug naart vasteland: melancholie troef?

Ugh

Hoe ziet het eruit als iemand even lekker achterover ligt en dan een stomp op z'n dij krijgt?
(Totaal naast de kwestie, enkel wraak voor de buddy breathing foto :o] )

Goodbye Cairns, So Long Tom & Lies

Yummy!

Een zowaar gigantisch lekker afscheidsetentje bij "den Ier"!

Water bij de Wijn...

...we gaan weer met ons tweetjes zijn... ;-)

Airborne Tommie Again!

Ohja, de heren zijn nog heel eventjes gaan bungy-jumpen de volgende morgen - het duurt niet lang, maar tis de moeite!
Foto's nemen is iets lastiger, maar toch: Tom in volle vlucht!

Platypoezeloes!

En, bij het verlaten van Cairns doorheen de Atherton Tablelands, eindelijk, een Platypus in levende lijve! Ergens klopt er toch iets niet aan die beestjes zenne... Weet trouwens, dat ze hun vetvoorraad opslaan in hun staart, dus hoe dikker de staart, hoe gezonder de Platypus!
(en trouwens, voor wie het intussen nog niet doorhad: de nederlandse naam is vogelbekdier...)

LAST MINUTE UPDATE: Wie ff de attachment binnenhaalt die aan deze post vasthangt, vindt er nog een (naar onze zeer bescheiden mening) hilarisch kangoeroefilmpje :-) 's Morgens in alle vroegte, ergens op de highway...

Aussie Ambience: More Queensland, More Lost Pics, More Koala!

Free — Sun, 12 Aug 2007 11:20:00 GMT

Allerbeste lezer, ik zal het kort moeten houden want... een duvel (weeral, hoor ik je denken) als je kan raden vanwaar ik me deze keer tot de wereld richt...

...de wcblokken aan het Visitor Centre van Katherine Gorge...

(en het grappigste vanalles is, dat je hier gerust "mag" betalen om te internetten, maar als je ff ruikt wat er in de lucht hangt merk je dat "vlak langs" het betalende "NomadNet" signaal er ook een even sterk en vrij "Netgear" signal hangt)

Voor de rest, wel, zie foto's hieronder!

---

Lady Mushgrave Island

Feeding Time!

Heleen vond het aanschouwen van mijn surflesjes zo boeiend (en zo koud) dat ze de tweede dag verkoos om, gewapend met de Canon ixus, een uitstapje op haar eentje te maken richting Lady Mushgrave - het zuidelijkste punt van het Great Barrier Reef.

En daar zitten, o wonder, visjes :-)

Thirsty

Lady Mushgrave in al haar dorre glorie.

Lunch Time

Een lekker randaspectje van de uitstap naar de Lady, was dat aldaar een "semi-sub" beschikbaar was, waar de bezoekers shift per shift een half kijkje onder water konden nemen - zie het als een duikbril van een paar kubieke meter groot :o) - en zich eventjes tussen de vissen begeven.

Turtle Time

Niet alleen vissen, ook schildpadden! Voor Heleen natuurlijk slechts op het randje een foto waard, na onze live encounter met de schildpadden van de Perhentians in Maleisië.

Myella

Milking Keppe

Eén van de tussendooractiviteitjes vroeg in de morgen op Myella is het Melken van de Koe. Al zou ik mezelf nog altijd geen "stadsmens" noemen, toch moet ik toegeven dat het bevrijden van loeidieren hunner speenvocht een bezigheid was die ik nog niet van dichtbij had meegemaakt - al wist ik wel hoe het moest, na een bezoekje ooit aan het Begijnhof van Dendermonde, zondermeer een aanradertje.

Op zich bleek het overigens vrij gemakkelijk, maar de kloe zit em zoals zo vaak in de routine: waar onze handjes maar net genoeg voor een goeie sjoko opleverden, bleken de oude maar ervaren handen van een gezellig versleten madammeke dat ook even van Myella kwam proeven, vlotjes een paar liter te melken.

(Overigens, voor wie de indruk heeft dat Heleen op haar mouw aan het piesen is: nee, toch niet :o)

Going for a Ride

Zoals eerder gezegd, met paarden gaan rijden is zowat de hoofdbrok van een farmstay op Myella. Ervaring of niet, je bespringt gewoon zo'n stuk gehoefte (dat op basis van die ervaring zorgvuldig voor jou is uitgekozen, wees gerust) en trekt de velden in.

So Take Your Head Up Boy, When I'm Talking to You

Waar de meeste mensen het bij één paard houden, moest Heleen natuurlijk, zoals altijd (hmm...;-) buitenbeentje wezen door elke dag van paard te veranderen. Ziehier ros nummer drie, genaamd Rebel, die het allemaal best ok vond maar alleen in een wat biezonder grazige bui was...

Meet Barnaby!

Ziehier mijn onbeslagen viervoeter, trots en nukkig, maar diep vanbinnen een beest van een dier. Na drie dagen konden we het, op m'n totaal verzuurde dijspieren na, vree goed met elkaar vinden!

Barnaby and Me

Waaraan z'n naam me doet denken weet ik overigens niet zo direct, maar "Barnaby" leek me perfect bij hem passen.

Anakie

Enemy Approaching from the North

Wasmeda, hoor ik je al zeggen, maar kijk: we moeten toch ff kunnen bewijzen dat we ook die andere monotreem hebben gezien, gelijkend op een reuze-egel, maar door het leven gaand onder de naam "echidna". De kenmerken, voor zover we ze kennen: extreem schuw, verdedigt zich puur door z'n kopje diep onder zichzelf en het gras te begraven, legt eieren maar zoogt z'n jongen (zoals de platypus),...

Om maar te zeggen dat dit de beste close range foto is die we hebben kunnen nemen...

Logan at Work

Colin, Jeff en Logan, drie generaties die samen aan het fossicken waren, hadden ons op de camping in Anakie uitgenodigd om een dagje mee te komen wroeten. Vandaar, enkele foto's zodat jullie ietofwat snappen waar het om gaat. Hier zie je op de achtergrond Jeff, die bezig is een nieuwe bodemlaag los te wroeten, en voorop zoon Logan, die om een of andere reden het veel plezantere werk van zeven en wassen mocht doen.

My Precious

Keppe en grootvader Colin, samen op de wroet.

Ever Hopeful

Vermits we nog altijd het Australische equivalent van subito spelen (hier "Cash Vault" geheten), zijn we van ons dagje fossicken spijtig genoeg niet steenrijk (sic) geworden. Maar de fun, die was er wel :-) Stenen wassen in een modderwaterton, huray, huray.

Back to the Beach!

Droving Time

Nog even een heel ander "onderweg"-fotootje: heel af en toe kom je een gigantische kudde runderen tegen, die langs de wegen wordt voortgedroven, meestal begeleid door een enkele koeman zoals hier.

Traffic Jam - Aussie Style

De beestjes hebben wel niet altijd begrepen dat ze verondersteld worden naast de weg te lopen...

Lost in Translation

Een populaire sport hier bij de aussies is het kiezen van lollige nummerplaten. "I'M LOST", "MISTAKE", "SADISTK", "PSYCHO", veel beperkingen zijn er blijkbaar niet. Nu, als je rekent dat er 20 miljoen Australiers zijn in 8 staten, met elk hun eigen nummerplaten, dan hebben ze wel wat adresseringsruimte vrij, natuurlijk.

Magnetic Island

Fishead

Zoals eerder al vermeld, op "Maggie" waren we Brian en Jill tegengekomen (juist, die Brian van de Commonwealth Bank - mocht je hem ooit tegenkomen zeg dan ff dat er een nieuw boek voor hem is verschenen, "Forty, Fat an d Fired" 8o] ), en had Brian me de volgende ochten mee uit vissen genomen...

...met dit geschubte als enige resultaat: een klein lief dood wijtingske!

A Man, a Plan, an Island

Geloof het of niet, met die zonnebril zo in m'n hand, was m'n gedachte van het moment "Beam me up, Scottie!"

In Your FACE!

Zie je daar, zo sprak de moeder, zie je daar, die KOALA?

Al bleek hij op hoop en al een meter boven ons hoofd te zitten, had het niet van z'n keutels geweest we hadden hem gemist.

Hieronder even een kleine fotoshoot, tis een plezant beestje, dus kijk maar gewoon eventjes.

Gotta Getaway

Het was onduidelijk of we hem eigenlijk bang maakten, helemaal op z'n gemak leek em toch ni, maar de eerste tien minuten bleef em doodgewoon zitten waar em zat.

He Didn't Put Sunscreen On Either!

(Tja, wat voor titel moet je plakken op een foto die alleen dient om te tonen hoe dicht hij was?)

Hungry

Voor alles, zorg dat je eerst eet, moet em gedacht hebben - een fris eucalyptusslaatje binnenspelend.

Should I Stay or Should I Go?

Na enige tijd vond em precies toch dat het welletjes was geweest...

Thinking about it all...

...maar zeker over wat te doen was em nog niet...

Go!

...en dan, in een plots opwelling, was beslits: weg ermee!

Me Myself and The Fish

Enige uren en foto's later, het zelfde lief lekker wijtingske, ditmaal in de rol van voorgerecht :oD

Atherton Tablelands

Curtain Fig Story

Das nu es gemakkelijk se: gene zever hier, er staat genoeg op de foto! (tot vervelens toe: alst te klein is om te lezen, klik er dan op!)

Curtain Fig Itself

Ons ixusje (de batterijen van de Sony waren zo plat als een platgestampte sjiek, en Tom en Lies waren nog in Belgenland) was jammergenoeg geen maat voor die beest van een fig, maar even ter illustratie.

Millaa Millaa Falls

Waar water te vinden is in de noordelijke helft van Australie, lijkt onveranderlijk ook een "swimming hole" gemaakt te zijn. In deze tijd van het jaar zijn ze meestal redelijk leeg - tis hier ten slotte droog maar ook wel "cool" seizoen - maar met deze "koele" temperaturen kunnen we ons immens goed inbeelden dat je je in de zomer zonder enig nadenken in het water stort!

Mareeba Rodeo Madness

Geloof het of niet, we zijn in Mareeba een tweede keer naar een rodeo geweest, en zijn er in geslaagd geen enkele foto van een rund of paard te hebben... Die hadden we dan ook al eerder gezien en onder de lens genomen, dus enkel de speciallekes van Mareeba zijn gefotografeerd: "Dave" de motorzot, die in de lengte over de ronddraaiende wieken van een helikopter sprong, en simpelweg op de aarde van de arena landde...

Mareeba Cattless Rodeo...

...en het "Relay"-onderdeel, een combinatie van een estafette, barrel race, 50m sprint, en UTE-slalom. Stoffig maar plezant.

Afterthoughts...

Op de camping van de rodeo, die avond, bezinnen bij een kampvuurtje.

After Afterthoughts

...en bezinnen, en bezinnen...

Cairns and Around

Ik kan bellen naar mammie! :-)))

De wonderen der techniek zorgen ervoor dat we tegen een redelijke prijs toch in contact konden blijven met de andere van de wereld: internet (liefst gratis natuurlijk) en Skype is alles wat je nodig hebt. En dan maar hopen dat het een goede verbinding is, natuurlijk!

Food Matters

Liefde gaat door de maag, niet waar! Omelet met spek en kaas, hmmmm...

Hartleys Crocodile Adventure

Snappie, das kleine...

Je zou denken dat zo'n groot beest het kopje van een kip niet echt de moeite zou vinden om er z'n muil voor open te trekken, jedoch...

