Out of Kakadu
PhotoPhobia
Ff heel goed kijken naar de net uit beeld stuivende eend (or whatever). Gigantisch grappig. Er waren enkele groepjes eenden, die blijkbaar aan een combinatie van een soort groepsgevoelwispelturigheid met een soort agorafobie (op het water dan) leden. Resultaat zijnde, dat om de halve minuut zich een eend van een groepje losmaakte, en rakelings over het water naar een ander groepje racete. Alleen ging dat zo snel dat het een ware opgave was om een foto van zo'n eendje "in de vlucht" te maken.
The Sky is The Limit
Awel, dàt is nu es een fatsoenlijke termietenheuvel de naam waardig se. Zomaar langs de weg uit Kakadu richting Darwin, een paar exemplaren waar de eerder aanschouwde "termietenbubbeltjes" (op weg naar Alice Springs) slechts mierenhoopjes naast leken. Het zette m'n mokke zowaar tot spontane sprongetjes van vreugde aan :-)
Termite Mound Detail
Saaier dan dit worden fototitels niet, maar het is dan ook wat het zegt: een detail van zo'n termietenheuvel. Daar kunnen pakweg bijen nog iets van leren, me dunkt.
Free Meal!
Nog op de weg van Kakadu richting Darwin, even gestopt voor een ritje op zo'n touristenboot, om krokjes te gaan voeren. Over de diervriendelijkheid en dergelijke kan natuurlijk gediscussieerd worden, maar indrukwekkend was het alleszins: honderdend kilo's reptiel die vlotjes een paar meter (!) de lucht in gaan, je moet het maar doen. Je vraagt je zowaar af hoe Moedertje Natuur zo voorzienig kon zijn om een feature als dit in aan de requirements voor de soort Krokodil toe te voegen. De kans lijkt me alleszins klein dat het een user request was. Euh...
There's No Such Thing as a Free Meal
Zo helemaal gratis is zo'n lekkere hap (kip, als ik me niet vergis) natuurlijk ook niet - het beestje moet toch eerst even z'n kunsten laten zien. En daarmee is het nog maar eens bevestigd - there's no such thing...
At Last
En dan eindelijk, het verdiende loon.
<Ung>
Dit is weer zo'n moment waarbij u, beste lezer, verwacht wordt de titel als een "geluid" te interpreteren. Zo'n stevig keelgeluid in dit geval, in stripverhalen meestal aangeduid met "slik". Niet dat je dat echt kon horen hoor, maar dat hoefde ook niet.
One More
Om toch nog maar eens het spektakel te laten zien - vergis je niet, de keuze was al moeilijk uit die honderden foto's...
The Quick and the Dead
Op hetzelfde boottochtje, zo'n beetje als afwisseling, eventjes de vogeltjes bijvoederen. Van een totaal andere orde, maar eigenlijk evenveel spektakel: al snel waren er honderden vogels (en nee, het zijn geen huismusjes zoals je wel ziet), die zich vanuit de lucht letterlijk op de hapjes stortten, met tientallen tegelijk. En wie eerst komt, eerst maalt natuurlijk.
82 Wheels
Tel maar na. En pakt daar maar es een rond punt mee.
20 Axes
Tel ook maar na. En als je nog es ergens over een "road train" hoort spreken, besef dan dat je dat redelijk letterlijk mag interpreteren.
Litchfield National Park
Ons eerste bezoek aan Darwin was een
quickie: even zoveel mogelijk hostels opzoeken, overal een blad ophangen met "
Camilla for Sale", en terug buiten. De strategie was dan ook, dat we zo weinig mogelijk met die verkoop op zich wouden bezig zijn - kwestie van het scenario van het volk dat we in Kings Cross (Sydney) hadden gezien te vermijden. (Voor wie kort van geheugen is, dat scenario kwam neer op "besteed de laatste week van je reis in een parkeergarage om van je auto af te geraken.) Achteraf makkelijk gezegd overigens, maar zelfs bezoek aan al die hostels was eigenlijk overbodig, gezien een zoekertje op
Gumtree het uiteindelijk gedaan heeft.
Daarna van Darwin even terug zuidwaarts, voor een laatste
National Park, dit keer
Litchfield genaamd - land van natuur en termietenheuvels.
Magnetic Termites!
En net als je denkt dat je het allemaal al wel gezien hebt, krijg je zoiets: termieten met een ingebouwd kompas. Die gave manifesteert zich door "grafzerkachtige" termietenheuvels zoals je er hierboven eentje ziet, die als zaagbladen uit de grond steken en quasi perfect noord-zuid zijn georiënteerd...
Waarom? Blijkbaar zijn termieten beestjes die nogal moeilijk tegen hevige hitte kunnen. In de meeste gevallen lossen ze dat op door een paar kelderverdiepingen onder hun heuvels te steken, in de koelte waarvan ze zich kunnen terugtrekken... maar wat als de termietenheuvel op een plek ligt die regelmatig overstroomt? Wel, in tegenstelling tot wij domme mensen beginnen die termieten geen dijken te bouwen of met zandzakjes te prullen, maar bouwen ze hun heuvel gewoon hoog genoeg, en noord-zuid gericht - zodat ze zich bij de grootste hitte van de dag naar de zuidelijk (!) gelegen vertrekken kunnen begeven - al is het iets ingewikkelder dan dat. Meer weten? Lees dan deze pdf.
Graveyard Termites
Zoals ik al aangaf, het ziet er soms wat luguber uit... of toch precies geen plekje om je tent op te zetten.
Big
Zo heel groot vond ik die termietenheuvels (dit keer de cathedral versie) nu ook weer niet.....
Small
Of bij nader inzien misschien toch. Jammewadde. Die koelvinnen (enfin, zo zou ik ze toch omschrijven) zijn ook tegen de warmte, natuurlijk.
Litchfield Falls
Wat is een park zonder watervallen, natuurlijk. Maar wanneer je er zoals hier een douchke kunt onder nemen, dan wordt het pas helemaal interessant.
Bestaat er feitelijk geen wereldatlas met alle watervallen die geschikt zijn om onder te douchen? Qua reisplanner zou dat anders wel tellen :-)
Hanging Foxes
U allicht niet onbekend, o beste lezer, de Flying Foxes - en het kopje van dat exemplaar in het midden verklaart ineens de naam, me dunkt. Vlak bij dat watervalmeertje van hierboven hoor je een hels kabaal boven je hoofd, met gedorie een hele kolonie van die beestjes. Je zou denken dat er genoeg takken zijn voor iedereen, maar nee, zoals je ziet kunnen ze elkaar nogal moeilijk gerust laten. Tenzij er hormonale toestanden in het spel waren natuurlijk.
Just a Butterfly
En dan is het weer eventjes tijd voor een detailke. Een doodgewoon vlindertje, ff aan het genieten van een druppelblad.
Berry Springs
Berry Springs Paradise
Hot Springs. Zwemmen.
De combinatie van die paar woorden staat naar mijn zeer bescheiden mening gelijk aan "paradijs". Ze mogen voor mijn part zelfs het woord paradijs uit het woordenboek schrappen en vervangen door warmebronzwemmen of zoiets. Alleen is dat wel wat omslachtiger natuurlijk.
Jedoch, ieder voordeel heb z'n nadeel zoals altijd, en net zoals er in het paradijs verraderlijke slangen annex appels waren, waren er hier... krokodillen. Allee, misschien toch. Spijtig genoeg zijn we vergeten een foto van het waarschuwingsbordje te maken, maar de boodschap was duidelijk: we hebben er alles aan gedaan om het te voorkomen, maar er is geen enkele garantie dat je hier niet door een krokodil wordt opgevreten.
Magoe. No risk no fun natuurlijk. Al vergt het toch enige moed om daar langer dan 5 seconden met je ogen gesloten in het water te dobberen 8o)
Floating Feeling
Een, twee, drie, vier...... swobbel swobbel. Heb nog even overwogen wat mensen te laten schrikken door plots een oerdegelijke RRRRROOAAAARRHHGGHHGHHHH te exclameren, ma kheb het toch ma gelaten.
How many crocs have you seen?
Na enig aandringen was m'n teerbeminde dan toch bereid eventjes het water met mij en de krokodillen te delen. Schoorvoetend, zoals dat zo mooi heet.
Feet Cleaning
Van voeten gesproken. Zoals je ziet heb ik twee ferme exemplaren. Zo ferm dat de vissen er verdorie kwamen aan knabbelen. Hoe ridicuul het ook klinkt, gegeven de verre krokdreiging schrik je toch wel even bij de eerste vissehapjes :-)
Nearly Perfect
Die nearly sloeg op de kroks, maar nu ik eraan terugdenk was het toch wel heel nearly, zeg maar perfect.
Weet wel die watervallenatlas waar ik het daarjuust over had? Wel, de warmwatervallen zouden daar alleszins met rode stip in aangeduid zijn. Agua Caliente in Guatemala staat nog altijd op nummer één, maar deze (Berry Springs) staat toch wel eervol op nummer twee.
Darwin - This is The End...
Een song die bij het Thailandtripje van 2003 tot reislied werd gebombardeerd (samen met het edele gezang van de
slijpsteenkever), maar bij terugblik op deze foto's toch wel even stevig op de voorgrond treedt.
snik
Title
Terug in Darwin hadden we een koper voor Camilla gevonden, dus onvermijdelijk moest er een stevige poetsbeurt komen. Na drie maanden in ons vanneke geleefd te hebben was het ook wel nodig, durf ik zelfs eerlijk bekennen 8-)
The Real Routemap
Nog snel even een foto van onze routemap: Sydney en The NSW Outback, Queensland met Cairns en nog veel meer, The Northern Territory met Alice Springs en "de rots", en tenslotte de nationale parken van het noorden. 3 maanden, 13000km, Camilla had het goed gedaan. En wij ook.
ET Skype Home
Ondanks de schandalige prijzen voor internet in Darwin zelf, vonden we in het (echt wel aangename, en met fantastische wc's uitgeruste) park met zicht op zee zowaar een even vriendelijke als onbekende mens die zijn wifi-netwerk met ons wou delen. En aangezien de nodige praktische afspraken gemaakt moesten, was dat dan ook een ideale gelegenheid om even met het thuisfront in contact te treden - Skype rules!
Darwin Bicentennial Park
Ik ga niet zeggen dat het de meest fantastische stad ter wereld is, maar van parkjes aanleggen kennen ze toch wel iets in Darwin. Niet zozeer spectaculair, maar oh zo gezellig. En mannekes, sjieke wc's!......
Cheapa Campa
Net zoals de reis was begonnen met een weekje strandvakantie in Goa, was de afsluiter een weekje... rondtrekken in een camper. Maar deze keer wel ene met (vooral in vergelijking met Camilla) grandioos comfort, zelfs inclusief microgolfoven. (Anderzijds, ik wil de sfeer nu niet verpesten, maar als je de tarieven van Appollo-dochter Cheapa Campa bekijkt, bedenk dan maar dat er nog wat belachelijke kosten bijkomen...
Ibis
Hoe sluit je een blog van zeven maanden tegoei af...? Bwaja, wat maakt het ook uit.
Omdat het bewonderen van het gevleugelde leven van Australië één van de leukste kantjes van onze reis was, sluiten we dan maar af met twee vogelfotookes...
Yellow Lap Winged
Als dàt geen toepasselijke naam is. Benissimo!
Ugh, wij hebben gesproken.
Katherine
En jawel, liebe leute, de eindrace naar het Noorden was ingezet! Niet zonder enige omwegen natuurlijk - het was niet alleen eindrace maar ook eindreis - maar toch, een mens voelt aan z'n darmen wanneer de heimat binnen reukafstand komt
[
wie nu een WTF gevoel krijgt, maak je geen zorgen, het ligt niet aan jou] [of toch wel een beetje, natuurlijk, ofwel heb je al het voorgaande op deze blog niet gelezen, wat zonder meer schandalig is, ofwel heb je dat wel gedaan en weet je intussen dat je je niet bij ieder zinnetje evenveel vragen moet stellen dus ligt het eigenlijk in beide gevallen ook aan jou]
We gaan der beter invliegen zekers...
Back to the Land of Cheap Fuel
Terwijl er hier net bij ons op het koerke een gepluisd zaadje van ene of gene boom zijn weg naar binnen tussen de golfplaten gevonden heeft, en daarmee spijtig genoeg aan zijn bijdrage in het voortbestaan van de boom zal moeten verzaken, slaan we weer lustig aan het bloggen. Het idee om een fotoboek te maken met de hele blog erop is intussen nieuw leven ingeblazen, maar het spreekt voor zich dat de eerste stap daarin het afwerken van de blog is.
Ohja, wat bovenstaande foto betreft: zoals al gezegd is
The Northern Territory niet bepaald een plek om goedkoop te tanken (maar vergis je niet: het is nog altijd een stuk goedkoper dan heden ten dage in Belgenland... al weet ik natuurlijk niet hoe het intussen alginder gesteld is).
Voor wie ooit overweegt met een vanneke door Australië te trekken: een extra jerrycan, samen met wat uitkijken naar goedkope tankplekken en enig kilometergereken op de kaart, verdient zichzelf al snel terug...
ChiroPracticAttitude
Nee, dit heeft niets met jeugdbewegingen te maken - zelfs al zijn dat van alle soorten organisaties waarschijnlijk deze met de meest praktische (en pragmatische, voor zover je daarin een onderscheid wil maken) aanpak. Ugh.
Dezen typ - van wie we jammergenoeg alleen de voituur hebben gezien - zag het blijkbaar helemaal zitten. Het zou me niet verbazen als z'n eigenlijk doel een vliegtuig met daarop "The Flying Chiropractics" of zoiets is. Mja,je leeft voor je job of je zit op je gat, nietwaar? ;-)
Nu ik er zo op let: dat is zowaar een buitenboordmotor die em daar aan z'n reservewiel hangen heeft?!
Hello Kathy
Dames en Heren, aanschouw Katherine Gorge. Katherine is eigenlijk de naam van de rivier als ik me goed herinner, en is niet één maar een stuk of wat gorges. Maar dit is zeker geen mis exemplaar.
Creatief met Plastiek Zak
Die zere teen, weet je nog. Die was dus in Katherine eindelijk opengesneden. En met zeewier volgepropt.
Maar daarom kan je toch niet laten om te gaan kanovaren zeker?
Snorkelland
Wel, is eigenlijk spijtig dat de lichtomstandigheden niet toelieten een wat "overzichtelijker" foto te nemen, maar dit was werkelijk magisch om te aanschouwen.
