Aussie Ambience: Keep on Rockin' in the Real World
Mjaja, intussen zijn we zo ongeveer exact een drietal maanden terug int land (doh), en komt zo het besef dat deze laatste picture posts er beter snel zouden komen in plaats van nooit.
Dus bij deze nog eens een grabbel uit de ton - tzijn er meer dan we eigenlijk dachten... Ohja, de bedoeling is dat we de hele blog in een soort boekvorm afdrukken, dus wie benieuwd is mag altijd tegen het einde van dit jaar of zo eens binnenspringen in de Leuvensestraat te Kessel-Lo...
Tussen de intro en de patatten nog maar even het nieuws dat we intussen de trotse eigenaar zijn van een hypercoole Mercedes
Vito, waar sinds vorige week al één draaizetel in zit en sinds deze week toch al een soortement latoflex in ligt - met andere woorden, we bereiden ons voor op de feesten :-) Professioneel zijn Heleen en ikzelf intussen alletwee al ongeveer aan onze tweede (!) bezigheid sinds we terug zijn, waarover ik hier (nog) niet alle details ter blogge ga smijten, maar laat me volstaan met een verwijzing naar de "parabel"
Who Moved My Cheese - waarover je meer info vindt op
dit wikipedia-artikel - die op dit moment zo'n beetje onze interesses verenigt. Zeer aanbevolen lectuur.
Enfin, let's roll...
The Olgas aka Kata Tjuta (en nog wa Uluru)
Meet the Olgas
Hoewel ik denk dat een vorige post al melding van deze russisch-klinkende rotsentroep heeft gemaakt, toch nog even dit: de olga's liggen een paar tientallen kilometers van Ayers Rock, zijn uit hetzelfde hout gesneden, maar met een iets bubbeliger resultaat. Op zich iets minder "impressionant" misschien, maar een stuk plezanter als decor voor een stevige wandeling.
Keeping Up Appearances?
Ohja, ohja.
De gelijkenis was ZOOO treffend dat ik elk moment dat Onslow uit de bushes zou komen, een stevige boer latend terwijl hij z'n broek dichtritste. Twaren vast lieve menskes zenne, daar ni van.
Mirror Nature
Tis eens iets anders als Moeder, nietwaar.
Van kloven en aanverwanten kennen ze daar precies iets in centraal Australie, Kings Canyon en de McDonnell Ranges (zie later) wedijveren om de skoonste veure...
Anomaly Feeling
Weet ni in welke mate dat al duidelijk geworden was bij de foto's van Ayers, maar het vreemdste aan die rotsen is, dat ze de enige uitsteeksels lijken te zijn in een gigantische woestijnleegte. Ben niet zo aan vliegtuigreishoppen, maar daar in de buurt per vliegtuig aan te komen moet toch wel een belevenis zijn. Als je aan het juiste venstertje zit, natuurlijk.
Arms Wide Open
Zeg nu zelf: wie ben ik om zo'n verwelkoming te weerstaan?
Arms Wide Shut
Kdurf met zekerheid beweren dat noch die bank, noch die kloof, al zo'n staaltje van keppedoen heeft mogen aanschouwen... Moehah 8-)
Bubbles In The Air
Moestek daar nu es écht die leetters op kunnen schilderen, dà zou pas goei reclam zijn... :-)
Goodmorning Again
En wie hebben we daar? Wie kent de namen nog sinds de vorige blogpost?
Ayerluru!
Overigens, al wie zich vroeger afvroeg wa voor een rots dat was op die foto op m'n kot: dees wast dus.
Shiny Boulders
Al geven mensen met een statief me meestal een gevoel op het randje van weerzin (ajaj, nu gaan al die mensen met een statief kwaad zijn op me), den deze mocht toch even poseren...
...blijkt dat die rots toch niet zo ei-vormig is als je op het eerste zicht zou denken, niet?
I Promise
...tis de laatste foto van Ayers. En misschien de laatste foto van een zonsopgang.
Ma de combinatie mocht toch ni ontbreken, niet?
Inside Out
In het midden van de Olgas ligt een peesvreeïge vallei, een oase van rust, en je kunt je zowaar inbeelden dat het daar verdomd heet wordt in de zomer...!
Ok, toen wij er waren viel het nogal mee, twas nu eenmaal half en half winter, maar blijkbaar wordt dat wandelingetje in de zomer regelmatig afgesloten voor reddingsoperaties... en vooral, een ontstoken teen speelde me parten.