"Stompie"

Krokjes durven al eens ruzie te maken... en nog geen klein beetje ook. Gelukkig zijn ze zelf vrij immuun voor de bacterietjes die hun beten achterlaten - zoals National Geographic je misschien ook al heeft verteld, maken krokodillen zelf een antibioticum aan, handig voor als je zoiets aan de hand hebt 8o).

Together we are strong...

Size does matter, en hiermee is dat weer eens bewezen.

Fishy Business

Kippekoppen en vissestaarten - als je daarvoor elke godvergeten morgen uit je poel moet komen ist toch ook maar een schamel leven, dunkt me zo.

Cape Tribulation/Daintree National Park

Delta: Take 1

De weg naar Cape Tribulation, die we samen met Tom en Lies hebben afgelegd, was zeker één van de mooiste routes die Australie te bieden heeft. Je rijd heel vaak vlak langs zee, met massa's uitzichten tot gevolg. Op één van die plaatsen vertrok net een groep deltavliegers ) op deze foto maakt nummer drie zich klaar voor de lancering...

Delta: Take 2 - Die vlieger gaat niet op...

...een onverwacht briesje wind vond echter van niet... de arme kerel schrok zich zowaar bijna dood...

...en leutig dasset vonden...

...maar op compassie van Lies en Tom hoefde hij niet te rekenen!

Airborne at Last

Na een grondige controle en een andere broek, vond de man z'n tweede adem en voldoende moed om de Grote Sprong te wagen... wonderbaarlijk!

Airborne Tommie - No Fear

Mede vanwege het regenweer, bleek de voornaamste attractie van "Cape Trib" het wandelingetje naar Mount Sorrow... Nuja, wandelingetje... ware het niet van de tropische begroeiing geweest ze waanden ons zowaar terug in de Himalaya...

Tom echter, blijkbaar fit lijk geeneen, vond duidelijk dat de berg nog niet steil genoeg omhoog ging.

Kweenie zenne...

Heleen had daar een enigszins andere visie op :-)

Melancholy Beach

Een vreemd strandfenomeen, en daarmee doel ik niet op Tom die daar z'n eenzaam strolletje aan het doen is, maar de grote zwarte vlek op het strand. Best wel een duister effectje, niet?

Zienekeeroelief :-)

Geen commentaar...

Back at Hartleys...

Going for a Walk

Op de terugweg van Cape Trib, nog even een nieuwe stop aan Hartleys - het ticket is nu eenmaal drie dagen geldig, en als echte budgetreizigers hoor je dan ook minstens twee keer te komen.

Om het met de woorden van de man in kwestie te zeggen, zich richtend tot het publiek van vooral zuidelijke Australiers: "youse from the south, you take your dog for a walk... here, we do things a little different"!

SCHNAPPPP...

Misschien dat Tom het op film heeft staan, maar bij het geluid dat bij deze foto hoort, is zelfs mijn nachtelijk tandengeknars niets mee vergeleken - al heb ik dat natuurlijk zelf nog nooit gehoord 8-)

My Google Story, Part 3: The Holy Grail

Free — Sun, 12 Aug 2007 00:26:00 GMT

Ik weet het, beste lezer, vol ongeduld zit je te wachten op meer foto's, meer picture stories, meer sappige details uit het leven van ons reizigers, zomaar voor de wereld uitgespreid...

Maar er zijn paden te bewandelen, rivieren te bevaren, zaken te zoeken, luchtruimen te doorkruisen, en ook, andere verhalen te vertellen. Want, o beste lezer, een groot onrecht is geschied. Tezeer gegrepen door het verhaal van ZAMM (met enig nadenken hoor je intussen te weten waar dat letterwoord voor staat – ga anders bij Google te rade) en recentelijk The Da Vinci Code, had ik helemaal uit het oog verloren dat het laatste deel van My Google Story nooit is verschenen. Enkele dagen geleden daagde me plots waarom de website recentelijk zoveel meer hits scoort – het is de honger van zovelen naar meer bits & quotes!

Ter verontschuldiging hierbij een toemaatje, zijnde de toch wel twee quotes uit The Da Vinci Code die ik de moeite van het bewaren voor het nageslacht waard vond, beiden uit de mond van Teabing:

“The Holy Grail... Most people ask me only where it is. I fear that is a question I may never answer. However... the far more relevant questino is this: What is the Holy Grail?” (p311)

“Men go to far greater lengths to avoid what they fear than to obtain what they desire” (p355)

Zo kunnen we wel weer.

Wel dan nu, beste lezer, ziehier het derde en laatste deel van My Google Story, dat zich zoals gewoonlijk bits- en quotesgewijs tot u laat geworden, met vele boeiende bedenkingen uitgerust Mijn favorieten zijn de allereerste, en die van Lazowska en Ballmer, maar er is voor elk wat wils, veel plezier!

---

When asked once what the motto Don’t be Evil meant, CEO Eric Schmidt famously replied that evil is whatever Sergey says is evil.

In the fall of 2004, Microsoft secretly planned a major announcement […] The headline-grabbing news it wanted to unveil was that its search engine had crawled five billion documents on the Internet, besting the comprehensiveness of Google’s index, which had four billion. But a few hours before Microsoft released news about its purported triumph, Google announced that it had doubled its own index to eight billion web pages…

[In May of 2005], the struggle between Google and Microsoft was not primarily about market share, browsers, computer operating systems […] The real battle being waged was over recruiting and retaining the brightest technologists in the world.

Professor Ed Lazowska, who held the Bill & Melinda Gates Chair in Computer Science and engineering at the university [of Washington], his motto was “If you’re not part of the steamroller, you’re part of the road.” :-)

Google did its best work on numerous initiatives in teams of three to five people, with their leader dubbed UTL, for Uber Team Leader. “We try to keep it small. You just don’t get productivity out of large groups.” Schmidt said. […] “The secret here is not the way we manage but in our selection of the people,” he said. “This model works when you have the right people. It would be a complete failure in an organization of people who wanted to be told what to do and had one big project.”

In a sense, what [Google] had mastered was the reverse of mass-market advertising. Searching and surfing the Web with Google-powered ads was akin to driving down a highway and seeing only billboards that directly related to what you were thinking or discussing at that moment.

Eric Schmidt: “We’re not relying on any particular category or advertiser to some overwhelming regard. Part of it is because of this concept called ‘The Long Tail’. This was the idea that in the Internet age, geography mattered less as low-cost distribution enabled niche products, catering to very specific tastes, to attract large audiences. It turned out that the most popular books, music and movies made up a surprisingly modest proportion of sales for Amazon, Netflix, and other retailers; the rest came from a “long tail” of obscure favorites that the Internet had made easier to find. […] “The surprising thing about The Long Tail’ is how long the long part of the tail really is.”

To foster innovation, Google was creating ‘Founder’s Awards’, multi-million dollar stock awards to be presented regularly to small teams of people that developed the best new ideas […] to retain brilliant innovators who might otherwise leave, taking their ideas with them.

Unable to talk employees out of leaving, Microsoft CEO Steve Ballmer vowed, “I’m going to fucking kill Google.”

Larry and Sergey unloaded about 400000 shares per month, providing each of them with more than $750 million in cash, and CEO Eric Schmidt sold about 113000 shares every moth. […] Whether Google’s stock price was rising or falling in any given month, it made sense for each of them to sell the identical number of shares on the same date on a regular schedule. This avoided two problems. First, […] there would never be any question about whether they bought or sold stock based on confidential, inside information. Second, […] it ensured that whatever happened, they would have more money than they would ever need. And, because of the existence of two classes of stocks with unequal voting rights. They could safely unload stock without giving up control…

Dr. Alan E. Guttmacher, deputy director of the National Human Genome Research institute: “Until recently, the challenge has been gathering data. Now, the bigger challenge is organizing and accessing it. Google-like approaches are the key to doing that.”

Aussie Ambience: Queensland - Brisbane to Carnarvon Gorgeous!

Free — Mon, 06 Aug 2007 12:16:00 GMT

Weerom vanuit ons geliefde Camillaake, intussen tot "Camilla the Invincible" betiteld, op een paar meter van het Youth Hostel van Alice Springs... Jawel, dat betekent dat we (Heleen, ikzelf, en Camilla) veilig en zonder problemen van Cairns naar Alice zijn geraakt, en intussen zelfs Ayers Rock/Uluru, de Olgas/Kata Tjuta, en Kings Canyon (daarvan ken ik de aboriginele naam niet). Das een goeie 3000km dat daar in dat zinnetje zit, voor wie het niet direct aanvoelt...

Een onvergetelijk moment van de laatste dagen was - hou je vast - de zonsondergang bij Uluru... So? hoor ik je vragen... Wel, het moest passen dat het die dag regenachtig en bewolkt was (de belgen kwamen eens door de woestijn, weetjewel), maar nét voor de zon onderging slaagde ze erin onder de wolken door te schijnen, tekloeffe op die fameuze rots, met een weergaloos resultaat... zie foto's later, vanzelfsprekend. Morgen volgen nog de McDonnell Ranges, en daarna hop, nog een 1500km richting Darwin!

En intussen laten we voor jou, o dierbare lezer, alweer een tritsje foto's om bij te verpozen...

(PS. Wie even met het Google mapje op de hoofdpagina speelt, zal ontdekken dat het ingezoomd is op de Olgas, echt wel lekkere bubbelkes, en als je een paar tientallen kms naar het oosten scrollt, vind je Uluru! Probeer vooral eens helemaal in te zoomen, best indrukwekkend...!)

---

Brisbane

Roo and Joey!

Op enkele kilometers ten zuiden van Brisbane, een kleine stop in een koala sanctuary - je kunt nu eenmaal niet riskeren naar Australie te komen en helemaal geen koala's te zien, nietwaar. Bij het ontbijt aldaar werden we echter op een onverwacht toetje vergast: deze kangoeroe kwam ff z'n kroost laten schouwen! Mooimooi.

Voor wie van buideldieren weinig kaas heeft gegeten: Joey is geen verwijzing naar een karakter uit een tvserie over vriendjespolitiek, maar is de naam van een jong dat door de moeder in haar buidel wordt meegedragen.

First Koala!!!

Ziedaar, het aaibare ding. Behalve heel even rondkijken heeft het wel nauwelijks bewogen - maar het slaapt dan ook zo'n 20 uur per dag. Zoals jullie ongetwijfeld allemaal al weten echter, zijn we een tijdje later op Maggie op een hele koala-show getrakteerd!

Brisbane SkyScrapers

Dapper standhoudend tussen al dat beton en glas, de St Stephens (ak me goe herinner) kathedraal - een eenzaam anachronisme, lijkt het wel.

Brisbane By Night

Awel, dees zouden ze in pakweg Leuven of Brussel ook es mogen aanleggen: midden in de stad, op een paar honderd meter van de flatgebouwen, een even ware als kunstmatige blue lagoon inclusief palmboom. Gratis en helemaal voor nix! Zal er maar onmiddellijk bijzeggen (met dak juust bedenk dak daarvan geen foto heb) dat die in Cairns nog net iets dikker in orde is - vooral vanwege de bijna naadloze overgang met de oceaan!

Luttelijke minuten later - en ook daarvan zijn geen foto's - ontdekten we dat Camilla hardhandig van haar plaats was verwijderd...

Camilla's Glory

Maroochydore, net na de ontdekking van de diefstal onzer laders ende rugzak.

Fantastisch weer was het er niet (herinner me met name een middag waarop om 12h m'n knieen letterlijk aan het beven gingen van de kou...), en misschien om het gemoed wat op te peppen na het schandalige onrecht ons aangedaan, moesten we toch ff Camilla's zijspan uitzetten en zo.