Al die kleine "snorkelgrotjes" die je ziet, zijn een soort vogelnestjes, door die vogeltjes onder een overhangende rotswand geplaceerd. Als je nu nog eens goed kijkt, zie je een drietal "schichtjes": die vogeltjes waren echt continu af en aan aan het vliegen met takjes, blaadjes, en wie weet wat nog allemaal. Zonder meer één van de plezantste elementjes van de kanotocht!
Op de Kist van een Dooie
Mijn voorouders waren vikings, denk ik. Zonder zonnebril weliswaar.
Ants
Een minder fijn aspect van de kanotocht, is dat je de rivier moet delen met luidruchtige, arrogante, vervelende boten vol toeristen. Voila, het is eruit.
Ma serieus: als jij (met je zere teen en zo ;o) dat hele stuk geroeid hebt, en net wanneer je op het einde denkt in alle rust je bokes op te eten komt daar zo'n troep volk aan, dat net een half uurtje op de boot gezeten heeft, daarbij waarschijnlijk alle vogeltjes wegjagend (schand o schand!), en de bootvent vervolgens door een megamegafoon een wegens de echo totaal onverstaanbare uitleg begint te doen, dan zou je ook niet speciaal content zijn.
Kgevettoe, kheb dan ook maar wa kabaal gemaakt. Door die bootvent de vraag toe te roepen of het alstublieft nog iets luider kon. Waardoor al die toeristmensjes natuurlijk zo stil als ze konden de boot afschuifelden, en bijna schrokken als ik daarna in hun buurt kwam. Moehah :-)
There's a Hole in the Rock and I Don't Know Why...
...there's a hole - in - the - rock.
Ma twas wel grappig om zien. Precies zo'n potje om microgolfeieren te koken. Er hing wel een paar duizend ton steen aan - zo ongeveer ter grootte van een aardbol.
Katherine The Third
Onze kanotocht eindigde bij de derde gorge van de Katherine river - met dit uitzicht als beloning.
Flawless
Om het even met de woorden van Alanis te zeggen: "if you're flawless, then you'll win my love". Moehah 8-)
(de oplettende lezer beseft waarschijnlijk dat ik me weer zit af te vragen waarom ik die foto een half jaar geleden Flawless genoemd heb... niet dat het niet terecht is, natuurlijk :-)
Kakadu National Park
Kakadu, de naam is bijna heilig onder natuurminnende aussie-backpackers (een te verwaarlozen percentje van de wereldbevolking, vanzelfsprekend).
Over het algemeen zijn we (allee, ikke vooral) nogal schuw tegenover "must-go-places" - de verwachting is en blijft de moeder van de teleurstelling - maar in dit geval was dat volledig onterecht. Het aantal diertjes, in alle soorten en kleuren, dat je daar op een half uur bij elkaar ziet is meer dan wat de gemiddelde belg op een jaar tegenkomt - en das nog zacht uitgedrukt want ik spreek niet over leven.
Thorny Toad
Aan de oevers van de Katherine, diep verscholen in het riet... (spijtig alleen dat het niet de Katherine was, maar de juiste naam van die rivier is ook door de zeef geglipt).
Om dus maar even te beginnen met een doodgewone pad. Wel eentje met lekker veel wratten. Vriendelijk genoeg om te blijven zitten, maar wel pretentieus genoeg om zich schoontjes van de camera weg te draaien. Allee, tis hem vergeven voor een keer. We hadden nu eenmaal geen rietjes bij. Stout.
Yellow River
De boottocht van de volgende ochtend was, welja, onvergetelijk. Zelfs al merkten we dat we plots terug volop tussen de horden toeristen zaten, en al was er de bedenking dat als ik daar met een kano had rondgevaren, ik de mensen op de boot waarop ik nu zat waarschijnlijk evengoed het ongeluk had in verwenst.
Maar er waren nu eenmaal redenen om daar niet in een kano te gaan rondpeddelen. Ongeveer één reden om de paar honderd meter. Remember Schnappie?
Egret Sky
Tlijkt misschien wat saai, maar in dat geval even een oproep om je in het decor te verplaatsen. Een egret (1 van de vierentachtig of zo verschillende vogels die we van dichtbij zouden zien), hier en daar een krokje langspeddelend, de zon die de hemel rood kleurt, mist die stilaan uit de moerassen opstijgt...
Peep
Om het hoekje kijken, heet dat dan. Of was het het hoekje om gaan?
Die Another Day
Een bevreemdende combinatie ook van sprankelend nieuw leven enerzijds, en de doodse gevolgen van voorbij natuurgeweld (?) anderzijds.
Met verder niets dan een rimpelig wateroppervlak... en het geronk van de boot natuurlijk ;-)
Jabiru Nest
Tot de fermste vogels die daar en elders rondvliegen, horen zeker de Jabirus. Ze doen zo wat ooievaarachtig aan (euh... lijkt mij toch), maar zijn, mja, een paar keer zo groot denk ik.
High and Dry
Je hebt iemand met een zoomlens of je bent een niemand, zoals jullie vast wel weten.
Vervelend wel, zo terug onder de toeristen zijn. Plots lopen daar weer mensen rond met 500mm lenzen en camerabodies waarbij mijn sonieke een compactje lijkt. Met allemaal, stuk voor stuk, van die image stabilizers ingebouwd natuurlijk. Tis ni eerlijk.
Maar zoals ik onlangs nog tegen iemand zei: de fotografie doet het al een paar honderd jaar (hoe lang eigenlijk precies?) zonder al die snufjes, en tis niet dat er geen schoon foto's zijn gepakt in het vorige millenium, nietwaar.
Egret Looking Up
Krijg zo het gevoel dat ik niet zo bijster veel inspiratie had toen ik deze reeks foto's betitelde. Maar toch, het beest zat nu eenmaal de hele tijd met z'n kop onder water naar vissen te vissen, dus tis wel een mini-uitdagingetje om hem zo schoon rechtop te kunnen pakken.
Overigens, wat zou er langer zijn, zijn nek of mijn arm?
Silent Death
Ok, hier schiet m'n teertrouwgeliefde Sony duidelijk een steenworpje te kort, maar vond het fotomoment zo fantastisch dat het er toch bij moest.
Een arend dus, een halve seconde tevoren nog muisstil (arendstil?) op een tak zittend - tot em natuurlijk mijn camera in het oog kreeg - vermoed ik.
Darter - Breakfast Drying
De darter, familie van de cormorant (voor wie zich nog de foto's uit China van het cormorant fishing herinnert), en z'n typische pose na het ontbijt. Hoezo?
Hewel, zoals onze toch wel betrekkelijk sympa gids ons wist te vertellen: hoe waterafwerend het vederdek van zo'n beestje ook is, toch heeft de natuur dit beest in oorsprong niet voor onderwateractiviteiten ontworpen - of toch zeker niet in combinatie met kunst- en vliegwerk. Nadat hij dus enige tijd door de waterlijke dieptes op vissenjacht is geweest, moet hij zich wel laten drogen - of anders geraakt em simpelweg niet meer van de grond.
Iets zegt me dat die uitleg niet honderd ten honderd klopt - met zoveel krokjes in de buurt, zou ik het alleszins nooit zover laten komen dat ik niet meer kan vliegen. Maar wie ben ik natuurlijk.
Sea Eagle
Muis. Stil. En dan een hele tijd nix. En dan nog veel stiller. En dan de arend.
Supermarket for Wildlife
Dat waren toch de woorden van onze bootgids. En vanuit het standpunt van een krok is dat zeker juust.
Jabiru - Deadly Beak
Waar is het visje visje visje...
Jabiru - Beat That National Geographic!
Visje gevonden!
Plots zie je die bek met fenomenale kracht en snelheid het water in schieten, en het volgende ogenblik is de wereld een visje armer.
Beat That National Geographic was trouwens met voorsprong de favoriete uitspraak van de bootgids. En hij had verdorie nog gelijk ook - de actie die we daar op dat enkele boottochtje hebben gezien, kon zeker aan de gemiddelde wildlifereportage tippen!
Living Apart Together
Toch wel bizar - je zou nooit denken dat zo'n vogeltje zelfs maar in het zicht van een krok zou willen komen.
Maar blijkbaar hadden ze een soortement LAT-verstandhouding.
Don't Tempt Me
En dan eindelijk... een beestje van een krok van heel dichtbij. Het blijven rare wezens - maar wie zijn wij om te oordelen natuurlijk: als ondanks de survival of the fittest/fitting hun design in de laatste paar duizend jaar nauwelijks is veranderd, dan mogen we daar wel voorzichtjes uit concluderen dat ze redelijk goed ontworpen zijn zeker? In andere woorden, het antwoord van de natuur op "if it ain't broken, don't fix it"...
Tiens, zo had ik het zelf eigenlijk nog nooit bekeken...
Egret Out
Misschien wat floukes, maar de gratie waarmee die egrets zich door de wereld bewegen slaat nu eenmaal alles.
Lightning Man and Buddies
Kakadu draait niet alleen om beestjes, er is ook een serieuze hap aboriginal art. Best wel speciaal - en betrekkelijk cool - is de "x-ray stijl" die je hier ziet.
De Kleren Maken de Man
Not. Of tis maar hoe je het wil interpreteren natuurlijk. Een vroegere vorm van de x-ray stijl zo leek het me wel, met aandacht voor... welja, attributen zou ik zeggen.
Plezant figuurtje eigenlijk als karakter voor in een cartoon of zo, niet?
The Uluru Effect
Gezien vanop een heuveltop in Kakadu National Park komt een zonsondergang onder de wolken door piepen... een onbeschrijfelijk gevoel.
Face the Shirt that Should Not Be
Ok, deze foto had ook een veel smoezeliger titel kunnen dragen, maar ik vraag even aandacht voor mijn teerbemind "reisshirtje". Er bestaan alleszins weinig kledingsstukken ter wereld die zo vaak en met zoveel genoegen gedragen zijn als dit. Met als gevolg natuurlijk, dat hier en daar een knoop begint te missen, en zich al eens een gat of twee durft vertonen - vooral op de rug, weliswaar. Wat dan weer als gevolg had dat de drager steeds doodsbedreigender opmerkingen moet ondergaan van zijn metgezellin omtrent het zich al dan niet nog vertonen in dat shirtje. Hmm.
Maar ook wel een moment dat terugblikken op de (zijn voltooiing naderende) reis evoceerde. Het einde was in zicht, maar het was mooi geweest. Samen mooi.
Filed under: pictures, australia, crocodile, x-ray, teen, darter, jabiru, egret, kakadu, katherine, canoe
Camilla For Sale: Getting Ready
Al is de nieuwswaarde misschien niet gigantisch, de "verkoopsfoto's" van Camilla kunnen in dit verhaal toch niet ontbreken.
Ziehier een mini-rondleiding door ons Australische huis... 8-)
The Backdoor
Jawel, Camilla heeft er altijd zo mooi opgeruimd ende proper uitgezien. Links zie je de afdeling voor de stapschoenen - want na pakweg een modderige wandeling kom je toch niet met vuile voeten in huis, nietwaar?
Daarnaast, van links naar rechts, de koffers met kookgerief en voedingsmiddelen, en de kartonnen doos vooral voor patatten en fruit...
The Bedroom
Ziehier ons superdeluxe bed, dat ons trouw drie maanden lang, nacht na nacht van een heerlijke nachtrust heeft voorzien...
Wat dat muskietennet betreft overigens: de duitsers van wie we Camilla hadden gekocht gebruikt dat net als verkoopsargument, omdat het perfect alle muggen buitenhoudt en zo. Het lijkt inderdaad een fantastische uitvinding. Lijkt. Want wij hebben nauwelijks muggen gezien (ok, waarschijnlijk door het seizoen), daar waar er wel muggen waren raakten ze op 1 of andere manier toch onder het net, en voor de rest was het een ambetant ding.
Maar we hebben het natuurlijk (met succes) opnieuw als verkoopsargument gebruikt... ahja vaneigens :-)
Ohja, de bedroom deed bijwijlen ook dienst als home cinema.
The Route
Als backup tegen de dag dat de GPS allicht tilt slaan wou, hielden we angstvallig onze actuele positie bij op Camilla's linkervoordeur - zoals eerder al gemeld, vermoed ik.
Niet gemakkelijk overigens, al rijdend door de ruit hangen en puntjes bijtekenen. Spijtig genoeg bestaat er bij mijn weten geen plotter of lasergraveerder ter grootte van een voordeur die je op Tomtom kunt aansluiten - anders hadden we zeker ene gekocht. Nuja, als ik er zo over nadenk: als zo'n ding al zou bestaan, negen van de tien kan het dan niet op de autobatterij werken. Er is nog werk aan de winkel, waarde technologen. (Hmm... dit is weer zo'n moment waarbij ik me afvraag hoeveel onder jullie deze hele paragraaf zouden lezen... 8-)
The Living Room (and Bathroom, and Kitchen)
Snap je nu waarom de home cinema in de slaapkamer moest? Onze livingruimte was redelijk beperkt - maar elke vierkante centimeter was benut.
Links de zak met "hygiënespullen" (of zou ik eerder zeggen, de zak met mijn pul shampoo en tandenborstel, en met de eerste helft van Heleen haar hygiënespullen? 8-), in het midden de kleerkast, net rechtsboven daar van de andere helft van Heleen haar hygiëneset, en onder het bed de frigoen de watervoorraad. Achter de frigo trouwens nog fornuis en gasflessen, maar dat kun je niet zien.
The Garage
Allee, als ik er dan toch een woningdeel moet opplakken.
Het nemen van deze foto ging overigens met een kleine schok gepaard, aangezien ik toen ontdekt heb dat de motor wat olie lekte, en we nog een paar duizend kilometer voor de boeg hadden... maar gelukkig is dat nooit een probleem gebleken.
Mja, dat was het voornaamste zo'n bikke.
West McDonnels
"Mala Paklenica" Revisited
Voor wie zich nog foto's van m'n maandje Kroatië in juni 2006 herinnert: dit zou bekend moeten overkomen.
Het kwam mij alleszins bekend voor. Voor alle duidelijkheid (lees: voor zover de foto dat niet duidelijk maakt): dit is een helling van een graad of 40, grof geschat.
Het kwam me zelfs zo bekend voor, dat een ogenblik aanschouwen voldoende was om een absoluut verlangen te laten opborrelen om de beklimming aan te vatten.
Zo gedacht, zo gedaan, dus vrouw en huishouden achtergelaten (sorry Heleen) en ondanks zere teen en sandalen, huppelde ik al snel de rotsjes op.
Worth It!