Feeling Kinda Small
Ziedaar onze vriend Pinkie, wiens oorspronkelijke eigenaar hedentendage ook de helende werking van boorzuurschilfers mag beleven.
Hij mocht nog eens uit z'n kot (lees: broekzak), maar vond al die stoere rotsen best wel beangstigend...
Better now?
...tot ik hem even tot Mijn hoogte verhief 8-)
Kings Canyon
Feeling Great
Voorwaar, voorwaar, ik zeg u: als je naar Australie gaat, pik dan wat kust mee, hier en daar wat leuke parken met nog leukere beestjes, maar als je eens naar iets bijzonders op zoek wil gaan, bezoek dan zeker Kings Canyon!
Tis ni om te zeveren... Kings Canyon is bijlange niet zo bekend als Ayers Rock, er is (voor zover ik weet) geen vliegveld langs de deur, dus zelfs al is heb je een campertje ter beschikking, je moet er nog steeds een paar honderd kilometer extra voor rijden.
Maar serieus, laat het gerust rechts liggen, op weg van Alice Springs naar Ayers, maar beter je gedachten op de terugweg, en sla linksaf. Tis de moeite.
Ohja, wat je op bovenstaande foto ziet, is niet de Canyon zelf, maar een stuk van de wandeling op de richel rond de canyon 8-]
When the River Runs Red... It's Dry
Allee, kgeef het toe: dit is maar een gewone verdorde boomstronk, en ik betwijfel of op deze plek ooit een rivier gestroomd heeft...
Ma khad nu eenmaal aan MaartenB beloofd dak nog wa meer rocksongtitels zou gebruiken 8-)
Kings Lookout
Wel, dit is dus de Canyon. En daarboven rechts, das een ventje. En daar in de verte, net als bij Kata Tjuta, das... helemaal nix, nul, null, niemendal.
Kings Lookdown
Hoe je het ook bekijkt, steil was het alleszins. En al neem ik het soms niet zo nauw met "Gevaar"-bordjes, na daar eens over de rand te hebben gepiept, wist ik wel beter.
Dome County
Eveneens de rand van de Canyon zoals hiervoor, maar nu met wat achtergrondbultjes.
Helemaal logisch vind ik het nog altijd niet: men neme een landschap, men late wind een paar duizend jaar eroverheen blazen, en wat krijg je dan, iets plats? Nee, ollemol bultjes.
Dry County
En droge struikjes. En nog bultjes.
Natural Temples
Kijk zonodig nog eens naar wat foto's van in Cambodia op m'n Oude Blog: is de gelijkenis met de Khmer-tempels niet treffend?
Small Is Still.... There.
VERGIS JE NIET! Jaja, ik ken ulder al, ge zoudt hier voorbijscrollen onder de bedenking "da hebben we al gehad".
Welnu, om kort te zijn: deze foto's zijn getrokken met de macro-lens...! Die wind is toch bizar zenne...
Garden of Eden - the REAL one
Nenee, voor een keer is het geen naampje dat ik erbij verzonnen heb, dat plekje heet echt zo. En terecht, lijkt het.
In het midden van die hele droge woestenij, is er een soort van water hole, waar bijna heel het jaar door water in blijft staan. Waarlijk uniek, al is het maar omdat daar blijkbaar zelfs een paar plantensoorten groeien die nergens anders nog voorkomen. Tis er alleen wat claustrofobisch, met al dat gerots om je heen.
MiniKeppe
Zoek Heleen! Tip: ze houdt wel van een streepje schaduw. Van een boompje liefst.
En nee, opt moment dat ze daar zat besefte ze niet wat er onder haar was... :o)
Remember the "Lookdown"
Iemand heeft hier precies een heel groot mes geslepen.
En jawel, dit is dezelfde plaats als waar ik hierboven zo'n ferm "lookdown" uitzicht had!
Throwing in a Gecko for Good Luck
En om deze blogpost in schoonheid af te sluiten, nog even een geckootje dat ons pad kruiste...
Jullie weten toch dat gecko's geluk brengen?
Welja, daarom gak nu rap m'n meiske ff proberne in te halen net voor ze haar ogen klemvast gesloten heeft, en gaan we nog rap een subitooke krabben... Fingers crossed!