Noosa Heads

Rebirth

De man en de boom - verder geen commentaar :o)

Noosa - Almost Scary

Noosa was ook de plek waar we voor het eerst fatsoenlijke golven mochten aanschouwen. Zo fatsoenlijk dat je je bij momenten niet op je gemak voelt op het strand.

Noosa - Hells Gate

Zo fatsoenlijk dus. En zeggen dat net toen we terug weggingen, er een kerel naar die plek op stap was met een surfboard onder z'n arm...

Just Seed

Langs het pad (in de buurt van de Boiling Pot voor wie er ooit al zou geweest zijn), zomaar een plantenplaatje.

Elanda Point, Great Sandy National Park

(Voor wie meent een belletje vals te horen rinkelen: het Great Sandy NP is inderdaad het park waarin Fraser Island zich bevindt, maar wat minder bekend lijkt is dat datzelfde park ook een gigantisch oppervlakte op het "vasteland" beslaat - waar alles veel goedkoper is dan Fraser, dus zal het wel veel minder goed zijn, natuurlijk 8oD

Kookaburra Visiting

Van de leukste "dierenmomenten" beleef je in Australie gewoon op de campings - onderstellend dat je af en toe eens de tourist parks in de badsteden durft verlaten. In Elanda Point, enkele tientallen kilometers van Noosa Heads, was de leukste ochtendattractie een koppel kookaburra's, stevig opgeblazen tegen de kou, die rustig de eventuele tafelrestjes kwamen afwachten. (Wat ze natuurlijk niet beseffen is dat hun eenvoudige aanwezigheid het ontbijt nogal pleegt te rekken...)

Kangarooland

En minstens even verrassend, twintig meter verder, een heel weiland vol grazende kangoeroes. Vergis je niet, dit is geen boerderij of zo, alleen een gezellig plekje dat een groep kangoeroes zowat tot z'n thuishaven heeft gemaakt.

Not Mating

En vermits elke groep om enige groepsdynamica vraagt, zie je ook live hoe de dominantiehierarchie regelmatig wordt op punt gesteld. Spijtig genoeg geen goeie "actiefoto", maar bij gebrek aan horens, klauwen of zelfs maar voorpoten die naam waard, springen ze met hun achterpoten tegen elkaar op - het ziet er niet uit, maar het gaat er hard aan toe!

Coolabatah Lake

Coolabatah Lake, en de rivier die erin uitmondt vanuit Great Sandy NP, is befaamd voor z'n rimpelloosheid en daaruit volgende spiegelwerking.

Zondermeer wonderlijk om daar met onze gehuurde kano langs te peddelen...

Fisherman's Reflection

Een eenvoudig vissersbootje krijgt er zowaar een dimensie bij.

Pelicans

Ok, hyperspectaculair is het niet, maar we hadden nu eenmaal beloofd van elk beestje minstens 1 fotooke te posten, niwaar :-)

Canoe Spirit

Ge moogt het gerust belachelijk vinden (die zonnebril bedoelek, ni da sjalleke op m'n kop), ma twas verdorie plezant!

Up Your Noosa River

Peddelkeppe, ook wel. Of, samen in de kano ja gezellig.

Upside Down

Agge ne keer goe kijkt, ziede wel waarom die foto zo heet. Op onze kano na rimpelloos, zoals ik al zei.

Sunset Roo

In de serie "Zicht op Tegenlicht", deze keer de kangoeroeweide op de avond na de kanotocht. Wunderbar!

Rainbow Beach, Great Sandy National Park

ZwammerZwam

Een boswandelingetje in Rainbow Beach, honderd kilometer verderop maar zowaar nog steeds deel van het Great Sandy NP, had kwa zonnigheid en beestjes weinig te bieden, maar kwa parasietige flora des te meer!

Strangling Fig

Een van onze favoriete geboomtes in Australie: de "wurgvijg", in allerlei maten en vormen.

Het verhaaltje gaat zo: op een dag belandt een zaadje van die fig op een andere, hopelijks stevige boom. Het hecht zich vast op die boom, in het begin nog vrij onschuldig, en begint z'n takken en wortels (al ben ik niet zeker dat daar een echt verschil in te maken is) errond te wikkelen. Beetje bij beetje (zie ook drie foto's verder) omtakt het z'n gastheer in een steeds inniger omhelzing, tot het op een dag alle licht en lucht wegneemt, en de gastheer een duistere dood sterft. Het ironischer ervan is dat die gastheer natuurlijk de voedingsbodem en het houvast is van de fig, en in veel gevallen betekent de dood van de oorspronkelijke boom dan ook dat heel de zaak een tijdje later omver dondert. Soms echter is de fig stevig genoeg om opzichzelf te blijven staan, en zie je ze uiteindelijk als een cylindervormig web van takken overleven, heel soms vindt het neerdonderende geheel een andere boom op z'n weg, valt er tegenaan, en een nieuwe gastheer is gevonden. In de Atherton Tablelands is een resultaat daarvan te zien als de zgn "Curtain Fig", waarvan later misschien nog een foto (het gevaarte was echter nogal groot om in een compactcameraatje te passen).

Allee, tot zover dit edumoment :-)

Vampires are Lucky...

...en zwammen dus ook. (De bedoeling is dat nu de zinsnede "they feed on others" in je opkomt, maar de waarschijnlijkheid daarvan is een functie van de mate waarin je ooit de betekenis van de songteksten van de belgische metalscene van de jaren negentig gewaar bent geweest - waarbij ik terloops nog eens m'n oproep tot het herinvoeren van naamvallen in de Nederlandse Taal of als dat te moeilijk is alleen in Vlaanderen wil herhalen).

Zowaar een herfstlandschapje in een streek die geen herfst kent.

De Bloemetjes Buiten

Al was het maar omwille van het vrolijke oranje - Heleen beweert overigens dat datzelfde soort gezwam ook in de supermarkt te krijgen is alhier.

Spider Fig

Een andere strangling fig, in een iets verder stadium deze keer - maar ook met een nog iets steviger boom als boterham.

Town of 1770 & Agnes Water

BodyBoardBeach

Wat allicht nog niet is vermeld is dat ons Camilla zelfs van een bodyboard voorzien was. Iets te klein voor haar, net groot genoeg voor mij, dus bij de eerste goede gelegenheid (het bitter koude water er graag bijnemend) kon ik me al een eerste keer met de golven meten. Doodsimpel eigenlijk, en voorwaar, een formidabel gevoel om door pure waterkracht vooruitgestuwd te worden!

Camilla - Preparing for Rain

Bij de camping van The Town of 1770 hoort de bedenking "Als de nood het hoogst is, is de redding nabij" : nadat we al weken op zoek waren naar enige warmte (maar gelukkig niet naar genegenheid, die was er genoeg.... duhhh 8o)), bereikte het slechte weer z'n climax met een volle dag plensbuien. Evenzeer echter, bleek dat het signaal dat het genoeg geweest was: de dag erop scheen de zon als nooit tevoren!

Zo moeilijk konden we het geloven dat we dag per dag ons verblijf op de camping verlengden - zodat de mensen daar het best wel grappig begonnen te vinden telkens opnieuw ons kopke met de woorden "another day" te zien verschijnen - en we er uiteindelijk bijna een week zijn blijven plakken!

Overigens, voor wie nu denkt "tiens, op de vorige foto zat em toch te bodyboarden": inderdaad, maar dat wil nog niet zeggen dat het daarom niet bitter kou was en ik na de tweede boardsessie geen drie uur heb zitten bibberen van quasi-onderkoeling...

Dry Run

Zoals eerder al beschreven: surfles! Je zou het hem opt zicht trouwens niet nageven, maar die leraar was volgens de mannen van de surfschool het jaar ervoren derde geeindigd op de Australische kampioenschappen (en nog zoveel meer)...

Ziet toch ne keer hoe wit m'n velleke is...

Myella Farmstay

Voor het luttele bedrag van 550$ voor drie dagen, twee nachten en twee personen vol pension, lieten we ons vervolgens verleiden tot een zgn. farmstay op de "Myella" property, niet zo gigantisch groot (iets van 5 op 2 km als ik me goed herinner), maar groot genoeg voor wat paardjehop, brommergerommel en zweepgeklak...

Together We are Big

Op weg naar Myella - één van m'n favoriete Camilla-foto's, moet ik zeggen.

Colorekiet

Op Myella, zomaar in een kleurig struikje: lorekieten alom!

De vogelpracht blijft toch verbazen hier in Australie, op de "gewoonste" plekken vind je hier mooiere of biezonderder vogels dan bij ons in een willekeurige vogelwinkel... (Niet dat ik me herinner ooit bij ons in een vogelwinkel te zijn binnengeweest overigens, dus als dat toevallig jouw bezigheid is, o beste lezer, wees gerust, no offense...)

Myella Mudpool

"Ergens" op de Myella property, bijna zonsondergang - moet toch plezant zijn om ff in je achtertuin rond te gaan wandelen en er elke dag wel opnieuw een mooi zicht te ontdekken.

Eclipsykeppe

Iets later en honderd meter verder, zowaar nog een speciaal zicht - Heleen de Zonsverduisteraarster (voor zover dat woord nog niet bestond, bestaat het nu, kijk zelf maar).

Carnarvon Gorge!!

First Road Train

Terwijl er nog veel indrukwekkender foto's van road trains op komst zijn, toch al even deze, met als opmerkingetjes:

- word daar ne keer door voorbijgestoken... kan je verzekeren, dan hoop je dat die kerel goed weet wanneer hij je gepasseerd is...
- komt da ne keer tegen op een éénvaksbaan... Onmogelijk? Wees gerust, hier in aussieland is het de normaalste zaak van de wereld. De berm induiken is de boodschap - gelukkig hebben ze hier nog niet teveel grachten lopen...
- in Queensland mogen die dingen tot 53,5 METER lang zijn... vandaar de naam, lijkt het. Er wordt trouwens gezegd dat enkele jaren terug een backpackkervanneke door de luchtverplaatsing van zo'n beest simpelweg in elkaar geklapt is...
- last but not least: laat daar maar ne keer nieuwe banden op leggen!!! Tel even mee 14 assen met telkens 4 wielen, das 64, plus 2 vooraan, das ZESENZESTIG BANDEN... Hoeveel banden zou een gemiddelde bandencentrale bij ons in stock hebben?

Ohja, die road trains bestaan ook in varianten met zes assen per opligger, dus tot 18 assen met telkens vier banden, en een tweetal keer hebben we zelfs al treintjes met VIER wagonnen over de weg zien heen en weer slingeren.

Tis me nog altijd niet duidelijk of ze daar ooit achteruit mee zouden proberen te manoeuvreren... (ne kerel die hier op de camping bij Uluru juust voorbijkomt zegt van niet... het lijkt dan ook fysiek onmogelijk... but then again, zo'n gevaarte op zich lijkt de fysieke grenzen al te tarten...)

Gazing down Carnarvon

Carnarvon Gorge zit zeker in onze top drie van Nationale Parken die we hebben bezocht: terwijl hier een gelijkaardige wijdsheid als in de Blue Mountains is te zien, is er ook een lieflijk riviertje, en allerlei indrukwekkende formaties....

Me Myself and I

Omdat er nu eenmaal af en toe een fotootje van mezelf moet bijzitten, schijnt het.

Bat Leaf Coral Tree

Gewoon een leuk detailleke: kijk eens goed naar de blaadjes... (en als je nog nooit een vleermuis tegoei hebt bekeken, denk dan aan batman of zo :-)

Handy

Carnarvon Gorge was ook onze eerste (en tot nu toe nog altijd enige, bedenk ik ineens) gelegenheid om "aboriginal rock art" te bewonderen. Voor wie het niet zou kennen: plaats je hand of voet of boomerang tegen een muur en blaas er okerpoeder tegen... Ongelooflijk biezonder leek het ons niet (vergelijk ff met andere rotsschilderingen elders ter wereld), maar theeft wel iets.