Hoogmoed is misschien een slechte deugd, maar eerlijkheid is zekere een goeie, dus: voor de aangenaamheid der tocht hoef je het niet te doen. Maar voor het allesoverheersende gevoel daar eventjes van bovenuit de McDonnell range te aanschouwen, das wat anders. Genoeg anders om er foto's van jezelf van te beginnen pakken alleszins.
More Like Mala
En om nog maar even van die vlaag van eerlijkheid gebruik te maken: helemaal boven ben ik niet geraakt - want na elke bobbel of bocht kwam weer een nieuwe, steilere, hogere. Magoed, khad me een doel gesteld vooraf - en dat doel was eigenlijk heel simpel "voor zover je op die eerste foto kunt kijken" - en daar was ik geraakt. Een tevreden vent is goud waard - of zoiets.
Next Time...
Ahja, van die sandalen en die teen dus. Het probleem is dat ik - vooral wanneer op reis - nu eenmaal Teva-fan ben. En wat die teen betreft, die is enkele dagen (veel te veel dagen eigenlijk) later in Darwin vakkundig opengesneden en met zeewier volgepropt. Gene zever.
Standley's Chasm
En die eerlijkheid blijft maar werken. Want het moet gezegd: al was de view vanop de eerste beklimming best te pruimen, toen ik terug afdaalde (met enige kleine slippertjes overigens, en daarmee bedoel ik niet m'n sandalen), zag ik dat ik ook helemaal in het begin van m'n beklimming een zijpad kon nemen, dat op 5 minuten tijd naar een waarlijk fantastisch uitzichtpunt leidde.
Wat me natuurlijk de bedenking ontlokte dat het waarschijnlijk helemaal niet de bedoeling was om die eerste beklimming daar te doen - maar goed, er was niemand in de buurt om me uit te lachen.
Aanschouw, o beste lezer, de Standleys Chasm - één van de vele "splitsingen" van de McDonnels range, die overigens ten Noorden van Alice Springs ligt. Wat je
helemaal beneden op bovenste foto ziet, is vanwaar de volgende foto is genomen.
Standleys Chasm
Dezelfde chasm, op vloerniveau. Best wel spectaculair eigenlijk, nu ik er bijna een half jaar later naar kijk.
En waarom moest ik alweer per se die eerste beklimming doen? Ni vragen.
One of Many
Een van de vele waarlijk feërieke meertjes in de McDonnells.
(Feëriek is nu eenmaal een woord dat zo fantastisch is dat je af en toe een foto op je blog moet zetten waarbij je dat woord kunt gebruiken...)
Natural Jacuzzi
We snapten niet helemaal wat er gaande was, maar dat meertje was precies constant aan het broebelen. Maar naar ons gedacht een beetje te koud om ff een badje te nemen.
Rock Wallabi!!
Nee, het is niet de naam van een nieuw festival in de buurt van Waver, or whatever, wel één van de grappigste beestjes die we in al die maanden hebben gezien.
In tegenstellingen tot de andere kangoeroe-achtigen, huppelt deze soort niet over de weidse vlakten, maar over rotsen en stenen.
En het leukste vanal is dat het blijkbaar als verlamd blijft zitten als het een fotoflash over zich heen gegooid krijgt. (Arm beestje - deze foto's waren puur voor educatieve doeleinden en we vragen jullie met aandrang om geen flashfoto's van deze beestjes te gebruiken...!)
She's Got the Lookout
Een dagje later, nog steeds in de McDonnells, op een stevige wandeling.
Voor de wandelfanaten overigens: er loopt door de McDonnells een "trail" van meerdere dagen (of zelfs weken, als ik me niet vergis), die waarlijk fantastisch moet zijn. Allee, als je dan toch es iets anders als Ayers Rock wil doen... :-)
The Princess and The Frog
Dit meertje deed me om 1 of andere reden gigantisch denken aan dat sprookje van die prinses die per se een kikker wou kussen - of hoe zat het juust.
Weet je, das nu juust het mooie van levensreizen: we hebben de fotoselectie nog op reis gedaan, maar deze beschirjjving komt dus bijna een half jaar later - en bij sommige foto's heb je zoiets van "he, best wel leuk, maar waarom zat dat nu ook alweer in de selectie?" Maar ergens denk ik, dat net zo'n lange reis je "open maakt" voor details, en zelfs voor schoonheid op zich, waaraan we in het dagelijkse leven meestal aan voorbijgaan omdat we simpelweg de tijd niet hebben om er (quasi letterlijk) bij stil te staan.
Natural Art
Wel, neem nu dit voorbeeld: op zich was dit een heel gewone boomstronk die ooit wat takken was verloren, en waar de zon door de bladeren heen een lichtspel op voerde.
We hebben het schouwspel zeker een kwartier zitten bekijken.
Walking Off
Ruimte, mensen, ruimte.
Die hele vlakte leidde uiteindelijk terug naar dat meertje van een paar foto's geleden.
't Begint teen te steken
Nee, hier is geen 'g' te kort, en het is ook geen mompelvlaams.
Die teen begon verdorie serieus zeer te doen! :-(
Colour Blind Test
Mja... das dus een minder fantastische kant aan het publiceren van picture stories een half jaar nadat je de foto's genomen en getiteld hebt... what on earth bedoelde ik in godsnaam met Colour Blind Test? Kweet het ook ni. Maar het zijn wel leuke blokjes. Een godgigantische wand vol met van die leuke blokjes, nog wel.
Hoe die zijn ontstaan is spijtig genoeg alweer door mijn geheugenzeef geglipt... Het rode is alleszins oker, en het blokkerige heeft ertoe bijgedragen dat het betrekkelijk makkelijk was om er stukken af te kappen om als krijtjes aan de klein mannen te geven, of zoiets.
Vraag het es aan Heleen, zij zal het wel onthouden hebben :-)
Lego Land
Een hele wand, wat zeg ik, een heel land vol met blokjes! (gelukkig is het hier iets evidenter vanwaar de titel komt)
Ormiston Gorge
Zoals al bij Standleys Chasm al vermeld, de McDonnells zijn door allerlei kerfjes doorkliefd. De ene noemen ze chasms, de andere gorges... wat precies het verschil is, ben ik kwijt, maar mijn logisch buikgevoel zegt me dat de eerste echt "breuken" in het rotsmassief zijn, terwijl de laatste door watererosie zijn ontstaan. Klinkt logisch, ni?
Tenzij je me nu vraagt waarom die chasms dan niet tot gorges zijn geëvolueerd... Magoed, Australië is nog een jong land he... ;o)
Arty Tale
En jawel, het is tijd voor nog wat abo-art. De audio-guide heb je er spijtig genoeg niet bij hier, maar als je heel goed kijkt zie je vast dat het over slangetjes, emus en nog ander leuks gaat!
Ochre Pit
Rode oker, gele oker, witte oker, allemaal oker. Dit was een aboriginal-site,
Heel even dit. Je hebt een aboriginal-site waar al eeuwenlang oker is afgekapt ende -geschraapt, en je wil niet dat iedere domme toerist dan maar vindt dat hij ook een stukje naar huis mee moet nemen.
Mogelijkheid 1: Je zet bordjes waarop je het hele verhaal uit de doeken doet, zegt dat die oker belangrijk is voor de abo's, en dat je er dus alsjeblieft alsjeblieft geen mag meenemen en dat herhaal je dan nog een keer of twintig.
Mogelijkheid 2: Je zet helemaal geen bordjes. Punt gedaan.
Nu is mijn vraag aan u, o beste lezer: bij welk van de twee mogelijkheden denk je dat er meest oker zal verdwijnen?
Ochre Pit - Flemish Style
Ik durf er bijna voor wedden dat je ergens in Brugge een gevel vindt die, als je hem op z'n kop zet, netjes tegen één van deze trapjes past.
En anders is de vraag: wie was er eerst? 8o)
Mjaja, intussen zijn we zo ongeveer exact een drietal maanden terug int land (doh), en komt zo het besef dat deze laatste picture posts er beter snel zouden komen in plaats van nooit.
Dus bij deze nog eens een grabbel uit de ton - tzijn er meer dan we eigenlijk dachten... Ohja, de bedoeling is dat we de hele blog in een soort boekvorm afdrukken, dus wie benieuwd is mag altijd tegen het einde van dit jaar of zo eens binnenspringen in de Leuvensestraat te Kessel-Lo...
Tussen de intro en de patatten nog maar even het nieuws dat we intussen de trotse eigenaar zijn van een hypercoole Mercedes
Vito, waar sinds vorige week al één draaizetel in zit en sinds deze week toch al een soortement latoflex in ligt - met andere woorden, we bereiden ons voor op de feesten :-) Professioneel zijn Heleen en ikzelf intussen alletwee al ongeveer aan onze tweede (!) bezigheid sinds we terug zijn, waarover ik hier (nog) niet alle details ter blogge ga smijten, maar laat me volstaan met een verwijzing naar de "parabel"
Who Moved My Cheese - waarover je meer info vindt op
dit wikipedia-artikel - die op dit moment zo'n beetje onze interesses verenigt. Zeer aanbevolen lectuur.
Enfin, let's roll...
The Olgas aka Kata Tjuta (en nog wa Uluru)
Meet the Olgas
Hoewel ik denk dat een vorige post al melding van deze russisch-klinkende rotsentroep heeft gemaakt, toch nog even dit: de olga's liggen een paar tientallen kilometers van Ayers Rock, zijn uit hetzelfde hout gesneden, maar met een iets bubbeliger resultaat. Op zich iets minder "impressionant" misschien, maar een stuk plezanter als decor voor een stevige wandeling.
Keeping Up Appearances?
Ohja, ohja.
De gelijkenis was ZOOO treffend dat ik elk moment dat Onslow uit de bushes zou komen, een stevige boer latend terwijl hij z'n broek dichtritste. Twaren vast lieve menskes zenne, daar ni van.
Mirror Nature
Tis eens iets anders als Moeder, nietwaar.
Van kloven en aanverwanten kennen ze daar precies iets in centraal Australie, Kings Canyon en de McDonnell Ranges (zie later) wedijveren om de skoonste veure...
Anomaly Feeling
Weet ni in welke mate dat al duidelijk geworden was bij de foto's van Ayers, maar het vreemdste aan die rotsen is, dat ze de enige uitsteeksels lijken te zijn in een gigantische woestijnleegte. Ben niet zo aan vliegtuigreishoppen, maar daar in de buurt per vliegtuig aan te komen moet toch wel een belevenis zijn. Als je aan het juiste venstertje zit, natuurlijk.
Arms Wide Open
Zeg nu zelf: wie ben ik om zo'n verwelkoming te weerstaan?
Arms Wide Shut
Kdurf met zekerheid beweren dat noch die bank, noch die kloof, al zo'n staaltje van keppedoen heeft mogen aanschouwen... Moehah 8-)
Bubbles In The Air
Moestek daar nu es écht die leetters op kunnen schilderen, dà zou pas goei reclam zijn... :-)
Goodmorning Again
En wie hebben we daar? Wie kent de namen nog sinds de vorige blogpost?
Ayerluru!
Overigens, al wie zich vroeger afvroeg wa voor een rots dat was op die foto op m'n kot: dees wast dus.
Shiny Boulders
Al geven mensen met een statief me meestal een gevoel op het randje van weerzin (ajaj, nu gaan al die mensen met een statief kwaad zijn op me), den deze mocht toch even poseren...
...blijkt dat die rots toch niet zo ei-vormig is als je op het eerste zicht zou denken, niet?
I Promise
...tis de laatste foto van Ayers. En misschien de laatste foto van een zonsopgang.
Ma de combinatie mocht toch ni ontbreken, niet?
Inside Out
In het midden van de Olgas ligt een peesvreeïge vallei, een oase van rust, en je kunt je zowaar inbeelden dat het daar verdomd heet wordt in de zomer...!
Ok, toen wij er waren viel het nogal mee, twas nu eenmaal half en half winter, maar blijkbaar wordt dat wandelingetje in de zomer regelmatig afgesloten voor reddingsoperaties... en vooral, een ontstoken teen speelde me parten.
Feeling Kinda Small
Ziedaar onze vriend Pinkie, wiens oorspronkelijke eigenaar hedentendage ook de helende werking van boorzuurschilfers mag beleven.
Hij mocht nog eens uit z'n kot (lees: broekzak), maar vond al die stoere rotsen best wel beangstigend...
Better now?
...tot ik hem even tot Mijn hoogte verhief 8-)
Kings Canyon
Feeling Great
Voorwaar, voorwaar, ik zeg u: als je naar Australie gaat, pik dan wat kust mee, hier en daar wat leuke parken met nog leukere beestjes, maar als je eens naar iets bijzonders op zoek wil gaan, bezoek dan zeker Kings Canyon!
Tis ni om te zeveren... Kings Canyon is bijlange niet zo bekend als Ayers Rock, er is (voor zover ik weet) geen vliegveld langs de deur, dus zelfs al is heb je een campertje ter beschikking, je moet er nog steeds een paar honderd kilometer extra voor rijden.
Maar serieus, laat het gerust rechts liggen, op weg van Alice Springs naar Ayers, maar beter je gedachten op de terugweg, en sla linksaf. Tis de moeite.
Ohja, wat je op bovenstaande foto ziet, is niet de Canyon zelf, maar een stuk van de wandeling op de richel rond de canyon 8-]
When the River Runs Red... It's Dry
Allee, kgeef het toe: dit is maar een gewone verdorde boomstronk, en ik betwijfel of op deze plek ooit een rivier gestroomd heeft...
Ma khad nu eenmaal aan MaartenB beloofd dak nog wa meer rocksongtitels zou gebruiken 8-)
Kings Lookout
Wel, dit is dus de Canyon. En daarboven rechts, das een ventje. En daar in de verte, net als bij Kata Tjuta, das... helemaal nix, nul, null, niemendal.
Kings Lookdown
Hoe je het ook bekijkt, steil was het alleszins. En al neem ik het soms niet zo nauw met "Gevaar"-bordjes, na daar eens over de rand te hebben gepiept, wist ik wel beter.
Dome County
Eveneens de rand van de Canyon zoals hiervoor, maar nu met wat achtergrondbultjes.
Helemaal logisch vind ik het nog altijd niet: men neme een landschap, men late wind een paar duizend jaar eroverheen blazen, en wat krijg je dan, iets plats? Nee, ollemol bultjes.
Dry County
En droge struikjes. En nog bultjes.
Natural Temples
Kijk zonodig nog eens naar wat foto's van in Cambodia op m'n Oude Blog: is de gelijkenis met de Khmer-tempels niet treffend?
Small Is Still.... There.
VERGIS JE NIET! Jaja, ik ken ulder al, ge zoudt hier voorbijscrollen onder de bedenking "da hebben we al gehad".
Welnu, om kort te zijn: deze foto's zijn getrokken met de macro-lens...! Die wind is toch bizar zenne...
Garden of Eden - the REAL one
Nenee, voor een keer is het geen naampje dat ik erbij verzonnen heb, dat plekje heet echt zo. En terecht, lijkt het.
In het midden van die hele droge woestenij, is er een soort van water hole, waar bijna heel het jaar door water in blijft staan. Waarlijk uniek, al is het maar omdat daar blijkbaar zelfs een paar plantensoorten groeien die nergens anders nog voorkomen. Tis er alleen wat claustrofobisch, met al dat gerots om je heen.
MiniKeppe
Zoek Heleen! Tip: ze houdt wel van een streepje schaduw. Van een boompje liefst.
En nee, opt moment dat ze daar zat besefte ze niet wat er onder haar was... :o)
Remember the "Lookdown"
Iemand heeft hier precies een heel groot mes geslepen.
En jawel, dit is dezelfde plaats als waar ik hierboven zo'n ferm "lookdown" uitzicht had!
Throwing in a Gecko for Good Luck
En om deze blogpost in schoonheid af te sluiten, nog even een geckootje dat ons pad kruiste...
Jullie weten toch dat gecko's geluk brengen?
Welja, daarom gak nu rap m'n meiske ff proberne in te halen net voor ze haar ogen klemvast gesloten heeft, en gaan we nog rap een subitooke krabben... Fingers crossed!
Waarde Wereld
Voor wie het nog niet wist: we're back in town... hoewel die "town" voorlopig nog wat onbepaald (of ook wel meervoudig) is.
Tis ma dagget weet. Maar, voorlopig nog geen tijd om wat "afsluitende blogpostjes" te publiceren. Je raadt het al, of net niet: geen tijd. Maar er wordt wel stevig aan gedacht. "Remind again in 1 day" en zo.
Ohja, misschien om de stroom aan welkomstdrinks wat te kanaliseren: in de week zit ik (Free) in Koksijde - waar ik in het weekend zit is, welja, onbepaald.
Of ohja toch nog één iets: vandaag is de nummerplaat van m'n Vito 112cdi toegekomen... jawel, Camilla krijgt een zusje :-)
De leute, en tot binnenkort en van die dingen.......
Vanop de luchthaven van Darwin, een luttele drie uurtjes voor een stuk stalen gevleugelte de Australische grond onder onze voeten zal wegmaaien, richten we ons nog even tot de wereld... met nieuwe fotootjes, en nieuwe verhaaltjes!
Zie onder, natuurlijk, en terwijl je dit leest, zoeven wij waarschijnlijk ergens door de lucht!
Tot binnenkort, iedereen!!
---
Into the Northern Territory
Bushcamping... for real!
Nog net binnen Queensland, ten zuiden van Normanton, besloten we voor een keer "echt" te gaan bushcampen - om de simpele reden dat de rest areas langs de weg nogal schamel waren, en het nog te ver rijden was naar de volgende. Dus, een zijweggetje ingedraaid, en hop, de berm in. (Voor wie nu horrorfilms voor ogen krijgt: we hebben nog een ouder koppel gevonden dat iets verderop even bushig stond te campen...)
Roo Hunting
Je gaat het niet geloven, maar we zijn Fransen tegengekomen die al weken door Australie aan het toeren waren, en nog geen enkele kangaroo gezien - terwijl ze ons letterlijk voor de voeten en wielen lopen. Wie bij een vorig postje de attach heeft opengekregen (tip: probeer QuickTime...), heeft deze beestjes al in actie gezien, natuurlijk.
Tmoet zijn dat kangaroos het niet op Fransen begrepen hebben, zeker?
Overigens: sinds ik (rijkelijk laat, Heleen was blijkbaar al een eeuwigheid op de hoogte) ontdekt heb dat het woord kangaroo gewoon aboriginees is voor "what's that?", en ontstaan is toen een vroege kolonist aan z'n tolk die vraag stelde en de vertaling als antwoord kreeg (vaneigens), weiger ik nog verbasterde versies zoals "kangoeroe" te gebruiken. Neh.
Termite Country
Naast de vogeltjes, de rootjes en de visjes heeft nog een andere categorie beestjes hier onze bewondering gewekt: Termieten. Honderden duizenden miljoenen miljarden termieten. Met tientallen honderden duizenden miljoenen heuvels, in de gekste vormen. Probeer ze maar eens te tellen op deze foto - en bedenk dan dat wij uren en uren door landschap als dit hebben gereden...
Road Train Love
Ik moet wa minder zwanzen en een beetje voortdoen zegt Heleen (allee, da hoeft ze ni meer te zeggen, ik zie het aan haar gezicht), dus: een koppeltje road trains, gezellig kirrend met de bakken tegen elkaar aangeschurkt.
From Queenslands Nothingness...
...van Queenslands boeiende landschap...
To Northern Territory's Nothingness...
...naar Northern Territory's spectaculaire vergezichten...
Keppe Hits the Road
Als een kilometervreetster die van haar leven nooit anders had gedaan, placeerde ze zich ip de brugge, van contemplatie vol als de maan.
Getting Oversized...
Avon Dawns. In alle vroegte, kiest een oversized truckje de ruime baan, klaar voor de volgende duizend kilometers...
Het oversized ding is trouwens een kipbak voor zo'n gigatruck die ze in open-cut mijnen gebruiken.
En let eventjes op Camilla, die daar links in de verte slaperig haar koffer opengeeuwt... ook klaar voor de volgende duizend...
Devil's Marbles
Devil's Sausage
Die dag echter, na 2000km sinds Cairns, vond Camilla dat ze in Devil's Marbles een rustpauze verdiende. Al wouden we normaal nog een stuk verder geraken, de marbelkes konden ons genoeg charmeren om Camilla haar zin te geven. Kijk maar.
Krak zei toen de Paddestoel
We waren nog geen vijf minuten aan het rondwandelen, toen Heleen per se bovenop zo'n marble moest kruipen - voor ni lang echter.
Rockdon'tRoll
(Ach Margrietje, de rozen zullen bloe-oeien.)
Thinking Positive
Na Heleen haar krachttoer, moest ik natuurlijk proberen beter te doen. Met weinig succes overigens - al geloofde ik er echt wel in.
Devil's Marbles
(Ik heb een tante in Marocco en ze komt)
Devil's Flowers
Wat ze na die marbel met deze bloempjes heeft gedaan, wil je niet weten. De volgende dag leek ze wel een beetje hees.
Devilish Sun
(Kheb de zon zien zakken in de zee)
Marble Camping
Geef toe: er zijn slechtere plaatsen om te kamperen. Aan $3,30 per persoon, nota bene.
Marble Memoires
Al vreesde ik na die marbel en de bloempjes het ergste, toen Heleen m'n zonnebril vroeg kon ik natuurlijk moeilijk weigeren. Het was niet om hem op te zetten, dat zie je zo. De lokale aboriginals ontstaken zowaar al hun offervuren, uit angst of uit bewondering was me onduidelijk.
Devil Camilla!
Dit, o beste lezer, is de foto die Camilla verkocht heeft! Des morgens in alle vroegte (je gaat nog denken dat ik tot een ochtendmens verworden ben), met de eerste straaltjes op de marbles en de hoed op het hoofd, moest er nog even een fotomomentje vereeuwigd worden.
Wat die straaltjes op die hoed betreft, wat denken jullie dat het meest klopt (of het minst niet klopt):
Een man zonder hoed is geen man zonder hoed.
of
Een man met een hoed is geen man zonder hoed.
(Tip: tis met die met en die zonder een bikke zoals met die met van dat paard- versus autorijden...............remember?)
A Town called Alice
Bird Attack
Van Alice Springs zelf gaan we u met geen foto's vervelen, beste lezer: al is het de enige stad in een straal van duizenden kilometers, dat wil nog niet zeggen dat het een stad is. Niet dat het er onaangenaam is of zo, integendeel, maar de lokale astronomistenclub heeft z'n uitkijkpost op vijf minuten van het centrum, en dat zegt al veel.
Alice is echter wel de basis van het Desert Park, en dat is voorwaar de moeite - al was het maar omdat in de $20 entree zowaar een audiotoer inbegrepen is. Tot de meer spectaculaire maar moeilijker fotografeerbare attracties hoort de Bird Attack Show, zoals je ziet.
Who's Next?
Hevige beestjes, die vogels.
Eyemu
Voor wie het interesseert: dit is krak dezelfde foto als je op een postkaart kunt krijgen, inclusief scherptediepte. Wie interesse heeft, zeg maar he.
Time To Go, Jo!
Ok, er zijn misschien al genoeg foto's van rootjes, maar deze mocht er toch nog ff bij. We vermoeden dat zoonlief heel binnenkort stampgewijs te verstaan zal krijgen dat em zelf mag rond gaan huppen. (De moeder had zich trouwens net van haar rechter op haar linkerzijde gedraaid, gewoonweg karikaturaal.)
Emutional
En van deze foto, al is em er waarschijnlijk niet aaibaar genoeg voor, maak ik zelf postkaartjes volgende kerst. Lieve beestjes toch, die emus :-)
Thorny Love
Eveneens op postkaart te zien - met krak dezelfde belichting dan nog, dus zeker daar gefotografeerd: de Thorny Devil, een nijdig ogend diertje dat de woestijn doortrippelt.
Long Distance Towing Service?
En bijna de laatste road train - bijna, want intussen heb ik er één met twintig assen in m'n lens gekregen...
Wat die ene auto daar op deed, was me eerlijk gezegd een raadsel.
A Rock Called AyersVooraleer iemand begint te steigeren: ja, de "juiste" naam is
Uluru. Maar ten eerste, na
A Town Called Alice past iets als
A Rock Called Ayers nu eenmaal beter, en ten tweede, iemand met een naamfalend geheugen als uw dienaar is nu eenmaal al content als em
één naam kan onthouden.
So give me a break. En hetzelfde geldt overigens voor Kata Tjuta aka de Olgas, en Kings Canyoan aka kweetnimeerwa...
En we ga nog een break van je nodig hebben, omdat, hoe zou ik het zeggen, de foto's van alle brokken en stukken rots die op stapel staan
voor zichzelf horen te spreken. Naar onze mening doen ze dat ook. Kijk er gewoon lang genoeg naar, en je ziet waarom we elk van die foto's de moeite waard vonden om te publiceren. Als dat niet helpt, print ze af, hang ze boven je bed, steek ze in je screensaver of in je portefeuille, het maakt niet uit, maar spreken gaan ze, als je volhoudt. Veel geluk.
Overigens, binnenkort komen er massa's foto's van beestjes, elk met hun naam en hun verhaal, maar die ga je zelden van mij horen. Dus als je niet graag beestjes ziet, dan hoef je niet meer terug te komen. Of anders, kijk gewoon wa langer naar de rotsjes :-)
Uluru Sunset Stage 1: Disappointment in the Air...
Het was een bewolkte, ja zelfs regenachtige dag (in de woestijn, jawel), toen Camilla vrolijk de 400km van Alice naar Ayers doorploegde. Which reminds me, dat wanneer je ruitenwissers aanstaan en één van de bladen plots loskomt, het door de wind grappig langzaam langs je voorruit naar boven schuift tot het over het dak wegvliegt. (En veel later kwam het besef van de oorzaak daarvan, namelijk weer zo'n kamikazevogel die zich op ons voorruit had tepletter gestort...) (Zolang het skippy niet is, mag alles he 8o)
Over regenachtige dagen in de woestijn trouwens, een pikant weetje over de oude "
Ghan" spoorweg van Adelaide naar Alice Springs: omdat de heren kolonisten in al hun verlichtheid geloofden dat het nooit regende in de woestijn, trokken ze de spoorweg initieel gewoon op goed geluk min of meer rechtdoor van A naar AC. Maar, het regent dus wel in de woestijn. Het kan er zelfs serieus gieten, en de bodem is niet bepaald van het type dat veel water absorbeert. Het gevolg? Van tijd tot tijd, treinen die zodanig en zolang vastzaten, dat ze per vliegtuig bevoorradingen moesten droppen voor de passagiers. Foutje.
Toch vreemd dat de aboriginals hen dat niet hadden verteld, niet?
Nu goed, net als het weer was de sfeer tussen de zonsondergangaanschouwende toeristen dan ook enigszins mineurig, want als de zon helemaal onder wolken is begraven is er weinig ruimte voor een schone zonsondergang, zo zal de lezer ongetwijfeld beamen.
Weinig, maar niet geen. Want aan de verwestelijke horizon, was er een héél klein streepje open hemel, en dat was genoeg voor volgende foto:
Uluru Sunset Stage 2: The Sudden Wow
Patat, in je gezicht, zomaar uit het nergens leek het wel. Onbegrijpelijk zelfs, voor een ogenblik.
Het effect dat je hierboven ziet - donkere wolken boven, een streep helderrood Uluru int midden, en donker woestijnland onder - is het even eenvoudige als wonderlijke gevolg van precies die betrokken hemel, en aan de einder dat ene streepje openheid, waar de zon nét voor het slapengaan even de gelegenheid kreeg om onder de wolken door te schijnen. Met Uluru als enige landschapselevatie kilometers in het rond, is dit het effect dat je dan krijgt.
Wij zijn der nog altijd ni goe van.
En zo zie je maar weer, een streepje openheid meer of minder kan een heel verschil maken...:-)
Uluru Sunset Stage 2: WoWoW!
Bis, zoals ze zeggen.
Uluru Sunset Stage 3: Rainbow Dessert
En net wanneer je, met je onderkin op je knieën en je voeten onder kwijl, denkt dat het voorbij is, smijt moeder natuur er nog even een regenboogje bij als dessert.
Uluru Sunset Stage 4: Fading to Black
En de zon scheen nog even op de wolken boven Uluru, en we zagen dat het Goed was geweest.
(Maarten: heddem? heddem?)
And in the Distance...
...in file (zowat de enige file die we in heel Australie hebben gezien) onderweg terug naar de camping, de Olgas, een heel stuk verder weg dan ze op deze foto lijken...
Uluru's Different Sides
Met een grote rode rots kun je veel dingen doen: je kunt er 's morgens vanuit het oosten of 's avonds vanuit het westen naar kijken, je kunt er rondlopen en ernaar blijven kijken, en je kunt er op klimmen. Dat laastste ligt wat moeilijk (waarom dat zie je strax wel), maar alle andere dingen hebben we gedaan, jawel. En jullie gaan het weten ook... $oD
Goodmorning Little Rockie!
De volgende morgen, iets dichterbij.