Swastikish

Je kunt natuurlijk ook allerlei patronen bedenken...

Prehistoric Porn

Vree schoon is het daarom niet, maar intrigerend toch wel: wat brengt mensen er toe om een hele rotswand hiermee te bezaaien?

Hug of Life or Death?

Toevallig naast een wc-kotje: een boom met een wat overdreven affiniteit voor rotsen - kijk eens goed, tis niet dat de rots zich in de stam geboord heeft, de boom groeit er moedwillig naar toe!

Uit de Bocht

Een zijriviertje van de Carnarvon River - jawel, af en toe komt er nog water door, maar ik vermoed dat je dan liever niet in de buurt bent!

Going Nowhere

Ook wel "ik ben nog nooit zo klein geweest...", iets verderop in dezelfde kloof.

Just Gorgeous

Van een natuurwandeling een sprekende foto maken is nooit gemakkelijk, maar dit komt toch enigszins in de buurt...

Nature's Eye

Je hebt mensen die meester in zijn het opstellen van composities, maar aan Moeder Natuur zelf kunnen toch weinigen tippen.

Sesame's Big Brother

Kijk es heeeel goed naar deze foto, en vervolgens...

Carnarvon Amphitheater

...naar deze.

Dit "amphitheater" heeft weinig met toneel- of andere voorstellingen te maken, maar des te meer met water en rotsen. Zonder er een half blad aan te wijden is het moeilijk te beschrijven, maar basically was er ooit een soort plateau, daarna barsten in dat plateau waardoor het water zich een weg naar beneden erodeerde, en door de loop der dingen is op die manier een vierkantige cirkelvormige holte ontstaan van enkele tientallen meters diep. Aan de "rivierkant" is een spleet overgebleven, zodat bij hevige regenval de holte eerst volloopt, en het water door de spleet naar buiten geperst wordt... Opnieuw, op dat moment ben je liever niet in de buurt... maar het leek al wel ff geleden dat zoiets nog was voorgevallen :-)

More Amphi

Nog es hetzelfde amphitheather, naar boven toe deze keer.

That wuzn't water

Nog maar es een voorbeeldje van "de wondere dierenwereld van australische campings"... Je zit daar gewoon op je gemakjes in de zon, en plots begint een troepje lorekieten show te geven :-)

A Guy with a Hat

Om toch maar eens mijn rasechte Akubra-hoe te laten zien... Intussen heb ik er een nieuwe slogan bij:

"A man without a hat is not a man without a hat"... (pauzeer naar believen)

Damping Keppe

Een klapke met onze buren op de camping leidde er al snel toe dat we eerst op een soort "gefrituurd deeg" werden vergast, en vervolgens Heleen vriendelijk doch kordaat werd aangespoord es te proberen een "damper" te bakken. Voor het recept en zo moet je bij haar zijn, maar ik kan zeggen dat het even simpel leek als het lekker was... gegeven dat je een kampvuur en een goede "camp oven" hebt, zoals je rechtsvoor ziet.

Possum Time

In de serie "onze eerste keer", ditmaal de possum - een betrekkelijk grappig beestje dat met alle plezier je etensresten komt opeten - vervelend is alleen dat het beestje er nogal een ruime interpretatie van "resten" op na houdt...

Aussie Ambience: Gold Coast!

Free — Fri, 27 Jul 2007 15:14:00 GMT

Lieve mensen,

Er is hoop. En wat meer is, er is een nieuwe picspost!

Nadat we de laatste twee weken bijig bezig zijn geweest met het ontdekken van de Atherton Tablelands met hun zoetglooiende heuvels en bubbelkes, heerlijke koffie en verlokkelijke watervalletjes, met het treffen van Heleens broer Filip en Hilde en Julie en Sven en Indra en vervolgens van Tom en Lies, met wie we eerst een wat druilerige verkenning van Cairns, Cape Tribulation, Daintree, en alles wat er zo'n beetje tussen en langs ligt hebben volbracht, om daarna op een zowaar nog steeds wat druilerige maar niettemin formidastische 3-daagse "liveaboard" duiktrip te gaan waarover later heel veel meer, zijn we nu terug op onze favoriete (vanwege inbegrepen gratis internet 8-) camping in Atherton, als laatste tussenstop vooraleer we met ons Camilla (die intussen haar groot onderhoud heeft gehad, een schandalig verhaal dat ik later misschien wel es doe) in duizelingwekkende vaart de outback gaan induiken richting Alice Springs (met natuurlijk Uluru aka Ayers Rock) en vervolgens Darwin met alle leuke parkjes daar in de buurt.

Even groot als onze verbazing is echter de vreugde dat we, na twee weken geen postjes meer online te hebben gezet, langs alle kanten bevraagd worden of er iets mis is met de website, of wat de reden van de stilte is. Welnu, liebe leute, de reden is dat er hard is gereisd, even hard is foto's gemaakt, en dat alles met als enige en uitsluitende bedoeling, wat had je gedacht, om jullie met foto's en verhaaltjes te kunnen plezieren. Vanzelfsprekend, zou ik daar nog aan toevoegen 8-) Het probleem gaat alleen zijn dat we de komende paar weken niet te vet veel internetplekjes gaan vinden, zo bibbert mijn vrees. Maar we zullen ons best doen. Want, met het risico in niet-meer-te-appreciëren herhaling te vallen, "Het is het drama van de afhankelijkheid, je bent een geliefde door je geliefde, een bestuurder door je auto, en, een schrijver door je lezers." (Tis ongelooflijk, maar deze keer ontglipt me van wie de originele uitspraak ook alweer was. Een vrouw met een hollands klinkende naam, geloof ik?)

Ohja, vanavond hebben we een Platypus gezien, zomaar in een kreekje langs de weg hier in de buurt van Atherton, en samen met de echidna's die we eerder hadden gespot maakt dit onze kennismaking met de familie van de monotremen (die dus, juist, slechts 2 leden kennen) compleet. Iets zegt me dat dit ook de enige dierenfamilie is waarvan we ooit alle leden gaan leren kennen. Voor wie een, hoe zal ik het noemen, "gehoorgeorienteerd" begrip heeft, een platypoes is geen katachtige en het ventje is geen platykater, maar het is één van de twee zoogdieren (rara, welk zou het ander zijn... duhhhh) die eieren legt - noem het gerust een anomalie in de dierenwereld - en de nederlandse naam is "vogelbekdier". Foto's, je raadt het al, later (als ze een bikke gelukt zijn want zoals veel andere hebben die beestjes de vervelende gewoonte zich enkel in de schemering te vertonen, bij donkeren en klazen, en Broeder Duisternis zal nu eenmaal nooit beste maatjes worden met Zuster Telelens).
[Dat laatste doet me ineens denken aan de uitleg van Alex, één der divemasters op de liveaboard, dat de instellen van je camera op high-speed film, waarmee hij doelde op een hoge ASA-waarde, ervoor zorgde dat je camera die film zo rap ging opspannen dat hij wat werd uitgerokken (jawel) en meer licht ging opnemen. Het spreekwoord van de schoenmaker en de leest kwam in me op, maar vond het zo hilarisch dak er maar nix op gezegd heb... maar hij heeft me wel een heel klein bikke raar zien kijken peizek :o)]

Have a good one!

Goldcoast - Before the Theft

Warrumbungles Breadknife

Nog eentje vergeten... en deze mocht toch niet ontbreken. Voor dat deel van de mensheid met een geheugen als koraalrif: dat Breadknife in de Warrumbungles is een 90 meter hoog stuk rots van hoop en al een meter dik. Kijk nu nog eens naar de foto hierboven en je ziet wat er biezonder aan is.

Hairy

Hoe ze heten weet ik alweder ni meer (koraalrif, juist), maar teveel naar die plantjes kijken heeft een ietwat kwalijk effect op de eigen haartooi.

Carrotty

Met de wortel in de tand, kom je door heel het land.

Icy

Man, da lijkt alweer zo lang geleden - maar tegelijk is de kans groot dat het binnen hier en een weekje weer van datte is: ontwaken in een bevroren Camilla! Zie wel dat schattig onderkoeld meisje binnenin niet over het hoofd...!

Sunny

Maar koude ochtenden hebben ook zo hun voordelen, natuurlijk. Voor de verandering is ook dit een fotooootje vanop een gratis parkingetje langs de weg, zomaar gratis ende veur nix.

Smoky

Camilla zelf krijgt het ook wel stevig op haar riemen van de bittere kou des nachtes... Bij momenten wat kuchend en kreunend komt ze op zo'n ochtend langzaam tot leven - maar echt ten gronde klagen of weigeren heeft ze nog nooit gedaan, gelukkig :-)

Wollombi Waterless Fall

Op weg naar de Goldcoast, zo'n plaats waar je de gedachte "het moet hier wel moo/spectaculair/sjiek/leutig zijn als......." in je opkomt. In dit geval was iets meer water wel lekker geweest - maar het blijft stukken beter als een uitzicht vol met bomen die in de weg staan, natuurlijk.

Byron Bay

Whale Waiting

Deze foto lijkt op een vreemde, omgekeerde manier verwant aan de vorige: water genoeg deze keer, maar spijtig genoeg was dat het niet waar we op aan het wachten/watchen waren. Zwemmende zoogdieren, als het even kan. Van die grote, bij voorkeur.

Verslag van een voormiddagje varen: vrij lekker weertje, wat hotsige golven, en alles bij elkaar een halve seconde lang iets grijs in het water gezien dat naar verluidt een stuk walvis was. Hmm. (Gelukkig zou er later véél; véél betere gelegenheid tot walvissen komen...)

Surfers at Last!

Het doet je toch wel iets, na wekenlang in de koude, droge hitte (sic) van landelijk Australie te hebben vertoefd: De zee, de zee, klotst voort, in eindeloze deining. En eindelijk, surfers in zicht!

Dolphins at Last!

Ok, een fantastisch specatulaire foto is het niet, maar stel je toch maar even voor: je maakt ff een ommetje op het strand, loopt even omhoog tot aan een oud vuurtorentje, kijkt wat doelloos rond, en plots zwebbelt een troepje dolfijnen in alle doodleukte voorbij?!

Byron Bay Beauty

Of het door die koude stoffige weken ervoor was weet ik niet, maar de schoonheid van de Pacific zoals die zich in Byron Bay vertoont, was aangrijpend.

Against Clouds & Waves

Des ochtends in alle vroegte, in een stranddorpje dicht bij Byron, de zon en een eenzame surfer, beiden vechtend om boven te geraken.

Sunrise Surfing

Het zullen vast alleen de freaks zijn die zichzelf ervoor uit bed kunnen sleuren (ons bed was geparkeerd op 100m van het strand, dus dat maakt het allemaal wat overkomelijker), maar surfen bij zonsopgang lijkt uniek. Het is eens iets anders om de werkdag mee te beginnen...

Keep on Surfing

Voor een keer geen zonsondergang aan zee, maar haar opgaande tweelingszus. Nog steeds inclusief surfer, voor het scherpere oog.

Beach Brekkie

En wat zou er beter kunnen zijn om de dag mee verder te zetten dan een goed ontbijtje aan datzelfde strand... gevolgd door een even goed afwasje...$-)

Along the Beach

...en een tweede, wat langere strandwandeling. Je ziet ok ineens waarom kamperen aan de waterlijn niet zo'n aanrader is.

Running Back to You ?

Je zou er zowaar loops van worden... doh! ;o)

Girl and Gulls

Wapperende manen ende vleugels... Leve de loopsheid!

Longbeaks - Looking for #10

Een van onze favorieten - hoe die beestjes precies heten is onbekend, maar grappig zijn ze zeker. En op zoek naar het verloren broertje ook.

Tropical Fruit Showing Off

Een landinwaarts ommetje bracht ons bij de Tropical Fruit Farm (of iets dergelijks)... De hele toer doen was wat teveel van het goeie, maar rap een proeverijtje meepikken mocht niet achterwege blijven! Die banaan is trouwens met een soort natuurlijke chocoladesaus overgoten, mocht je je afvragen waarvan de bruinigheid komt.

Best View of Surfers Paradise

Nope, Surfers Paradise was aan ons niet besteed - we zijn erdoor gereden en voelden alles behalve de neiging om te stoppen, vraag niet waarom. Zoals je ziet, schone van verre moa verre van schoane...

Tweed Heads - Crowded Surf

Tweed Heads was al heel wa meer op het gemak, en dus een ideale picnicplek. Je vraagt je alleen af of het zeer doet als je iemand z'n surfplank tegen je knikker krijgt...

The Last Charge

Hadden we nu een verzekering gehad die diefstal uit een wagen dekte, ze zouden ons waarschijnlijk van bedrog beschuldigd hebben als we deze foto aan het dossier hadden toegevoegd onder de noemer "wat er gestolen is"... De avond voor het beruchte dagje Brisbane hadden we een zgn "powered site", gelegenheid dus om de batterijen nog eens op te laden, en het leek me zo'n bijzonder geheel (bemerk dat de powerstation zelf wordt opgeladen terwijl hij stroom "doorgeeft" aan de iPaq) dat het een foto waard was.

De melding aan de verzekeringsmaatschappij zou heel simpel geweest zijn: alle kabels en adapters op deze foto waardoor sinusoidekes van minder dan 220V huppelen, zijn de volgende dag gepikt... Grmbllhhhhh. (Ohja, Tom is intussen ff tot in Australie gekomen met een Sony-lader, waarvoor innige dank...)

En zo'n woord van dank is een goeie afsluiter, me dunkt Morgen veel kilometers te doen. Tot in den draai!

Lost Pics: Foto's na Pasen!

Free — Tue, 17 Jul 2007 14:44:00 GMT

(Vanop de camping in Cairns, waar ik bij gebrek aan slaap dan maar aan de 180 gratis internetminuten van morgen ben begonnen...)

Foto's na Pasen: Nepal

Mja, jullie hadden het misschien al opgemerkt: onder de categorie "Lost Pics" (i.e. genomen met de Canon) zijn er recent nog wat schandalig oude foto's verschenen. Toch te spijtig om zomaar onvernoemd te laten, dachten we zo, vandaar, in sneltempo:

Kathmandu Impression

Een zichtje vlakbij Durbar Square in Kathmandu, dat ineens een goed beeld geeft van de verhouding tussen de transportmiddelen aldaar...

KoudWaterVrees

Kouwe voetjes op de safari in Bardia... (dit is dus het "spiegelbeeld" van de foto's van Heleen eerder al verschenen)

Don't Try at Home

Hier toch even een woordje over.

Ik doe dit NOOIT ni meer. Zoals altijd zijn de "echt gevaarlijke" dingen op reis deze waarvan je pas later beseft dat een minder goed idee wat teveel speelruimte in de hersenpan heeft gekregen...

Wat je hier ziet is ons rafting boot, op de rivier die door Bardia National Park loopt, mezelf, en... stromend water... SNELstromend water. Misschien slechts zo snel dat ik eerder over een "familierafting" gesproken heb, maar potverdorie snel genoeg zodat eens in het water, je enkel nog kunt bedenken "vinnen zouden wel handig zijn" of "vissen kunnen precies wel goed zwemmen" of "verdorie, hoe geraak ik hier nog terug uit" of "dedju, de oever gaat op de meeste plaatsen loodrecht anderhalve meter omhoog"... en nog wel meer leuks.

Ter verduidelijking: één van de gidsen had ons uitgenodigd voor een zwemmetje, en was met een reddingsvest vrolijk in het water gesprongen. Een engelse kok, die echter vele keren fitter bleek dan z'n zwembandjes lieten vermoeden, was hem achterna gesprongen. Gevolgd door mezelf en nog ne gast - de dames, zoals immer even hard aangesproken door de roep van enig avontuur maar die even hard negerend (en eigenlijk gewoon bang voor koud water, me dunkt), bleven natuurlijk vredig verderdobberen. Vijf seconden na m'n tewaterlating was ik al 20 meter van de boot verwijderd, en hoewel de snelheid waarmee je wordt voortgedreven best wel een kick geeft, het besef dat je gespartel bitter weinig invloed heeft op je richting en nog veel minder op je snelheid werkt enigszins, welja, verontrustend. Uiteindelijk was er een bocht een paar honderd meter verder, waar ik met grote moeite tot aan vaste grond onder m'n voeten kon peddelen, om een halve seconde later alweer omver gegooid te worden door de stroming...

Nu, vermits ik dit nu schrijf ben ik er uiteindelijk wel uitgeraakt, natuurlijk, en de anderen ook. Maar als het geen kwestie van leven en dood is zul je het mij toch ni meer zien doen. Of toch ni zonder duikuitrusting of zo... 8-]

Foto's na Pasen: Thailand

De Parabel van de Blindenstok die Slang werd

(Commentaar overbodig voor wie de foto eens goed bekijkt...)

Misschien wel ff vermelden dat dit in het Pasteurinstituut van Bangkok, aka de Snakefarm, was, en dat al die mannen zo'n shirtje aanhadden om reden van wat je met enige moeite en volharding (maar we mogen toch wel iets van u vragen, nietwaar beste lezer) en misschien nog nen extra koffie of wat langere middagpauze op de volgende foto kunt ontwaren...

Elementary Math: 5 - 1 = 4

Denk hier maar eens over na: van de drie mannen die we de slangendemo hebben zien geven, en die dus alledrie werken daar waar het tegengif voor slangenbeten gemaakt wordt, was de ene een piepjong snotje, de tweede had een stuk van z'n onderarm op de rug van z'n rechterhand zitten (ter vervanging van wat daar eerder zat, zullen we maar zeggen) en de derde, welja, die zie je hierboven. Iets door de vingers zien krijgt zowaar een andere betekenis... (foei!)

Lightning Fast

Een actiefotootje op tijd en stond mag ook niet ontbreken, dacht ik zo. Featuring the King Cobra, voor wie het zich afvraagt.

No Funnel Needed

Een klein ter-infootje: in vergelijking met slangentegengif maken is foie gras best wel diervriendelijk eigenlijk. Omdat de diertjes nogal stressgevoelig en kieskeurig zijn, en ze daar blijkbaar tot verhongering toe een punt van durven maken, worden ze "gevoederd" door losjesweg een beest van een pincet met stukken kip tot halverwege hun lijf te steken. Al moet ik daar wel bijvermelden dat ze in die snakefarm blijkbaar niet in Pavlov geloven, want die voedermarteling wordt typisch toegediend nadat de slang in kwestie zo vriendelijk is geweest z'n gif even voor mens en wetenschap ter beschikking te stellen...

Of het verdere verloop van de productie van tegengif Gaia-approved zou zijn mag je zelf oordelen: het gif wordt in paarden ingespoten, die al even vriendelijk zijn om tegengif te produceren, en ten slotte hun bloed te laten aftappen. Vraag misschien bij je volgende bestelling van fillet d'Anvers even aan de slager waar de paardjes hun te korte leven hebben doorgebracht... (Snif)

Raimon Reflection

Een straatbeeld van Bangkok, deze keer. Aziaten neigen nu eenmaal iets minder omfloerst te zijn in hun uitingen van rijkdom en welstand. Of dat een goeie zaak is of niet, mag je zoals altijd zelf uitmaken :-)

Bemerk terloops dat het nog 84 seconden is eer het groen wordt: ondanks de potentiële neveneffecten geloof ik toch dat wij ook zoiets zouden kunnen gebruiken.

Foto's na Pasen: Maleisië
(en dit is vast de eerste keer dat ik het land correct spel in het Nederlands - waarvoor mijn oprechte verontschuldigingen)

Blub

Op de snorkeltrip rond de Perhentian Islands, bij gebrek aan onderwatercammeke (toen nog, nu ni meer) maar een beeld van hoe een school vissen reageert op een stuk brood...

Snorkel Effect 1

Opnieuw, bij gebrek aan... hoe een gezicht reageert op een onderwatermasker.

Snorkel Effect 2

...en waarom je net na het snorkelen beter niet toelaat dat mensen foto's van je nemen vanop 30cm afstand...=o)

Mossy Mud - Practising Frog Leap

Met het Mossy Forest in de Cameron Highlands deze keer als decor, Heleens wraak voor de snorkelfoto.

(ter verdediging kan ik enkel vermelden dat ik aan het rechtopkomen was, niet aan het neergaan)

(als je me niet gelooft: in het tweede geval ging ze nog wel een foto genomen hebben, wees gerust)

Being an Architect...

Het infocentrum van Singapore (de juiste naam zennek kwijt, sorry) is best wel een bezoekje waard. Over dat "singular" heb ik enige nuancerende bedenkingen, maar wat betreft die passie loop ik over van akkoord. (Hmm... maar... passie voor wat?)

Soon in a Singapore Near You

Laat ons ff een maquette maken, moeten ze gedacht hebben, dan kunnen we zien waar we nog wat beton kunnen bijgooien.

Nee, serieus: voor wie van megalomane steden houdt, heeft Singapore wel wat in petto (als het er niet zo warm is dat je per stap een zweetdruppel langs je rug voelt lopen, zou ik daar misschien aan toevoegen - maar ik bedenk net dat ik in de Foto's na Pasen reeks beknopt ging zijn...8-)

De drie uitgeholde balken (m'n kennis van driedimensionele geometrische figuren is nogal beperkt, geef ik toe), met vooral, daar bovenop een heus "luchtpark" (m'n kennis van stedenbouwkundige of watdanook termen is zo mogelijk nog beperkter), zijn momenteel in aanbouw. Ni gezeverd.

Crouching Tiger Hidden...

BACON! Zondermeer wonderbaarlijk lekker, die broodjes. En de mens die die naam heeft uitgevonden, verdient een medaille.

(wie zich nu wanhopig afvraagt waar het over gaat moet dringend z'n kennis van de chinese cinema wat bijschaven)

Wifi At Last

Een koffiesalon is geen koffiesalon als er geen wifi is, zeg ik natuurlijk alleen maar om m'n bevallige wederhelft wat te pushen...8-)

In Singapore begon de laptop eigenlijk z'n vruchten af te werpen in de vorm van gratis internetverbindingen - al dan niet op voorwaarde van consumptie eniger caffeïne.

PS. Het campingduiveltje hier in Cairns fluistert me net in dat Singapore een apart land is dus ook een eigen sectie op de website verdient... maar dat gaan we even straal als vrolijk negeren, nietwaar.

Foto's na Pasen: A Different Sydney...

Een warme aanbeveling aan wie al eens een grootstad en zeker een hoofdstad durft bezoeken: loop eens verloren. Hoewel het moeilijk is in een land als Australië waar de openluchtigheid van de gemiddelde stad ons Belgen zowaar een dorpsgevoel geeft, loont het toch altijd de moeite.