More than a Rock
Zoals op deze en volgende foto's duidelijk zal worden: Uluru is niet zomaar "een rots". Je kunt er van duizend kanten naar kijken, en telkens iets anders zien. Een aboriginalmens ergens in een infotentoonstelling zei iets van "al die toeristen komen hier met hun camera, nemen foto's van de rots, maar begrijpen hem niet; als ze hem zouden begrijpen, zouden ze misschien hun camera weggooien".
Nu, al had die man misschien gelijk, m'n camera heb ik niet weggegooid, maar heb wel proberen te begrijpen. Een heel klein beetje toch.
A Question of Evolution
Hoe elk kantje van die rots tot stand gekomen is, is een raadsel.
Hanging On
Doet wel wat aan de schedel van Homer denken, niet?
Bubblicious
Blub.
Sunscreen Commercial
Ok, beeld even met me mee: een TV-spotje. Shot 1, wat je hierboven ziet, 10 seconden. Shot 2, tekst verschijnt "...what the Australian Sun can do to you...". Shot 3, tekst "Use sunscreen, it helps." en dan de merknaam natuurlijk. Zout werken?
Desert Life
...of wat diezelfde zon, en een beetje water, voor een bloempje kan doen...
De regenachtige aankomst in Uluru had trouwens een groot voordeel, want de allerallerbeste tijd om in een woestijn rond te huppelen, is net na regen: tientallen plantjes die tot maandenlang hebben zitten wachten om hun ding te doen, krijgen er plots het water voor.
Use More Sunscreen!
(eventueel als extra shot voor diene commercial, natuurlijk)
Uluru's Real Face
Ik zal wel weer de enige zijn die het ziet, maar daar had zich duidelijk iemand onder dat rotskapje verborgen!
Sunglass Rock
Creatief met rots en zonnebril.
Rough
Hoe langer ik kijk, hoe minder ik weet, waarom de dingen zijn, zoals ze zijn...
Tumbling Down
Boingboing.
Perfect Geometry
Wat vinden jullie: was dit een foto waard?
Natural Colours
En dit?
More Questions
Aan de voet, op de westkant, vind je uithollingen zoals deze. Alsof het allemaal nog niet geflipt genoeg was.
To Climb or Not To Climb...
...da was de vraag.
Zie het even voor je: overal in Australie schreeuwen de borden in het groot "Go and Climb Uluru!" of iets in die aard. En dan kom je er eindelijk, en zie je dit. Ze vertellen er ook nog bij dat ze alles doen om de wensen en tradities van de aboriginals te respecteren. Maar maken wel een schoon paadje naar boven. Zoek het zelf maar uit, wij zijn beneden gebleven.
Not
Het geeft nochtans wel mooie foto's, mierenmensen die rots op en neer te zien klauteren.
Wild Thorny Devil!!!
Je kent wel dat gevoel in een zoo of dierenpark, waarbij je allerlei biezondere dingen ziet maar je niet kunt voorstellen dat je ze ooit in het echt, i.e. "in het wild" zult zien? Bij de Thorny Devils (zie foto "Thorny Devil Love") in het Desert Park in Alice krijg je dat gevoel natuurlijk: wat zou jij, bescheiden sterveling, ooit zo'n prikkebeestje in de vrije natuur mogen aanschouwen?
Wel, zoals je ziet: een wandelingetje rond Uluru kan zo z'n verrassingen hebben. Zomaar op z'n gemakjes over het platgetreden pad kuierend, stond we plots oog in oog met dit thorny gevalletje. En hij liet zich niet eens door onze aanwezigheid verstoren.
Red, Black and White
Ah, eindelijk gedaan met die rotsen, zul je bij vorige foto gedacht hebben.
Maar deze foto wouden we jullie toch niet onthouden...
En nu springen we de vlieger op!
"Troy" Easter Egg
(Troy, de film met Brad Pitt, bedoelek.)
Ik weet het, geliefde lezer, we zitten schandalig achterop, en het wordt er
gedorie ni beter op... Het goeie nieuws is dat het fotogetrek de laatste tijd een beduidend lager tempo heeft aangenomen, om reden dat de twee
InfoLithium M-Series batterijen van m'n Sony zowat hun tijd gehad hebben: de ratio gebruikstijd/laadtijd is van een formidabele 2/1 (als ik me goed herinner) tot een verschrikkelijke 1/10 gedaald. En dat brengt me ineens, mannekes hoelang is dàt geleden, bij enige huishoudberichtjes:
- heeft iemand toevallig zo'n
Sony InfoLithium M-Series batterij liggen, horende bij een camera die misschien allang in onbruik, kwijt of kapot is? Zo ja, dan heb je bij deze een kandidaat-koper. Tis maar dat ik nog heel eventjes wil wachten met mijn exemplaar (de DSC-F828, om precies te zijn) te vervangen - al heeft het beestje er al een vlotte 18000 foto's op zitten, het is imvho één van de allerbeste stukjes
pro-sumer electronica slash traveltronics die er ooit zijn gemaakt...
- het verhaaltje van de Duitse robuustheid, en misschien zelfs van de Chinese rommeligheid, lijkt toch wel met mijn ervaring te stroken: van die 18000 foto's heeft de originele batterij, gekocht in Duitsland, er zeker 12000 voor z'n rekening genomen, en toch is het de andere die het snelst de finale fase van z'n levenscyclus lijkt te naderen...
- ook het devies dat je als "lange reiziger" best de wegen van het massatourisme mijdt, kreeg recent empirische ondersteuning, tot m'n ergernis: vermoedelijk heeft ergens int
Kakadu (jawel) park een snoodaard me met een hardnekkig virus opgezadeld, met als opeenvolgende symptomen slijmhoest, koppijn, spierpijn, verminderde eetlust, en ten slotte een VERSCHRIKKELIJKE
snotvalling. Snif.
- de koortsthermometer zijn we precies ergens kwijtgespeeld overigens, heb ik daarmee ontdekt
- ohja, Camilla is verkocht, bliksemsnel en aan de zachte maar schone prijs van
$2800, wat volgens Heleen haar berekeningen wil zeggen dat we haar inclusief onderhoud en dergelijke voor $25 per dag hebben bereden
- en nog iets: ik kan niet op de zaken vooruit lopen, maar één iets is al zeker: zaterdag 25/8 nemen we om 17h het vliegtuig vanuit Darwin naar
Bandar Seri Begawan... euhh... juust.
- tot die tijd rijden we overigens rond in een
CheapaCampa Toyota HiAce, waarvan we op zich wel content zijn (zie het als de Comfort Line vergeleken met de Trend Line van Camilla...;-), maar wel hopeloos gedegouteerd door de geldelijke afzetterij waartoe alle camperverhuurbedrijven zich hier blijkbaar verlagen...
- op dit moment zweten we bloed en tranen om de fotoselectie van
Uluru,
Kata Tjuta en
Kings Canyon erdoor te krijgen... Het goede nieuws is dat dat trio zonder twijfel tot de hoogtepunten van de hele reis behoorde, het mindere, dat het aartsmoeilijk is te kiezen welke foto's zo'n hoogtepunt het best weergeven, dus dat het er
veel zullen zijn. Weet echter, dat als je de moeite neemt de foto's eventjes elk op zich te appreciëren, je geduld zal beloond worden!
- en laatst maar zeker niet minst:
de foto's die je hieronder ziet zijn bijna allemaal aan
Tom en Lies te danken, die zo goed waren niet alleen een cameralader mee te brengen, maar ook nog een sexy hip handig
onderwatercammeke, waardoor we jullie hier iets van ons snorkel- en duikfestijn kunnen laten zien!
Allee, daar gaan we nog maar es een keer...!
Sjieke Boel
What can I say... de onderwatercamera moest getest worden, en der was ni veel materiaal voorhanden...
Cape Tribulation/Daintree
Pointless
Ik weet al niet meer waaar het was, maar we wisten toen alleszins niet waar naartoe.
Op de lappen
Een niet-alledaagse sfeer, zou ik durven zeggen :-)
(we kwamen net terug van een avondlijke boswandeling aan Mossman Gorge, voor jullie verbeelding op hol slaat...)
Night Hunt
Hoewel we - gemoetzeggengelikdatis - dadelijk van snode alcoholische plannnen werden verdacht, zijn Tom en uw dienaar een avondje gaan stappen, maar dan op zoek naar nachtbeestjes... Al waren er ook nog lollige visjes, grappige spurtkrabjes, een bizarre bosmuis, en een paar verwilderde zwijntjes, deze kikker was de enige die tegoei wou poseren.
Great Barrier Reef 3-day Liveaboard!!
Het Duizendogige Monster en het Bange Visje
Zie foto!
Buddy Breathing Shame
Vergeef me deze puberale vinger, maar het zat me nogal hoog dat m'n zuurstofgebruik bij het duiken vaak bovenmaats was... Normaal ga je dan gewoon terug, maar één van de divemasters vond dat ik beter aan hem kwam hangen en wat van zijn pulleke gebruikte. En dan heb je natuurlijk mensen die daar per se een foto van moeten nemen. Grrmmblhhh.
OK Diving
Zulke mensen dus.
Reef Sensuality
Zie foto!
aNEMOontje
Een echte nemo was het niet, maar hij kon er wel aan tippen!
Snorkelkeppe
Wie we daar hebben, dachten we plots, tijdens het naar boven komen. Snorkelkeppe!
Rainbow Reef
Ik weet nu niet of het mijn herinnering is die me parten speelt, maar voor zover ik weet horen regenbogen "aan de horizon" te staan, niet op grijpklare afstand tussen jou en een reef-ponton in, niet? Met het blote oog kon je zowaar de regenboog het water in zien duiken !
Retractability
Weet niet of Tom er misschien een goei filmpje van heeft, maar deze anemoontjes (?) zijn vooral leuk om live te zien wanneer ze letterlijk hun kopjes intrekken als je te dichtbij komt - floep en weg.
Organic Matter...
...en das meteen ook de beste beschrijving die ik eraan kan geven.
Nice Legs
Geen idee aan wie ze toehoren, maar als duikfotootje vond ik ze nog wel kunnen :-)
La Vie en Rose
Liefde is... samen snorkelen? Nenee. Liefde is, eerst honderd meter door ruwe golven ploeteren om dan samen rif te kijken en een zeer flatterende foto van je beiden te laten nemen door een toevallige voorbijduiker. Veel beter dan dat wordt het niet, geloof me :o)
Meet Humpback Maori Wrasse
Nee, tis geen tekeningske. Dit is de enige echte Humpback Maori Wrasse, in al z'n bult- en kleurigheid. En voorlopig nog kalm.......
MinkeMinke
Nee, tis gene foto uit een boekske. Tis wel een bikke bijgewerkt voor de duidelijkheid: de middag van de derde dag verschenen plots enkele Minke Whales op een koppel meters van ons duik-bootje. Nadat we na bijna te lang dralen toch halsoverkop met de snorkel het water waren ingesprongen om ze even goeiedag te gaan zeggen, was de eerstvolgende duik natuurlijk met hetzelfde doel, maar dan een stukje onderwater. Echt dichtbij zijn we niet geraakt - maar zoals je op de foto ziet, ze zijn groot genoeg dat dat ook niet hoeft. Met zo'n gracieuze kolossen het sop delen is, simpel gezegd, wonderbaarlijk. Wonderbaarlijk. En het meest wonderlijke is nog, ze lijken bijna niet te bewegen, en toch kun je ze met geen mogelijkheid bijhouden. Had de mens nu eens niet van de zoogdieren afgestamd, nietwaar?
Going after Maori
Toen bleek dat we de Minkes toch niet konden bijhouden, gingen we maar terug richting rif, en wie vonden we daar? Maori en z'n vriendjes! Ik had het geluk net even de onderwatercam vast te hebben, en was dan ook vastbesloten enige close-ups van hem te pakken te krijgen...
Maori after Me
Wel, dat stond hem om het zacht te zeggen, niet aan. Ooit door een vis aangevallen? Ik dus wel. En al bleek achteraf dat er weinig te vrezen is vanwege z'n stompe tanden, het beest is bijna een meter groot, en het heeft een blik in z'n draaibare ogen die je laat wensen dat je nog net iets dieper in dat wet suit zou kunnen wegkruipen...
Serieus, het doet maar raar... zo raar dat ik, vanop een meter of zes diep, zo fel "achteruit" deinsde dat ik plots met m'n hoofd boven water zat - niet echt volgens de regels van de duikkunst, mag je daar gerust bij denken. En dan te bedenken dat die maori's tot twee meter groot kunnen worden. Denk er van wat je wil, maar als ik nog es ga duiken zorg ik toch dat ik op voorhand weet welke diertjes potentieel agressief kunnen worden - en wat te doen!
The Lizzie Mermaid
In volle glorie!
Just the 4 of Us
Tis weer voorbij die mooie liveaboard...
Yachties
...maar nog ff een kleine fotoshoot...
Dive Factory
En - opnieuw met dank aan Tom - toch even laten zien hoe goed die duik-boten georganiseerd zijn: je komt uit het water, smijt je fles van je rug, en een minuut later is ze al terug gevuld!
Norman Playground!
De even instructieve als leuke onderwaterwereldschetsjes aan de hand waarvan de duikbriefing gebeurde - jawel, we hebben ook haaien gezien!
Royalty Watch
Bijna terug naart vasteland: melancholie troef?
Ugh
Hoe ziet het eruit als iemand even lekker achterover ligt en dan een stomp op z'n dij krijgt?
(Totaal naast de kwestie, enkel wraak voor de buddy breathing foto :o] )
Goodbye Cairns, So Long Tom & Lies
Yummy!
Een zowaar gigantisch lekker afscheidsetentje bij "den Ier"!
Water bij de Wijn...
...we gaan weer met ons tweetjes zijn... ;-)
Airborne Tommie Again!
Ohja, de heren zijn nog heel eventjes gaan bungy-jumpen de volgende morgen - het duurt niet lang, maar tis de moeite!
Foto's nemen is iets lastiger, maar toch: Tom in volle vlucht!
Platypoezeloes!
En, bij het verlaten van Cairns doorheen de Atherton Tablelands, eindelijk, een Platypus in levende lijve! Ergens klopt er toch iets niet aan die beestjes zenne... Weet trouwens, dat ze hun vetvoorraad opslaan in hun staart, dus hoe dikker de staart, hoe gezonder de Platypus!
(en trouwens, voor wie het intussen nog niet doorhad: de nederlandse naam is vogelbekdier...)
LAST MINUTE UPDATE: Wie ff de attachment binnenhaalt die aan deze post vasthangt, vindt er nog een (naar onze zeer bescheiden mening) hilarisch kangoeroefilmpje :-) 's Morgens in alle vroegte, ergens op de highway...