Voor wie dat makkelijker gezegd vindt dan gedaan: gooi alle kaarten weg behalve het businesskaartje van je hotel en wat geld voor een taxi als het nodig is, en begin in een willekeurige richting te wandelen waarbij je bij elke kruising afwisselend links en rechts gaat - hoe oninteressant het er ook uitziet. Als dat nog niet genoeg is, ga dan afwisselend rechts en links. Als je niet meer weet waar je bent (wat gepaard hoort te gaan met een gevoel van van de kaart te zijn, voor een keer ook letterlijk), blijf dan vooral doorgaan. En als je merkt dat je verstand je te hardnekkig blijft zeggen om daar te gaan waar nog andere mensen met stadsplannekes rondlopen, sla dan een telefoongids open op de derde letter van je familienaam, neem de achtste naam van rechtsonder, en vraag een taxi je naar dat adres te brengen. (Check eerst wel even of het een gids is van de stad waar je bent - tenzij je zin hebt in een nachtje taxi.)

Enfin, enige ervaring hierin maakt het snel makkelijker, ziehier het resultaat voor Sydney.

Sydney Laundry

Nog geen vijfhonderd meter van de fameuze brug: iemand z'n vuile was zien hangen is altijd een goed teken dat je op de goede weg bent.

Wrong Bet

Charming, is het woord dat de gedachten binnendondert. Op de rand van de (toeristen)kaart vind je vaak etablissementjes zoals dit, die nét te ver van de mainstream liggen om volk binnen te halen. In dit geval is m'n hypothese dat die mens bij het opbloeien van Sydney dacht een goeie zaak te doen met een hotel net buiten het "toenmalige" toeristisch centrum, in de veronderstelling dat dat laatste wel voldoende ging uitbreiden om zijn locatie op te slokken. Alleen... toeristische centra zijn onvoorspelbare dingen voor al wie niet wekelijks met de burgemeester en aanverwante burgers aan tafel zit (of ermee gaat vissen, om het een wat aussiër tintje te geven). In dit geval koos het centrum om in de andere richting uit te breiden, dit hotel als een eenzame getuige van iemands "verkeerde gok" te maken.

MAAR. Wat hier vanwege één van m'n favoriete slogans, luidende "Embrace Uncertainty", vermelding vereist, is het feit dat een "verkeerde gok" helemaal geen "slechte gok" hoeft te zijn. In de wereld van gokken en onzekerheid geldt nu eenmaal een iets andere logica annex terminologie... Om het met de woorden van Prof. Zeger Degraeve (sorry ak z'n naam verkeerd spel) te zeggen: een beslissing moet je niet beoordelen op basis van het resultaat van de actie, maar op basis van de informatie beschikbaar op het moment van de beslissing. Die mens van dat hotel kan gerust een goeie gok gedaan hebben, met spijtig genoeg een slecht resultaat - maar dat maakt niet uit. Tenzij hij niet grondig gepoogd heeft goeie informatie in te winnen, en tenzij hij z'n worst case scenario niet heeft uitgeteld, was het neerpoten van een hotel aldaar allicht een goede keuze!

Vergeef me deze kleine excursie - ik kan er alleen niet mee leven dat idioten soms de hemel in gemanagerdvanhetjaar worden op basis van puur geluk, terwijl mindere goden de grond in geboord worden vanwege een tegenvaller. Ugh. ;-)

More than a Harbour

Zelfs de doorwinterde verlorenloper die ik mezelf zou durven noemen, heeft al eens tegenslag: in dit geval bleek dat in de richting waarheen ik me zigzagde, het water me telkens weer de pas afsneed, en me onherroepelijk richting Harbour Bridge leek te stuwen... Nu, dat is ook een regel van de kunst: als je dan toch (terug) de platgetreden paden kruist, is het even onzinnig er te blijven van weg te lopen.

"Damn Detour"

Vanop de Harbour Bridge - die je, waarschijnlijk tot verrassing van alle toeristen die een bom geld betalen voor de beklimming ervan, ook op je gemakjes en gratis te voet kunt oversteken. Even stilstaan leidde tot een grappige observatie: het lijkt alsof alle boten die daar rondwareren (met de klemtoon op de o en de eerste e - Heleen vertelt me net dat er in Vlaanderen een dialectenrevival is, dus ik vraag me af of ik woorden als dit nog wel cursief moet zetten?) twintig keer per dag dat operagebouw vervloeken (en ook weer niet natuurlijk) omdat ze er telkens rond moeten manoeuvreren...

Tired of People

Commentaar overbodig - alleen de vraag: kunnen jullie hier iets zinnigs van maken?

Day

Sydney overdag...

Night

... en 's avonds.

Mooi.

Koala in je Oog

Free — Sat, 14 Jul 2007 08:16:00 GMT

Feitelijk ging het em vandaag eigenlijk om de nieuwe fotookes gaan, maar een hoogaaibaarheidsfactorig beest heeft roet in het eten gegooid:

En dus wordt het, mede vanweer allang geleden, een antichronoligisch puntsgewijs zwansblogje:

- We zijn nu op Maggie, aka Magnetic Island, een weliswaar vree toeristisch maar toch niet te versmaden eiland, kamperend op een even lieflijk als ongeadverteerd campingske in Bungalow Bay (dat mooier is dan de naam laat vermoeden, mochten u enige bedenkingen daaromtrent rijzen), wat dus ook betekent dat de car ferry ons Camilla voor de niet al te harde prijs van 144 dollar tot hier heeft gebracht.

- Hier, waar we deze namiddag een stevig wandelingetje hebben gezet, op ons pad treffend tientallen minihagedisjes, een stuk of wat reuze-egels waarvan we ons afvragen of het echidna's, stekelvarkens of gewoon, tja, reuze-egels zijn, en intussen een half oor ende oog open hielden voor koala's - dit eilandje van zo'n 15km doorsnee heeft een koalakolonie van 2500 stuks, dus zou het belachelijk zijn als we niet over een paar van die beestjes struikelen, dachten we zo. We dachten dat echter met enige reserve, aangezien we ook nog altijd de lotto niet gewonnen hebben, en aangezien we een paar weken terug door een stadje dat zichzelf de titel Koala Capital had opgeplakt hadden gereden maar waarvan de toeristische dienst ons enkel wist te melden dat sinds De Regen (met hoofdletter, het heeft hier op sommige plaatsen immers al geen ZEVEN JAAR meer geregend - tot wij langskwamen, lijkt het wel) een paar dagen tevoren de koala's "weggegaan" waren - dat dat logischerwijs betekent dat ze dan op andere plaatsen zouden zijn was hen blijkbaar nog niet gedaagd. Nu, om mezelf niet weer de mond af te moeten backspacen zal ik maar volstaan te verhalen dat op zeker ogenblik enige bruine keutels het pad onveilig meenden te moeten maken, wat me nogal weinig hoopvol omhoog deed gapen gezien koalakeutels groen zouden moeten zijn als ze vers zijn wat dan weer zou betekenen dat één van die bizarre beesten in de buurt is. En lap! Bijna een koala in m'n oog. En vat dat maar redelijk letterlijk op: het beest zat op hoop en al een meter boven m'n hoofd - en wat zomogelijk even onwaarschijnlijk was: het was nog wakker ook. Koala's slapen zo'n 20 uur per dag, moet je weten. Nu, we hebben er ons opt gemak bijgezet en het beestje eens goed de kans gegeven zich aan ons te vertonen. Manjefiek.

- Bijna even manjefiek als het "beet"-besef dezemorgenvroeg toen een whiting, wat wij vermoedelijk wijting noemen, in ware kamikazestijl z'n lip door de haak aan de lijn van de hengel geleend van buurman Brian van op de camping boorde. (En de boom staat op de bergen, zou ik daar bijkans aan toevoegen.) Brian, een vroege vijftiger die de CEO van de Commonwealth Bank recent redelijk nauwkeurig had laten weten waar em z'n pogingen om z'n werkvolk int zak te zetten kon steken en dan maar een campervan had gekocht om met tweede vrouw en derde kind minder duistere plaats van Australië te gaan ontdekken, had ons namelijk bij het boorden van de car ferry weten te vertellen dat er hier effectief wel een camping was aangezien hij er zelf op weg naartoe was, en had ons vervolgens 's gisterenavonds uitgenodigd voor een hapje en een sapje en een klapje. Plezante mens, het moet gezegd - vooral toen em ons uitnodigde om mee te gaan vissen vanmorgen. En er zelfs mee kon leven dat de enige vangst van mijn lijn kwam :-)

- Gisterenmorgen zijn we dus van Charters Tower tot Townsville gereden om de car ferry te pakken, en daar waren we dan weer gekomen vanuit Anakie, een gehuchtje dat even weinig met Star Wars te maken heeft als veel met sapphires - ze hebben het echter niet Sapphire genoemd omdat het dorp ernaast al zo heette, denk ik. Welnu, op de camping in Anakie zijn we door Colin, Jeff en Logan uitgenodigd om met hen mee te gaan fossicken, een activiteit die int kort kan beschreven worden als hakken-spitten-afgraven-uitspreiden-drogen-zeven-wassen van een stukje korst der geliefde Moeder Aarde, in de ijdele hoop er enige halfdoorzichtige hyperharde brokjes in te vinden en die vervolgens voor de rest van je leven ergens in een oude schoendoos te bewaren. Heel ijdel in ons geval, want wij hebben enkel modder, rots en wat stukjes quartz gevonden. Spannend en plezant was het daarentegen wél.

- Maar toch niet zo plezant als het doorwandelen van Carnarvon Gorge, een wereldwonder van de natuur dat zich als mossige rotsen, onwaarschijnlijke erosie-effecten en lieflijke stroompjes vertoont, op de koop toe gedecoreerd met enige aboriginele okersilhouetten van handjes, boomerangs, en van die zulke. Woorden schieten zwaar tekort, dus zie foto's later.

- En bijna even plezant als de farmstay bij Myella die we onszelf cadeau hebben gedaan, waar het offroad motorbiken weliswaar nogal saai en beginnerig was, maar de urenlange tochten te paard dat hoewel slopend toch ruimschoots compenseerden. Voor de woorden zou ik naar het Beach 2 Learn postje verwijzen, vervang "surfbord" en consoorten door "paard" en je komt wel in de buurt (voor mij vooral, Heleen was al een stuk beredener), maar let op met met. Hoe zalleket zeggen. Eén fraze is "Ik ga met m'n auto rijden". Een andere is "Ik ga met m'n vriendin wandelen". Het zal (of hoort alleszins) duidelijk wezen dat die twee mets niet dezelfde betekenis hebben. Awel, ik wil maar ff zeggen dat de met in "Ik ga met m'n paard rijden" nogal met die van de tweede fraze overeenkomt. Tis een samenwerking, geen gebruik. Als het peerd geen goesting heeft, dan heeft het peerd geen goesting - en daar ga jij nog nie te vet veel aan veranderen - of je zou wel es kunnen ondervinden dat het peerd met jou gaat rijden, in de eerste betekenis dan... Weeg het allemaal maar es op de tip van je tong, tis redelijk evident feitelijk. Maar doe dat niet terwijl je met je paard gaat rijden, of je zou die tip wel es kunnen kwijtspelen. Oja, je kunt op Myella ook lassokunstjes leren, een zweep laten klappen, lekker eten, zwemmen en gratis internetten als je je laptop in de stilte van de nacht op de porch van de de Torenbeek Place placeert. Tegen niemand zeggen he.