Filed under: pictures, australia, cairns, liveaboard, crocodile, great barrier reef, cape trib, lies, daintree, dive, tom
Attachment(s): MOV07264_RooHunting.M4V
Allerbeste lezer, ik zal het kort moeten houden want... een duvel (weeral, hoor ik je denken) als je kan raden vanwaar ik me deze keer tot de wereld richt...
...de wcblokken aan het Visitor Centre van Katherine Gorge...
(en het grappigste vanalles is, dat je hier gerust "mag" betalen om te internetten, maar als je ff ruikt wat er in de lucht hangt merk je dat "vlak langs" het betalende "NomadNet" signaal er ook een even sterk en vrij "Netgear" signal hangt)
Voor de rest, wel, zie foto's hieronder!
---
Lady Mushgrave Island
Feeding Time!
Heleen vond het aanschouwen van mijn surflesjes zo boeiend (en zo koud) dat ze de tweede dag verkoos om, gewapend met de Canon ixus, een uitstapje op haar eentje te maken richting Lady Mushgrave - het zuidelijkste punt van het Great Barrier Reef.
En daar zitten, o wonder, visjes :-)
Thirsty
Lady Mushgrave in al haar dorre glorie.
Lunch Time
Een lekker randaspectje van de uitstap naar de Lady, was dat aldaar een "semi-sub" beschikbaar was, waar de bezoekers shift per shift een half kijkje onder water konden nemen - zie het als een duikbril van een paar kubieke meter groot :o) - en zich eventjes tussen de vissen begeven.
Turtle Time
Niet alleen vissen, ook schildpadden! Voor Heleen natuurlijk slechts op het randje een foto waard, na onze live encounter met de schildpadden van de Perhentians in Maleisië.
Myella
Milking Keppe
Eén van de tussendooractiviteitjes vroeg in de morgen op Myella is het Melken van de Koe. Al zou ik mezelf nog altijd geen "stadsmens" noemen, toch moet ik toegeven dat het bevrijden van loeidieren hunner speenvocht een bezigheid was die ik nog niet van dichtbij had meegemaakt - al wist ik wel hoe het moest, na een bezoekje ooit aan het Begijnhof van Dendermonde, zondermeer een aanradertje.
Op zich bleek het overigens vrij gemakkelijk, maar de kloe zit em zoals zo vaak in de routine: waar onze handjes maar net genoeg voor een goeie sjoko opleverden, bleken de oude maar ervaren handen van een gezellig versleten madammeke dat ook even van Myella kwam proeven, vlotjes een paar liter te melken.
(Overigens, voor wie de indruk heeft dat Heleen op haar mouw aan het piesen is: nee, toch niet :o)
Going for a Ride
Zoals eerder gezegd, met paarden gaan rijden is zowat de hoofdbrok van een farmstay op Myella. Ervaring of niet, je bespringt gewoon zo'n stuk gehoefte (dat op basis van die ervaring zorgvuldig voor jou is uitgekozen, wees gerust) en trekt de velden in.
So Take Your Head Up Boy, When I'm Talking to You
Waar de meeste mensen het bij één paard houden, moest Heleen natuurlijk, zoals altijd (hmm...;-) buitenbeentje wezen door elke dag van paard te veranderen. Ziehier ros nummer drie, genaamd Rebel, die het allemaal best ok vond maar alleen in een wat biezonder grazige bui was...
Meet Barnaby!
Ziehier mijn onbeslagen viervoeter, trots en nukkig, maar diep vanbinnen een beest van een dier. Na drie dagen konden we het, op m'n totaal verzuurde dijspieren na, vree goed met elkaar vinden!
Barnaby and Me
Waaraan z'n naam me doet denken weet ik overigens niet zo direct, maar "Barnaby" leek me perfect bij hem passen.
Anakie
Enemy Approaching from the North
Wasmeda, hoor ik je al zeggen, maar kijk: we moeten toch ff kunnen bewijzen dat we ook die andere monotreem hebben gezien, gelijkend op een reuze-egel, maar door het leven gaand onder de naam "echidna". De kenmerken, voor zover we ze kennen: extreem schuw, verdedigt zich puur door z'n kopje diep onder zichzelf en het gras te begraven, legt eieren maar zoogt z'n jongen (zoals de platypus),...
Om maar te zeggen dat dit de beste close range foto is die we hebben kunnen nemen...
Logan at Work
Colin, Jeff en Logan, drie generaties die samen aan het fossicken waren, hadden ons op de camping in Anakie uitgenodigd om een dagje mee te komen wroeten. Vandaar, enkele foto's zodat jullie ietofwat snappen waar het om gaat. Hier zie je op de achtergrond Jeff, die bezig is een nieuwe bodemlaag los te wroeten, en voorop zoon Logan, die om een of andere reden het veel plezantere werk van zeven en wassen mocht doen.
My Precious
Keppe en grootvader Colin, samen op de wroet.
Ever Hopeful
Vermits we nog altijd het Australische equivalent van subito spelen (hier "Cash Vault" geheten), zijn we van ons dagje fossicken spijtig genoeg niet steenrijk (sic) geworden. Maar de fun, die was er wel :-) Stenen wassen in een modderwaterton, huray, huray.
Back to the Beach!
Droving Time
Nog even een heel ander "onderweg"-fotootje: heel af en toe kom je een gigantische kudde runderen tegen, die langs de wegen wordt voortgedroven, meestal begeleid door een enkele koeman zoals hier.
Traffic Jam - Aussie Style
De beestjes hebben wel niet altijd begrepen dat ze verondersteld worden naast de weg te lopen...
Lost in Translation
Een populaire sport hier bij de aussies is het kiezen van lollige nummerplaten. "I'M LOST", "MISTAKE", "SADISTK", "PSYCHO", veel beperkingen zijn er blijkbaar niet. Nu, als je rekent dat er 20 miljoen Australiers zijn in 8 staten, met elk hun eigen nummerplaten, dan hebben ze wel wat adresseringsruimte vrij, natuurlijk.
Magnetic Island
Fishead
Zoals eerder al vermeld, op "Maggie" waren we Brian en Jill tegengekomen (juist, die Brian van de Commonwealth Bank - mocht je hem ooit tegenkomen zeg dan ff dat er een nieuw boek voor hem is verschenen, "Forty, Fat an d Fired" 8o] ), en had Brian me de volgende ochten mee uit vissen genomen...
...met dit geschubte als enige resultaat: een klein lief dood wijtingske!
A Man, a Plan, an Island
Geloof het of niet, met die zonnebril zo in m'n hand, was m'n gedachte van het moment "Beam me up, Scottie!"
In Your FACE!
Zie je daar, zo sprak de moeder, zie je daar, die KOALA?
Al bleek hij op hoop en al een meter boven ons hoofd te zitten, had het niet van z'n keutels geweest we hadden hem gemist.
Hieronder even een kleine fotoshoot, tis een plezant beestje, dus kijk maar gewoon eventjes.
Gotta Getaway
Het was onduidelijk of we hem eigenlijk bang maakten, helemaal op z'n gemak leek em toch ni, maar de eerste tien minuten bleef em doodgewoon zitten waar em zat.
He Didn't Put Sunscreen On Either!
(Tja, wat voor titel moet je plakken op een foto die alleen dient om te tonen hoe dicht hij was?)
Hungry
Voor alles, zorg dat je eerst eet, moet em gedacht hebben - een fris eucalyptusslaatje binnenspelend.
Should I Stay or Should I Go?
Na enige tijd vond em precies toch dat het welletjes was geweest...
Thinking about it all...
...maar zeker over wat te doen was em nog niet...
Go!
...en dan, in een plots opwelling, was beslits: weg ermee!
Me Myself and The Fish
Enige uren en foto's later, het zelfde lief lekker wijtingske, ditmaal in de rol van voorgerecht :oD
Atherton Tablelands
Curtain Fig Story
Das nu es gemakkelijk se: gene zever hier, er staat genoeg op de foto! (tot vervelens toe: alst te klein is om te lezen, klik er dan op!)
Curtain Fig Itself
Ons ixusje (de batterijen van de Sony waren zo plat als een platgestampte sjiek, en Tom en Lies waren nog in Belgenland) was jammergenoeg geen maat voor die beest van een fig, maar even ter illustratie.
Millaa Millaa Falls
Waar water te vinden is in de noordelijke helft van Australie, lijkt onveranderlijk ook een "swimming hole" gemaakt te zijn. In deze tijd van het jaar zijn ze meestal redelijk leeg - tis hier ten slotte droog maar ook wel "cool" seizoen - maar met deze "koele" temperaturen kunnen we ons immens goed inbeelden dat je je in de zomer zonder enig nadenken in het water stort!
Mareeba Rodeo Madness
Geloof het of niet, we zijn in Mareeba een tweede keer naar een rodeo geweest, en zijn er in geslaagd geen enkele foto van een rund of paard te hebben... Die hadden we dan ook al eerder gezien en onder de lens genomen, dus enkel de speciallekes van Mareeba zijn gefotografeerd: "Dave" de motorzot, die in de lengte over de ronddraaiende wieken van een helikopter sprong, en simpelweg op de aarde van de arena landde...
Mareeba Cattless Rodeo...
...en het "Relay"-onderdeel, een combinatie van een estafette, barrel race, 50m sprint, en UTE-slalom. Stoffig maar plezant.
Afterthoughts...
Op de camping van de rodeo, die avond, bezinnen bij een kampvuurtje.
After Afterthoughts
...en bezinnen, en bezinnen...
Cairns and Around
Ik kan bellen naar mammie! :-)))
De wonderen der techniek zorgen ervoor dat we tegen een redelijke prijs toch in contact konden blijven met de andere van de wereld: internet (liefst gratis natuurlijk) en Skype is alles wat je nodig hebt. En dan maar hopen dat het een goede verbinding is, natuurlijk!
Food Matters
Liefde gaat door de maag, niet waar! Omelet met spek en kaas, hmmmm...
Hartleys Crocodile Adventure
Snappie, das kleine...
Je zou denken dat zo'n groot beest het kopje van een kip niet echt de moeite zou vinden om er z'n muil voor open te trekken, jedoch...
"Stompie"
Krokjes durven al eens ruzie te maken... en nog geen klein beetje ook. Gelukkig zijn ze zelf vrij immuun voor de bacterietjes die hun beten achterlaten - zoals National Geographic je misschien ook al heeft verteld, maken krokodillen zelf een antibioticum aan, handig voor als je zoiets aan de hand hebt 8o).
Together we are strong...
Size does matter, en hiermee is dat weer eens bewezen.
Fishy Business
Kippekoppen en vissestaarten - als je daarvoor elke godvergeten morgen uit je poel moet komen ist toch ook maar een schamel leven, dunkt me zo.
Cape Tribulation/Daintree National Park
Delta: Take 1
De weg naar Cape Tribulation, die we samen met Tom en Lies hebben afgelegd, was zeker één van de mooiste routes die Australie te bieden heeft. Je rijd heel vaak vlak langs zee, met massa's uitzichten tot gevolg. Op één van die plaatsen vertrok net een groep deltavliegers ) op deze foto maakt nummer drie zich klaar voor de lancering...
Delta: Take 2 - Die vlieger gaat niet op...
...een onverwacht briesje wind vond echter van niet... de arme kerel schrok zich zowaar bijna dood...
...en leutig dasset vonden...
...maar op compassie van Lies en Tom hoefde hij niet te rekenen!
Airborne at Last
Na een grondige controle en een andere broek, vond de man z'n tweede adem en voldoende moed om de Grote Sprong te wagen... wonderbaarlijk!
Airborne Tommie - No Fear
Mede vanwege het regenweer, bleek de voornaamste attractie van "Cape Trib" het wandelingetje naar Mount Sorrow... Nuja, wandelingetje... ware het niet van de tropische begroeiing geweest ze waanden ons zowaar terug in de Himalaya...
Tom echter, blijkbaar fit lijk geeneen, vond duidelijk dat de berg nog niet steil genoeg omhoog ging.
Kweenie zenne...
Heleen had daar een enigszins andere visie op :-)
Melancholy Beach
Een vreemd strandfenomeen, en daarmee doel ik niet op Tom die daar z'n eenzaam strolletje aan het doen is, maar de grote zwarte vlek op het strand. Best wel een duister effectje, niet?
Zienekeeroelief :-)
Geen commentaar...
Back at Hartleys...
Going for a Walk
Op de terugweg van Cape Trib, nog even een nieuwe stop aan Hartleys - het ticket is nu eenmaal drie dagen geldig, en als echte budgetreizigers hoor je dan ook minstens twee keer te komen.
Om het met de woorden van de man in kwestie te zeggen, zich richtend tot het publiek van vooral zuidelijke Australiers: "youse from the south, you take your dog for a walk... here, we do things a little different"!
SCHNAPPPP...
Misschien dat Tom het op film heeft staan, maar bij het geluid dat bij deze foto hoort, is zelfs mijn nachtelijk tandengeknars niets mee vergeleken - al heb ik dat natuurlijk zelf nog nooit gehoord 8-)
Filed under: pictures, australia, myella, maggie, koala, cairns, liveaboard, crocodile, queensland, great barrier reef, mareeba, hartleys, cape trib, lady mushgrave
Weerom vanuit ons geliefde Camillaake, intussen tot "Camilla the Invincible" betiteld, op een paar meter van het Youth Hostel van Alice Springs... Jawel, dat betekent dat we (Heleen, ikzelf, en Camilla) veilig en zonder problemen van Cairns naar Alice zijn geraakt, en intussen zelfs Ayers Rock/Uluru, de Olgas/Kata Tjuta, en Kings Canyon (daarvan ken ik de aboriginele naam niet). Das een goeie 3000km dat daar in dat zinnetje zit, voor wie het niet direct aanvoelt...
Een onvergetelijk moment van de laatste dagen was - hou je vast - de zonsondergang bij Uluru... So? hoor ik je vragen... Wel, het moest passen dat het die dag regenachtig en bewolkt was (de belgen kwamen eens door de woestijn, weetjewel), maar nét voor de zon onderging slaagde ze erin onder de wolken door te schijnen, tekloeffe op die fameuze rots, met een weergaloos resultaat... zie foto's later, vanzelfsprekend. Morgen volgen nog de McDonnell Ranges, en daarna hop, nog een 1500km richting Darwin!
En intussen laten we voor jou, o dierbare lezer, alweer een tritsje foto's om bij te verpozen...