- Heel tussendoor en tenslotte wens ik toch ff te melden dat ik me intussen door drie vierde van Zen and the Art of Motorcycle Maintenance heb geworsteld, een boek dat even weinig met moto's als veel met filosofie te maken heeft, en ik aan al wie het ook heeft gelezen ff wil vragen of je ook denkt dat Phaedrus een pure verhaalpersoon is - daar zal vast wel een meer literaire term voor bestaan, die natuurlijk met plezier ter redactie zal verwelkomd worden, maar wak bedoel is dat dat "personnage" uitsluitend in het verhaal is gebracht om het verhaal makkelijker en verteerbaarder te kunnen brengen...... snapje? Een boek overigens dat, in my as always very humble opinion, een verstandelijk verteringsstelsel als dat van een koe vraagt om niet op te smijten, en mede daardoor in z'n bestaan al enige claustrofobie moet hebben opgeraapt door het ontelbaar aantal kleinste kamertjes dat het al uitentreure (?) heeft mogen aanschouwen. Ik doe het met retorica uit Amerika was waarschijnlijk geen toevallig misverstaan van dat Gorki-nummer een paar dagen geleden.

Zo kunnen we wel weer. Mocht het iemand zelfs maar vaagweg interesseren (de kans is niet groot maar toch bestaande, als ik mag aannemen dat wie zich door bovenstaande brabbelberg heeft geworsteld ofwel een te grote jat koffie heeft gepakt, ofwel een full rebuild ipv een gewone incremental build heeft in gang geklikt, ofwel zoveel tijd over heeft dat hij zich nu zit af te vragen wat een incremental build zou kunnen zijn, ofwel zoveel interesse heeft in ons wedervaren dat hij alle posts waar "Free" als auteur bij staat nog niet gewoon overslaat als er geen fotookes in zitten - het complement van die laatste categorie zou nu waarschijnlijk knarsetandend snappen waarom dat ene koalafotooke bovenaan staat, mochten ze tot hier doorgezet hebben), we gaan binnen enkele dagen Heleens broer Filip en familie in Cairns ontmoeten, een paar dagen later Lies en Leete ook daar ergens in de buurt, en we zijn op dit moment aan het overwegen of we al dan niet nog 4000km langer gaan blijven proberen Camilla's odometer in beweging te krijgen door nog naar Alice Springs en Darwin te bollen.

Wij hebben gesproken.

O ja, tis nog altijd schoon weer! :-)

PS. Voor wie geen te grote jat koffie heeft gepakt maar intussen ontdekt heeft dat het wcpapier toch op is dus dat hij eerst het verhaal moest teneinde lezen: deze post is gemikt om op twee à drie A4kes te passen. Mocht dat niet het geval zijn, of mocht dat niet genoeg zijn, wees niet onbevreesd om het ons allen te melden.

PPS. Hebben jullie eigenlijk evenveel fun om deze dinges te lezen als ik om ze te schrijven?

PPPS. Vanwege internetproblemen zijn we intussen eigenlijk al twee dagen en een paar honderd kilometer verder, namelijk in Atherton met de gelijknamige Tablelands, waar de Big4 zowaar gratis internet heeft... het leven kan goed zijn.

Beach 2 Learn (2 Surf)

Free — Sat, 30 Jun 2007 23:43:00 GMT

Net terug van m'n tweede surfles bij Beach2Surf in Agnes Waters, dacht ik om voor zelfs maar aan eten te beginnen, even een klein "ervaringsverslagje" te geven, heet van de naald, vers van de pers, bruisend uit de golven...

Hoe mooi is het toch telkens, als je nog eens de kans krijgt iets totaal nieuws te leren, iets wat je nooit voorheen hebt ervaren, en jawel, zonder schroom absolute beginner kunt wezen. Bijna angstvallig elk woord van de lippen van de leraar opslurpen (hmmm... al te plastisch moet ik nu ook weer niet worden geloof ik - die leraar was een vent van een jaar of veertig, voor alle duidelijkheid ;-) op zoek naar kleine aanwijzingen, te vermijden valkuilen, pogend om op basis van z'n aanwijzingen die totaal onbekende actieset alvast te visualiseren. Ik ben dan ook van het type dat de helft van een nieuwe stiel leert door erover na te denken, door elke stap in m'n hersenpan heen en weer te wiegen, terwijl ik probeer ieder spiertje van m'n lijf alvast voor te bereiden op z'n specifieke taken. Voor wie dit allemaal maar wacko lijkt, probeer het toch maar eens: tenzij je een pure "doe-persoon" bent (nix mis mee overigens, ma soit) zul je af en toe merken dat uit zo'n "inlevende visualisatie" veel te leren valt. Ugh.

En dan is het plots tijd om het droge met het natte te verwisselen. En, wonderlijk genoeg, de eerste goeie golf was al direct de eerste goeie ride! Al was het maar een paar seconden, het besef "he! ik sta recht op een plank bovenop een golf!" was op z'n zachtst gezegd fantastisch. Zoals ik uit vroegere "eerste-keer-ervaringen" (ahum) al half en half had verwacht, volgde hierna een instantie van een (voor mij) gekend patroon: eerst verrassend goed, daarna een paar zozo-gevalletjes, en vervolgens, helemaal nix meer. Telkens ik probeerde rechtop te komen, donderde ik even vierkant als direct de branding in. En daarbovenop, vanwege een wet suit dat een paar maten te groot was en daardoor nul de botten isoleerde, maakten op langzame naderende onderkoeling wijzende rillingen het er niet bepaald aangenamer op. Wat was er mis?

Denk, denk, denk. Het standaard aanbevolen actiepatroon was: peddelpeddelpeddel, als je voelt dat je achterwerk de lucht in gaat opduwen, linkerhand en rechtervoet op het bord, daarna linkervoet op het bord, handen los, en recht. Dat is het, bijna zo eenvoudig als het klinkt. En toch zat er ergens een bugje in m'n uitvoering. Peddelen was het niet. Rechtstaan op zich ook niet - al valt het moeilijk te geloven, eens je rechtstaat en je evenwicht gevonden hebt, verlies je het niet zo gauw (gegeven het beginnersbord en de kleine golfjes, allicht ;-). Wat dan wel? Een aanwijzing vond ik in het observeren van anderen, evenzeer sukkelend omwille van allerlei bugs, maar vreemd genoeg leek de subsequentie "rechtop komen" bij hen veel makkelijker, vloeiender te gaan. Zoals ik het aanvoelde, kwam ik telkens vast te zitten (soms letterlijk) wanneer ik m'n rechter- of linkervoet op die plank probeerde te planten. En toen drong het plots tot me door: vloeiend betekent niet zomaar snel of "in één stap". Zelfs al lijkt het bij de betere surfers alsof ze in een flits op hun bord springen, dat betekent niet dat die ogenschijnlijk enkelvoudige beweging niet is samengesteld uit een hele reeks van handelingetjes, waarbij elk z'n belang heeft. Eén of enkele van die handelingetjes moesten bij mij scheef zitten. Even verder nadenken (en natuurlijk, intussen blijven aanklungelen, het reproduceren van een fout is nu eenmaal onontbeerlijk ter remediëring ervan) bracht me bij het euvelig element: opduwen. Al ziet het eruit als "opspringen", het veronderstelt dat je jezelf, en vooral je zwaartepunt, eerst rustig omhoogduwt, waardoor dàt niet meer hoeft te gebeuren terwijl je je voeten op de plank probeert te krijgen. Evident, natuurlijk, achteraf. Maargoed: terwijl de laatste golven van de les het strand oprolden, slaagde ik er toch nog een tweetal keer in me boven het water te verheffen. Niet genoeg om het stevig in de vingers te krijgen, maar net genoeg om er weer in te geloven.

Een tweede les leek aangewezen - hetzij om te ontdekken dat de heropflakkering slechts toeval en ik misschien toch niet voor deze sport gemaakt was, hetzij om de voeten wat steviger op de surfplank te krijgen en voldoende herhaling te voorzien zodat lijf en leden hun taken konden memoriseren - voor wie weet wanneer er ooit nog kan gesurft worden, want ten noorden van hier schijnt het koraalrif de golven te dwarsbomen.

Hoezee. Al waren de golfjes van gisteren reuzen vergeleken met het geswobbel van vandaag, het water was net surfbaar, en bijna keer op keer lukte het om dat surfbord onder de knie en vervolgens onder de voet te krijgen. Wunderbar. De natuurelementen, al hadden ze dan een slappe dag, waren weer eens getemd. En na enige tijd kwam plots het besef: van peddelen tot rechtop staan was van 5 aparte bewuste handelingen tot één enkele actie samengesmolten! De voortdurende oefening en herhaling hadden ervoor gezorgd dat hersenen, zenuwen en spiergroepen een andere taakverdeling waren overeengekomen die het leven en leren voor iedereen makkelijker maakte. En dat, dat is nu het mooie aan leren, aan het beleven van een leerproces. Al heb je vaak het gevoel dat je zo'n proces gewoon moet ondergaan, onbewust staat de boel op stelten en wordt er met man en macht, spierstreng en zenuwknoop, aan manieren gewerkt om al die lichaamsactiviteiten te stroomlijnen, te beheersen, waarbij elk onderdeel van je mechanisme actief meezoekt naar wat het aan het geheel kan bijdragen, wat het voor dat geheel kan betekenen, en hoe het een waarderende inspanning kan leveren voor de zuurstof en energie die het geleverd krijgt. Wanneer elk uiteindelijk z'n plaats heeft gevonden en z'n verantwoordelijkheid heeft opgenomen, is ook voor de eerst zo zwaar belaste hersenen het moment gekomen om te doen waar het best in is, namelijk dirigeren en coördineren... en voor de mens, om te beleven. Surfen, en genieten.

Nu ik erover nadenk, misschien ligt hier wel de betekenis van "iets onder de knie krijgen": net zolang oefenen tot de hersenen zich niet meer exclusief met die nieuwigheid moeten bezighouden, en de leden de meeste taken zelfstandig afhandelen. Hmm. Het plaatje zou kloppen als die wervelkolom niet zo hoog zat natuurlijk. Of wacht. "Iets in de vingers krijgen" dan maar?

Australia Ambience: More Outback, Mungo, Lizzie, Coonamble Rodeo,..

Free — Sat, 30 Jun 2007 23:37:00 GMT

Voor de laatste keer van aan "het kotteke"... we zijn op onze uitweg uit Town of 1770/Agnes Waters, noordelijk richting... een boerderij (maar aangezien op dit eigenste moment de kans is opgedoken dat we nog van gedacht veranderen kan ik er weinig meer over zeggen).

Hieronder de resterende foto's van "de grote eerste serie" van Australie... take a deep breath and a big coffee!

More Outback

Camilla Luke

...zij rijdt zneller dan haar schaduw, en sputtert ni al te vaak...

Goodmorning Wentworth! - Rise and Shine, Camilla!

De "gedwongen" tussenstop (tja, als je kunt kiezen tussen 50 en 150 km dirt road om in Mungo te geraken, dan kies je toch voor het eerste, al is het dan een beetje omrijden - geloof me maar) in Wentworth deed ons ter compensatie dit wondermooie ontwaken in Wentworth cadeau...

Goodmorningduck

...en een lekker hapje op de koop toe.

Title

...nog wat meer gevogelte...

(als de titel van de foto nog steeds "Title" is dan ist teken dat ik vergeten ben de naam van dat beest op te zoeken in het vogeldetermineerboekje dat we gekocht hebben maar dat ik nu niet kan vinden zonder Heleen helemaal wakker te maken)

Onto Mungo Dirt Road - Nothing much ahead...

Het verschil tussen de asfaltweg en de dirtroad is, zoals je kunt zien, niet dat er langs de ene meer leven is dan langs de andere.