(PS. Wie even met het Google mapje op de hoofdpagina speelt, zal ontdekken dat het ingezoomd is op de Olgas, echt wel lekkere bubbelkes, en als je een paar tientallen kms naar het oosten scrollt, vind je Uluru! Probeer vooral eens helemaal in te zoomen, best indrukwekkend...!)
---
Brisbane
Roo and Joey!
Op enkele kilometers ten zuiden van Brisbane, een kleine stop in een koala sanctuary - je kunt nu eenmaal niet riskeren naar Australie te komen en helemaal geen koala's te zien, nietwaar. Bij het ontbijt aldaar werden we echter op een onverwacht toetje vergast: deze kangoeroe kwam ff z'n kroost laten schouwen! Mooimooi.
Voor wie van buideldieren weinig kaas heeft gegeten: Joey is geen verwijzing naar een karakter uit een tvserie over vriendjespolitiek, maar is de naam van een jong dat door de moeder in haar buidel wordt meegedragen.
First Koala!!!
Ziedaar, het aaibare ding. Behalve heel even rondkijken heeft het wel nauwelijks bewogen - maar het slaapt dan ook zo'n 20 uur per dag. Zoals jullie ongetwijfeld allemaal al weten echter, zijn we een tijdje later op Maggie op een hele koala-show getrakteerd!
Brisbane SkyScrapers
Dapper standhoudend tussen al dat beton en glas, de St Stephens (ak me goe herinner) kathedraal - een eenzaam anachronisme, lijkt het wel.
Brisbane By Night
Awel, dees zouden ze in pakweg Leuven of Brussel ook es mogen aanleggen: midden in de stad, op een paar honderd meter van de flatgebouwen, een even ware als kunstmatige blue lagoon inclusief palmboom. Gratis en helemaal voor nix! Zal er maar onmiddellijk bijzeggen (met dak juust bedenk dak daarvan geen foto heb) dat die in Cairns nog net iets dikker in orde is - vooral vanwege de bijna naadloze overgang met de oceaan!
Luttelijke minuten later - en ook daarvan zijn geen foto's - ontdekten we dat Camilla hardhandig van haar plaats was verwijderd...
Camilla's Glory
Maroochydore, net na de ontdekking van de diefstal onzer laders ende rugzak.
Fantastisch weer was het er niet (herinner me met name een middag waarop om 12h m'n knieen letterlijk aan het beven gingen van de kou...), en misschien om het gemoed wat op te peppen na het schandalige onrecht ons aangedaan, moesten we toch ff Camilla's zijspan uitzetten en zo.
Noosa Heads
Rebirth
De man en de boom - verder geen commentaar :o)
Noosa - Almost Scary
Noosa was ook de plek waar we voor het eerst fatsoenlijke golven mochten aanschouwen. Zo fatsoenlijk dat je je bij momenten niet op je gemak voelt op het strand.
Noosa - Hells Gate
Zo fatsoenlijk dus. En zeggen dat net toen we terug weggingen, er een kerel naar die plek op stap was met een surfboard onder z'n arm...
Just Seed
Langs het pad (in de buurt van de Boiling Pot voor wie er ooit al zou geweest zijn), zomaar een plantenplaatje.
Elanda Point, Great Sandy National Park
(Voor wie meent een belletje vals te horen rinkelen: het Great Sandy NP is inderdaad het park waarin Fraser Island zich bevindt, maar wat minder bekend lijkt is dat datzelfde park ook een gigantisch oppervlakte op het "vasteland" beslaat - waar alles veel goedkoper is dan Fraser, dus zal het wel veel minder goed zijn, natuurlijk 8oD
Kookaburra Visiting
Van de leukste "dierenmomenten" beleef je in Australie gewoon op de campings - onderstellend dat je af en toe eens de tourist parks in de badsteden durft verlaten. In Elanda Point, enkele tientallen kilometers van Noosa Heads, was de leukste ochtendattractie een koppel kookaburra's, stevig opgeblazen tegen de kou, die rustig de eventuele tafelrestjes kwamen afwachten. (Wat ze natuurlijk niet beseffen is dat hun eenvoudige aanwezigheid het ontbijt nogal pleegt te rekken...)
Kangarooland
En minstens even verrassend, twintig meter verder, een heel weiland vol grazende kangoeroes. Vergis je niet, dit is geen boerderij of zo, alleen een gezellig plekje dat een groep kangoeroes zowat tot z'n thuishaven heeft gemaakt.
Not Mating
En vermits elke groep om enige groepsdynamica vraagt, zie je ook live hoe de dominantiehierarchie regelmatig wordt op punt gesteld. Spijtig genoeg geen goeie "actiefoto", maar bij gebrek aan horens, klauwen of zelfs maar voorpoten die naam waard, springen ze met hun achterpoten tegen elkaar op - het ziet er niet uit, maar het gaat er hard aan toe!
Coolabatah Lake
Coolabatah Lake, en de rivier die erin uitmondt vanuit Great Sandy NP, is befaamd voor z'n rimpelloosheid en daaruit volgende spiegelwerking.
Zondermeer wonderlijk om daar met onze gehuurde kano langs te peddelen...
Fisherman's Reflection
Een eenvoudig vissersbootje krijgt er zowaar een dimensie bij.
Pelicans
Ok, hyperspectaculair is het niet, maar we hadden nu eenmaal beloofd van elk beestje minstens 1 fotooke te posten, niwaar :-)
Canoe Spirit
Ge moogt het gerust belachelijk vinden (die zonnebril bedoelek, ni da sjalleke op m'n kop), ma twas verdorie plezant!
Up Your Noosa River
Peddelkeppe, ook wel. Of, samen in de kano ja gezellig.
Upside Down
Agge ne keer goe kijkt, ziede wel waarom die foto zo heet. Op onze kano na rimpelloos, zoals ik al zei.
Sunset Roo
In de serie "Zicht op Tegenlicht", deze keer de kangoeroeweide op de avond na de kanotocht. Wunderbar!
Rainbow Beach, Great Sandy National Park
ZwammerZwam
Een boswandelingetje in Rainbow Beach, honderd kilometer verderop maar zowaar nog steeds deel van het Great Sandy NP, had kwa zonnigheid en beestjes weinig te bieden, maar kwa parasietige flora des te meer!
Strangling Fig
Een van onze favoriete geboomtes in Australie: de "wurgvijg", in allerlei maten en vormen.
Het verhaaltje gaat zo: op een dag belandt een zaadje van die fig op een andere, hopelijks stevige boom. Het hecht zich vast op die boom, in het begin nog vrij onschuldig, en begint z'n takken en wortels (al ben ik niet zeker dat daar een echt verschil in te maken is) errond te wikkelen. Beetje bij beetje (zie ook drie foto's verder) omtakt het z'n gastheer in een steeds inniger omhelzing, tot het op een dag alle licht en lucht wegneemt, en de gastheer een duistere dood sterft. Het ironischer ervan is dat die gastheer natuurlijk de voedingsbodem en het houvast is van de fig, en in veel gevallen betekent de dood van de oorspronkelijke boom dan ook dat heel de zaak een tijdje later omver dondert. Soms echter is de fig stevig genoeg om opzichzelf te blijven staan, en zie je ze uiteindelijk als een cylindervormig web van takken overleven, heel soms vindt het neerdonderende geheel een andere boom op z'n weg, valt er tegenaan, en een nieuwe gastheer is gevonden. In de Atherton Tablelands is een resultaat daarvan te zien als de zgn "Curtain Fig", waarvan later misschien nog een foto (het gevaarte was echter nogal groot om in een compactcameraatje te passen).
Allee, tot zover dit edumoment :-)
Vampires are Lucky...
...en zwammen dus ook. (De bedoeling is dat nu de zinsnede "they feed on others" in je opkomt, maar de waarschijnlijkheid daarvan is een functie van de mate waarin je ooit de betekenis van de songteksten van de belgische metalscene van de jaren negentig gewaar bent geweest - waarbij ik terloops nog eens m'n oproep tot het herinvoeren van naamvallen in de Nederlandse Taal of als dat te moeilijk is alleen in Vlaanderen wil herhalen).
Zowaar een herfstlandschapje in een streek die geen herfst kent.
De Bloemetjes Buiten
Al was het maar omwille van het vrolijke oranje - Heleen beweert overigens dat datzelfde soort gezwam ook in de supermarkt te krijgen is alhier.
Spider Fig
Een andere strangling fig, in een iets verder stadium deze keer - maar ook met een nog iets steviger boom als boterham.
Town of 1770 & Agnes Water
BodyBoardBeach
Wat allicht nog niet is vermeld is dat ons Camilla zelfs van een bodyboard voorzien was. Iets te klein voor haar, net groot genoeg voor mij, dus bij de eerste goede gelegenheid (het bitter koude water er graag bijnemend) kon ik me al een eerste keer met de golven meten. Doodsimpel eigenlijk, en voorwaar, een formidabel gevoel om door pure waterkracht vooruitgestuwd te worden!
Camilla - Preparing for Rain
Bij de camping van The Town of 1770 hoort de bedenking "Als de nood het hoogst is, is de redding nabij" : nadat we al weken op zoek waren naar enige warmte (maar gelukkig niet naar genegenheid, die was er genoeg.... duhhh 8o)), bereikte het slechte weer z'n climax met een volle dag plensbuien. Evenzeer echter, bleek dat het signaal dat het genoeg geweest was: de dag erop scheen de zon als nooit tevoren!
Zo moeilijk konden we het geloven dat we dag per dag ons verblijf op de camping verlengden - zodat de mensen daar het best wel grappig begonnen te vinden telkens opnieuw ons kopke met de woorden "another day" te zien verschijnen - en we er uiteindelijk bijna een week zijn blijven plakken!
Overigens, voor wie nu denkt "tiens, op de vorige foto zat em toch te bodyboarden": inderdaad, maar dat wil nog niet zeggen dat het daarom niet bitter kou was en ik na de tweede boardsessie geen drie uur heb zitten bibberen van quasi-onderkoeling...
Dry Run
Zoals eerder al beschreven: surfles! Je zou het hem opt zicht trouwens niet nageven, maar die leraar was volgens de mannen van de surfschool het jaar ervoren derde geeindigd op de Australische kampioenschappen (en nog zoveel meer)...
Ziet toch ne keer hoe wit m'n velleke is...
Myella FarmstayVoor het luttele bedrag van 550$ voor drie dagen, twee nachten en twee personen vol pension, lieten we ons vervolgens verleiden tot een zgn. farmstay op de "Myella" property, niet zo gigantisch groot (iets van 5 op 2 km als ik me goed herinner), maar groot genoeg voor wat paardjehop, brommergerommel en zweepgeklak...
Together We are Big
Op weg naar Myella - één van m'n favoriete Camilla-foto's, moet ik zeggen.
Colorekiet
Op Myella, zomaar in een kleurig struikje: lorekieten alom!
De vogelpracht blijft toch verbazen hier in Australie, op de "gewoonste" plekken vind je hier mooiere of biezonderder vogels dan bij ons in een willekeurige vogelwinkel... (Niet dat ik me herinner ooit bij ons in een vogelwinkel te zijn binnengeweest overigens, dus als dat toevallig jouw bezigheid is, o beste lezer, wees gerust, no offense...)
Myella Mudpool
"Ergens" op de Myella property, bijna zonsondergang - moet toch plezant zijn om ff in je achtertuin rond te gaan wandelen en er elke dag wel opnieuw een mooi zicht te ontdekken.
Eclipsykeppe
Iets later en honderd meter verder, zowaar nog een speciaal zicht - Heleen de Zonsverduisteraarster (voor zover dat woord nog niet bestond, bestaat het nu, kijk zelf maar).
Carnarvon Gorge!!
First Road Train
Terwijl er nog veel indrukwekkender foto's van road trains op komst zijn, toch al even deze, met als opmerkingetjes:
- word daar ne keer door voorbijgestoken... kan je verzekeren, dan hoop je dat die kerel goed weet wanneer hij je gepasseerd is...
- komt da ne keer tegen op een éénvaksbaan... Onmogelijk? Wees gerust, hier in aussieland is het de normaalste zaak van de wereld. De berm induiken is de boodschap - gelukkig hebben ze hier nog niet teveel grachten lopen...
- in Queensland mogen die dingen tot 53,5 METER lang zijn... vandaar de naam, lijkt het. Er wordt trouwens gezegd dat enkele jaren terug een backpackkervanneke door de luchtverplaatsing van zo'n beest simpelweg in elkaar geklapt is...
- last but not least: laat daar maar ne keer nieuwe banden op leggen!!! Tel even mee 14 assen met telkens 4 wielen, das 64, plus 2 vooraan, das ZESENZESTIG BANDEN... Hoeveel banden zou een gemiddelde bandencentrale bij ons in stock hebben?
Ohja, die road trains bestaan ook in varianten met zes assen per opligger, dus tot 18 assen met telkens vier banden, en een tweetal keer hebben we zelfs al treintjes met VIER wagonnen over de weg zien heen en weer slingeren.
Tis me nog altijd niet duidelijk of ze daar ooit achteruit mee zouden proberen te manoeuvreren... (ne kerel die hier op de camping bij Uluru juust voorbijkomt zegt van niet... het lijkt dan ook fysiek onmogelijk... but then again, zo'n gevaarte op zich lijkt de fysieke grenzen al te tarten...)
Gazing down Carnarvon
Carnarvon Gorge zit zeker in onze top drie van Nationale Parken die we hebben bezocht: terwijl hier een gelijkaardige wijdsheid als in de Blue Mountains is te zien, is er ook een lieflijk riviertje, en allerlei indrukwekkende formaties....
Me Myself and I
Omdat er nu eenmaal af en toe een fotootje van mezelf moet bijzitten, schijnt het.
Bat Leaf Coral Tree
Gewoon een leuk detailleke: kijk eens goed naar de blaadjes... (en als je nog nooit een vleermuis tegoei hebt bekeken, denk dan aan batman of zo :-)
Handy
Carnarvon Gorge was ook onze eerste (en tot nu toe nog altijd enige, bedenk ik ineens) gelegenheid om "aboriginal rock art" te bewonderen. Voor wie het niet zou kennen: plaats je hand of voet of boomerang tegen een muur en blaas er okerpoeder tegen... Ongelooflijk biezonder leek het ons niet (vergelijk ff met andere rotsschilderingen elders ter wereld), maar theeft wel iets.
Swastikish
Je kunt natuurlijk ook allerlei patronen bedenken...
Prehistoric Porn
Vree schoon is het daarom niet, maar intrigerend toch wel: wat brengt mensen er toe om een hele rotswand hiermee te bezaaien?
Hug of Life or Death?