Een geluk trouwens, dat we al wat dirtroad hadden gehad om tot aan de goudmijn in Broken Hill te geraken, en dat één of andere typ in het ons voorbijsjezen had geroepen "you've got to go a little faster" - om overdreven dashbordgedans ten gevolge van de corrugation te vermijden, bedoelde hij. Zoals eerder al vermeld: 70 per uur is ideaal. Als je goeie ogen en een niet al te slechte vering hebt.

Made it to Mungo!

Vijftig kilometer later... na een uur lang helse schrik te hebben doorstaan dat het dashbord simpelweg door de voorruit zou vliegen (wat, behalve een gebroken voorruit, het probleem natuurlijk wel zou opgelost hebben, daar ni van) kwamen we eindelijk op een kruising der wegen die vanalles betekende maar voor ons vooral dat we (welja, Camilla) het gehaald hadden. Met verve, zou ik zelfs zeggen.

Camilla and Studs

Aankomst op de parking bij de Walls of China (zie hieronder), waarbij Camilla zich ietwat schuchter maar niettemin met onverbolgen (?) trots naast de vette jeeps parkeerde.

Wat me overigens tot de ietwat Freudiaanse bedenking bracht: hoe stoerder de voituur, hoe mietiger de bestuurder. Néh.

Mungo Walls of China - Sand on Steroids

Het was niet de volledig verlammende verrassing waar we na zo'n bonkige rit wat van gedroomd hadden, maar toch wel biezonder, die zandklovige bulten en kloven. De naam "Walls of China" behoeft misschien enige uitleg: op zich gaat het over de rand van wat een koppel duizenden jaren geleden een meer was, en is daar de Mungo Man (of wast nu een vrouw) gevonden die aantoonde dat Aboriginals er zo'n 35000 (?) jaar geleden leefden, maar de naam zelf is gegeven door chinese arbeiders (nota bene geïmporteerd doordat ze door hun aborignals zaten als goedkoop werkvolk, sorry dak het zo cru stel maar de werkelijkheid is minstens even cru), wie die halvemaanvormige meerrand om wat voor reden dan ook aan de Chinese Muur deed denken. Tot zover, in een zinnedop, de geschiedenis van Mungo.

Mungo Sand Cliffs

Als die zandklovige bulten wat dichter op elkaar staan dan krijg je dit effect.

Ohja (ik moet toch m'n reputatie van wereldreiziger wat in ere houden he): wie meer van dit leuks wenst te zien, moet in Muy Ne, eens naar de Red Sand Dunes gaan zien - zoals altijd, zie oude blog voor wie een reisje Vietnam overweegt.

Rabbit Remnants - Don't Touch!

Waar ze in Australie toch een bikke mee overdrijven is het uitgangspunt dat je, simpel gezegd, de meeste nationale parken enkel met je voeten mag aanraken (het gaat net niet zo ver dat je expliciet verplicht wordt om schoenen te dragen). Brandhout sprokkelen is helemaal uit den boze - omdat het het natuurlijk evenwicht zou verstoren, wat hen blijkbaar geen vreemde uitspraak lijkt als je merkt dat het meeste dood hout afgezaagd is - en specifiek voor Mungo, is het een halsmisdrijf om beentjes van dooie beesten aan te raken, laat staan te verplaatsen - de historische orde der dingen zou wel es verstoord kunnen worden, weetjewel.

Maar je mag er wel naar kijken. Zelfs foto's van pakken.

More Mungo Sand...

Mmmm... Bolle Gijs ziet brandhout...! 8o)

Getting out of Mungo

Om terug uit Mungo weg te geraken, tenzij je dezelfde weg wil nemen natuurlijk en zo zijn we ni, heb je de keuze tussen 100 of 150km dirt road, opnieuw met in het eerste geval een omweg van 100km. Iets moeilijker keuze, maar met Camilla haar jaren in gedachten toch maar voor de 100 gegaan. Enigszins onnodig, zo bleek volledigheidshalve wel, aangezien die dirt road een stuk minder dirt was als de vorige. But then again, we weten natuurlijk niet hoe hij er op de 150km bij lag...

Not a Foot

Kan er ni aan doen, maar zelfs nu ik deze foto voor zowat de tiende keer bekijk, denk ik opt eerste zicht toch weer dat Heleen ongelooflijk grote voeten heeft. Maar tis de achterste bullbar (of heet het anders als het achteraan zit?) van ons Camilla - met een paar kilo aangekoekt slijk.

Welja, slijk. Toen ik iets later in de handcarwash (1$ voor 5 minuten hogedrukreiniger) probeerde dat slijk eraf te spuiten, heb ik het er toch maar met m'n bottinen afgestampt want anders zou het ons een fortuin gekost hebben. Al is de bullbar nog zo glad, Mungo's slijk krijgt overal vat.

Return from Outback Space

Redcliffs' Big Lizzie

STOP! Voor je verderscrollt en denkt "ah, nen tractor", bemerk efkes dat ik er ook naast sta. Niet dat ik zozeer de nadruk op mezelf wil vestigen of zo, maar... da's een wiel waar ik tegen leun.

Lizzie Specs

Megalomanie of technisch vernuft?

Bemerk terloops ook dat die motor alleen al evenveel weegt een half dozijn auto's, op ruwe olie draait, en daar zo'n 60 paardjes uit weet te stampen.
(Wat zou feitelijk het equivalente octaangehalte van ruwe olie zijn...? - Of is da een domme vraag waaruit weer maar es blijkt dat ik wat motoren betref veel klokken heb horen luiden maar weinig klepels weet hangen...? 8-)

"Rusted, Worn but Proud"

Vooral da aambeeld op de voorsteven vonnek cool...

A Great Deal of Nothing

Ik beloof het, tis zowat de laatste foto van niets. Maar er was dan ook zoveel niets.

Stilte voor de Storm

Niet dat er echt een storm gekomen is in de buurt waar wij waren - in tegenstelling tot Sydney en Newcastle op dat moment (>300mm regen op 2 dagen, of had ik da al vermeld?) Maar, om het even via een omweg uit te drukken, omdat Camilla van die plaats - the Hermit's Cave te Griffith - terug vertrokken is niet op eigen kracht, maar op de onze. Na een heerlijk ontbijt-met-uitzicht en een strolleke langs de rotsen en grotten, weigerde ze simpelweg te starten. Geen kik gaf ze, alleen een kleine klik.

Gelukkig... stonden we vlakbij een helling. Spijtig genoeg... was John Massis niet in de buurt, en moesten we zelf duwen, trekken en wroeten.

Om nog maar eens een lang verhaal kort te maken: van de helling afbollend wou ze wel starten, en na een bezoek aan de garage en de car electrician bleek dat er nix mis was, behalve dat we de lichten hadden laten aanstaan. Hmm. Twas een lekker ontbijt.

Toilet Camp Kitchen

Nee, dit is geen foto van een siberisch boorstation. Ziehier de publieke toiletten op de truckparking van Tomingley, die we tot onze overnachtingsplek hadden gepromoveerd. De toiletten boden geschikte beschutting tegen de overvloedige WIND, REGEN en KOU tijdens koken en eten...

DO NOT DRINK - Just eat.

Om maar te laten zien dat Heleen het haar allemaal ni aan haar hart liet komen, en even ingeduffeld als vrolijk een lekker pastaatje ineenflanste.

Waking up to a Truckstop

De morgenstond heeft chroom in de mond.

Coonamble Rodeo
Noot: Hieronder zie je enkele serietjes van foto's, die proberen om een soort "actie-impressie" te geven. Scrollen geblazen dus - als je lang genoeg oefent krijg je er vast een filmachtig effectje uit.

Rodeo Clowns

Ere wie ere toekomt, en ingeval van een rodeo vinden we dat een zeer speciale vermelding toch wel moet gaan naar de clowns: de mannen die te voet rond de stierenrijdende machotypes zwermen, met als bedoeling de stier af te leiden op het moment dat de rijder de aarde tussen z'n tanden voelt knarsen.

Vooral de kerel in oranje was, welja, goe zot - dit waren de "juniors", dus ook met junior-stiertjes, maar iets later komen de echte kolossen

Below: Junior Bull Riding, shot 1 - 7

(Vooral het sprongetje op het einde vonden we lollig :-)

Barrel Race

Een iets minder spectaculair onderdeel van de rodeo is de barrel race: zet drie tonnen in de arena, en probeer te paard zo snel mogelijk rond alle drie tonnen en terug te gaan. Moeilijker dan het lijkt, vermoeden we zo.

Good Bull Hunting

Herinner je je wat ik zei over de clowns?

Below: Big Bull Riding, shot 1-7

(Ter info: de vorige zeven foto's zijn dus op een tijdsspanne van 2 seconden genomen - als ik het boekske van m'n camera mag geloven tenminste.)

Cyclone, shot 1

Cyclone, shot 2

Cyclone, de witte bull op bovenstaande foto, had geen zeven shots nodig. De commentator van het hele gebeuren beweerde dat hij in jaren tijd nog nooit iemand de vereiste 8 seconden had weten volmaken... een prijsbeestje dus.

Lightspeed

Een vreemde stier, zul je denken... jedoch, tis bedrog. Wou gewoon ff laten zien met welke gezwindheid die beestjes rondspringen (ok, je moet een ietsiepietsie van fototoestellen snappen om te weten wat ik bedoel...)

Team Penning!

Het laatste event van elke dag was iets totaal onspectaculairs, maar des te leukers om te bekijken: kort gezegd, een bende koeien krijgt elk een lintje van verschillende kleuren om z'n hals - elke kleur is om drie halzen aanwezig - en is verzameld in de ene helft van de arena. Vervolgens rijden drie "drijvers" te paard de arena binnen, en krijgen ze tweeëneenhalve minuut de tijd om de drie beestjes met een specifieke kleur eruit te pikken, af te zonderen van de rest, en aan de overkant, in de andere helft, een omheining binnen te jagen, zonder dat meer dan vijf koeien in totaal over de middellijn van de arena komen... Beeld het je ff in - ni gemakkelijk. Wel leutig om te zien hoe er toch bijna iedere keer iets compleet misloopt...

Coonamble Parrots

Zwaar tussendoor gepakt op de camping in Coonamble: een bosje papegaaien!

Warrumbungles National Park

Closing in on Roos

Ja, we weten het, er is al een fotooke met kangoeroetjes, maar telkens we ze zagen konden we iets dichteribij komen. En zie hoe vredig ze grazen, met hun amputeervoorpootjes.

Dinner Breadknife

Vanop het campingske in het Warrumbungles park heb je zowaar geen slecht zonsondergangzicht op de bergen...

Ohja, de Breadknife is niet de rots in de zon, maar die meer rechts in de schaduw. Al denkt Heleen van nie.

First Emus

Des morgens, op weg naar ons wandelingetje, zagen we plots deze superkiekens. De enige keer, totnutoe.

Breadknife en Me

Ok, nu zijn we het erover eens dat em erop staat. Tis da smal rotsje op ongeveer een derde van links van die witte wolk.

Een rotsje dat 90 meter hoog en 1 meter dik zou moeten zijn.

Volgens mij ist eigenlijk een vliegende schotel die zich in de aarde geboord heeft.

Ofwel een mammoetspeer.

Of gooiden mammoeten niet met speren?

Lief klein rootje heeft een vliegje op z'n neus...

Nog dichter. Maar nog niet op z'n dichtst... maar das voor de volgende reeks foto's... :-)

Ik zou bijna beloven dat jullie vanaf nu regelmatig(r) updates van onze belevenissen zullen krijgen, maar als ik dat doe dan vinden we garantie in de eerste twee weken geen internetstekje meer... maar noteer dat de wil waarachtig is.