Toevallig naast een wc-kotje: een boom met een wat overdreven affiniteit voor rotsen - kijk eens goed, tis niet dat de rots zich in de stam geboord heeft, de boom groeit er moedwillig naar toe!
Uit de Bocht
Een zijriviertje van de Carnarvon River - jawel, af en toe komt er nog water door, maar ik vermoed dat je dan liever niet in de buurt bent!
Going Nowhere
Ook wel "ik ben nog nooit zo klein geweest...", iets verderop in dezelfde kloof.
Just Gorgeous
Van een natuurwandeling een sprekende foto maken is nooit gemakkelijk, maar dit komt toch enigszins in de buurt...
Nature's Eye
Je hebt mensen die meester in zijn het opstellen van composities, maar aan Moeder Natuur zelf kunnen toch weinigen tippen.
Sesame's Big Brother
Kijk es heeeel goed naar deze foto, en vervolgens...
Carnarvon Amphitheater
...naar deze.
Dit "amphitheater" heeft weinig met toneel- of andere voorstellingen te maken, maar des te meer met water en rotsen. Zonder er een half blad aan te wijden is het moeilijk te beschrijven, maar basically was er ooit een soort plateau, daarna barsten in dat plateau waardoor het water zich een weg naar beneden erodeerde, en door de loop der dingen is op die manier een vierkantige cirkelvormige holte ontstaan van enkele tientallen meters diep. Aan de "rivierkant" is een spleet overgebleven, zodat bij hevige regenval de holte eerst volloopt, en het water door de spleet naar buiten geperst wordt... Opnieuw, op dat moment ben je liever niet in de buurt... maar het leek al wel ff geleden dat zoiets nog was voorgevallen :-)
More Amphi
Nog es hetzelfde amphitheather, naar boven toe deze keer.
That wuzn't water
Nog maar es een voorbeeldje van "de wondere dierenwereld van australische campings"... Je zit daar gewoon op je gemakjes in de zon, en plots begint een troepje lorekieten show te geven :-)
A Guy with a Hat
Om toch maar eens mijn rasechte Akubra-hoe te laten zien... Intussen heb ik er een nieuwe slogan bij:
"A man without a hat is not a man without a hat"... (pauzeer naar believen)
Damping Keppe
Een klapke met onze buren op de camping leidde er al snel toe dat we eerst op een soort "gefrituurd deeg" werden vergast, en vervolgens Heleen vriendelijk doch kordaat werd aangespoord es te proberen een "damper" te bakken. Voor het recept en zo moet je bij haar zijn, maar ik kan zeggen dat het even simpel leek als het lekker was... gegeven dat je een kampvuur en een goede "camp oven" hebt, zoals je rechtsvoor ziet.
Possum Time
In de serie "onze eerste keer", ditmaal de possum - een betrekkelijk grappig beestje dat met alle plezier je etensresten komt opeten - vervelend is alleen dat het beestje er nogal een ruime interpretatie van "resten" op na houdt...
Filed under: pictures, australia, camilla, brisbane, 1770, myella, carnarvon gorge, noosa heads, elanda point, agnes waters, rainbow beach, great sandy
Lieve mensen,
Er is hoop. En wat meer is, er is een nieuwe picspost!
Nadat we de laatste twee weken bijig bezig zijn geweest met het ontdekken van de
Atherton Tablelands met hun zoetglooiende heuvels en bubbelkes, heerlijke koffie en verlokkelijke watervalletjes, met het treffen van Heleens broer
Filip en Hilde en Julie en Sven en Indra en vervolgens van
Tom en Lies, met wie we eerst een wat druilerige verkenning van
Cairns, Cape Tribulation,
Daintree, en alles wat er zo'n beetje tussen en langs ligt hebben volbracht, om daarna op een zowaar nog steeds wat druilerige maar niettemin formidastische
3-daagse "liveaboard" duiktrip te gaan waarover later heel veel meer, zijn we nu terug op onze favoriete (vanwege inbegrepen gratis internet 8-) camping in
Atherton, als laatste tussenstop vooraleer we met ons Camilla (die intussen haar groot onderhoud heeft gehad, een schandalig verhaal dat ik later misschien wel es doe) in duizelingwekkende vaart de outback gaan induiken richting
Alice Springs (met natuurlijk
Uluru aka
Ayers Rock) en vervolgens
Darwin met alle leuke parkjes daar in de buurt.
Even groot als onze verbazing is echter de vreugde dat we, na twee weken geen postjes meer online te hebben gezet, langs alle kanten bevraagd worden of er iets mis is met de website, of wat de reden van de stilte is. Welnu,
liebe leute, de reden is dat er hard is gereisd, even hard is foto's gemaakt, en dat alles met als enige en uitsluitende bedoeling, wat had je gedacht, om jullie met foto's en verhaaltjes te kunnen plezieren. Vanzelfsprekend, zou ik daar nog aan toevoegen 8-) Het probleem gaat alleen zijn dat we de komende paar weken niet te vet veel internetplekjes gaan vinden, zo bibbert mijn vrees. Maar we zullen ons best doen. Want, met het risico in niet-meer-te-appreciëren herhaling te vallen, "
Het is het drama van de afhankelijkheid, je bent een geliefde door je geliefde, een bestuurder door je auto, en, een schrijver door je lezers." (Tis ongelooflijk, maar deze keer ontglipt me van wie de originele uitspraak ook alweer was. Een vrouw met een hollands klinkende naam, geloof ik?)
Ohja, vanavond hebben we een
Platypus gezien, zomaar in een kreekje langs de weg hier in de buurt van Atherton, en samen met de
echidna's die we eerder hadden gespot maakt dit onze kennismaking met de familie van de
monotremen (die dus, juist, slechts 2 leden kennen) compleet. Iets zegt me dat dit ook de enige dierenfamilie is waarvan we ooit alle leden gaan leren kennen. Voor wie een, hoe zal ik het noemen, "gehoorgeorienteerd" begrip heeft, een platypoes is geen katachtige en het ventje is geen platykater, maar het is één van de twee zoogdieren (rara, welk zou het ander zijn... duhhhh) die
eieren legt - noem het gerust een anomalie in de dierenwereld - en de nederlandse naam is "vogelbekdier". Foto's, je raadt het al, later (als ze een bikke gelukt zijn want zoals veel andere hebben die beestjes de vervelende gewoonte zich enkel in de schemering te vertonen, bij
donkeren en klazen, en Broeder Duisternis zal nu eenmaal nooit beste maatjes worden met Zuster Telelens).
[Dat laatste doet me ineens denken aan de uitleg van
Alex, één der
divemasters op de liveaboard, dat de instellen van je camera op
high-speed film, waarmee hij doelde op een hoge ASA-waarde, ervoor zorgde dat je camera die film zo rap ging opspannen dat hij wat werd
uitgerokken (jawel) en meer licht ging opnemen. Het spreekwoord van de schoenmaker en de leest kwam in me op, maar vond het zo hilarisch dak er maar nix op gezegd heb... maar hij heeft me wel een heel klein bikke raar zien kijken peizek :o)]
Have a good one!
Goldcoast - Before the Theft
Warrumbungles Breadknife
Nog eentje vergeten... en deze mocht toch niet ontbreken. Voor dat deel van de mensheid met een geheugen als koraalrif: dat Breadknife in de Warrumbungles is een 90 meter hoog stuk rots van hoop en al een meter dik. Kijk nu nog eens naar de foto hierboven en je ziet wat er biezonder aan is.
Hairy
Hoe ze heten weet ik alweder ni meer (koraalrif, juist), maar teveel naar die plantjes kijken heeft een ietwat kwalijk effect op de eigen haartooi.
Carrotty
Met de wortel in de tand, kom je door heel het land.
Icy
Man, da lijkt alweer zo lang geleden - maar tegelijk is de kans groot dat het binnen hier en een weekje weer van datte is: ontwaken in een bevroren Camilla! Zie wel dat schattig onderkoeld meisje binnenin niet over het hoofd...!
Sunny
Maar koude ochtenden hebben ook zo hun voordelen, natuurlijk. Voor de verandering is ook dit een fotooootje vanop een gratis parkingetje langs de weg, zomaar gratis ende veur nix.
Smoky
Camilla zelf krijgt het ook wel stevig op haar riemen van de bittere kou des nachtes... Bij momenten wat kuchend en kreunend komt ze op zo'n ochtend langzaam tot leven - maar echt ten gronde klagen of weigeren heeft ze nog nooit gedaan, gelukkig :-)
Wollombi Waterless Fall
Op weg naar de Goldcoast, zo'n plaats waar je de gedachte "het moet hier wel moo/spectaculair/sjiek/leutig zijn als......." in je opkomt. In dit geval was iets meer water wel lekker geweest - maar het blijft stukken beter als een uitzicht vol met bomen die in de weg staan, natuurlijk.
Byron Bay
Whale Waiting
Deze foto lijkt op een vreemde, omgekeerde manier verwant aan de vorige: water genoeg deze keer, maar spijtig genoeg was dat het niet waar we op aan het wachten/watchen waren. Zwemmende zoogdieren, als het even kan. Van die grote, bij voorkeur.
Verslag van een voormiddagje varen: vrij lekker weertje, wat hotsige golven, en alles bij elkaar een halve seconde lang iets grijs in het water gezien dat naar verluidt een stuk walvis was. Hmm. (Gelukkig zou er later véél; véél betere gelegenheid tot walvissen komen...)
Surfers at Last!
Het doet je toch wel iets, na wekenlang in de koude, droge hitte (sic) van landelijk Australie te hebben vertoefd: De zee, de zee, klotst voort, in eindeloze deining. En eindelijk, surfers in zicht!
Dolphins at Last!
Ok, een fantastisch specatulaire foto is het niet, maar stel je toch maar even voor: je maakt ff een ommetje op het strand, loopt even omhoog tot aan een oud vuurtorentje, kijkt wat doelloos rond, en plots zwebbelt een troepje dolfijnen in alle doodleukte voorbij?!
Byron Bay Beauty
Of het door die koude stoffige weken ervoor was weet ik niet, maar de schoonheid van de Pacific zoals die zich in Byron Bay vertoont, was aangrijpend.
Against Clouds & Waves
Des ochtends in alle vroegte, in een stranddorpje dicht bij Byron, de zon en een eenzame surfer, beiden vechtend om boven te geraken.
Sunrise Surfing
Het zullen vast alleen de freaks zijn die zichzelf ervoor uit bed kunnen sleuren (ons bed was geparkeerd op 100m van het strand, dus dat maakt het allemaal wat overkomelijker), maar surfen bij zonsopgang lijkt uniek. Het is eens iets anders om de werkdag mee te beginnen...
Keep on Surfing
Voor een keer geen zonsondergang aan zee, maar haar opgaande tweelingszus. Nog steeds inclusief surfer, voor het scherpere oog.
Beach Brekkie
En wat zou er beter kunnen zijn om de dag mee verder te zetten dan een goed ontbijtje aan datzelfde strand... gevolgd door een even goed afwasje...$-)
Along the Beach
...en een tweede, wat langere strandwandeling. Je ziet ok ineens waarom kamperen aan de waterlijn niet zo'n aanrader is.
Running Back to You ?
Je zou er zowaar loops van worden... doh! ;o)
Girl and Gulls
Wapperende manen ende vleugels... Leve de loopsheid!
Longbeaks - Looking for #10
Een van onze favorieten - hoe die beestjes precies heten is onbekend, maar grappig zijn ze zeker. En op zoek naar het verloren broertje ook.
Tropical Fruit Showing Off
Een landinwaarts ommetje bracht ons bij de Tropical Fruit Farm (of iets dergelijks)... De hele toer doen was wat teveel van het goeie, maar rap een proeverijtje meepikken mocht niet achterwege blijven! Die banaan is trouwens met een soort natuurlijke chocoladesaus overgoten, mocht je je afvragen waarvan de bruinigheid komt.
Best View of Surfers Paradise
Nope, Surfers Paradise was aan ons niet besteed - we zijn erdoor gereden en voelden alles behalve de neiging om te stoppen, vraag niet waarom. Zoals je ziet, schone van verre moa verre van schoane...
Tweed Heads - Crowded Surf
Tweed Heads was al heel wa meer op het gemak, en dus een ideale picnicplek. Je vraagt je alleen af of het zeer doet als je iemand z'n surfplank tegen je knikker krijgt...
The Last Charge
Hadden we nu een verzekering gehad die diefstal uit een wagen dekte, ze zouden ons waarschijnlijk van bedrog beschuldigd hebben als we deze foto aan het dossier hadden toegevoegd onder de noemer "wat er gestolen is"... De avond voor het beruchte dagje Brisbane hadden we een zgn "powered site", gelegenheid dus om de batterijen nog eens op te laden, en het leek me zo'n bijzonder geheel (bemerk dat de powerstation zelf wordt opgeladen terwijl hij stroom "doorgeeft" aan de iPaq) dat het een foto waard was.
De melding aan de verzekeringsmaatschappij zou heel simpel geweest zijn: alle kabels en adapters op deze foto waardoor sinusoidekes van minder dan 220V huppelen, zijn de volgende dag gepikt... Grmbllhhhhh. (Ohja, Tom is intussen ff tot in Australie gekomen met een Sony-lader, waarvoor innige dank...)
En zo'n woord van dank is een goeie afsluiter, me dunkt Morgen veel kilometers te doen. Tot in den draai!
(Vanop de camping in Cairns, waar ik bij gebrek aan slaap dan maar aan de 180 gratis internetminuten van morgen ben begonnen...)
Foto's na Pasen: Nepal
Mja, jullie hadden het misschien al opgemerkt: onder de categorie "Lost Pics" (i.e. genomen met de Canon) zijn er recent nog wat schandalig oude foto's verschenen. Toch te spijtig om zomaar onvernoemd te laten, dachten we zo, vandaar, in sneltempo:
Kathmandu Impression
Een zichtje vlakbij Durbar Square in Kathmandu, dat ineens een goed beeld geeft van de verhouding tussen de transportmiddelen aldaar...
KoudWaterVrees
Kouwe voetjes op de safari in Bardia... (dit is dus het "spiegelbeeld" van de foto's van Heleen eerder al verschenen)
Don't Try at Home
Hier toch even een woordje over.
Ik doe dit NOOIT ni meer. Zoals altijd zijn de "echt gevaarlijke" dingen op reis deze waarvan je pas later beseft dat een minder goed idee wat teveel speelruimte in de hersenpan heeft gekregen...
Wat je hier ziet is ons rafting boot, op de rivier die door Bardia National Park loopt, mezelf, en... stromend water... SNELstromend water. Misschien slechts zo snel dat ik eerder over een "familierafting" gesproken heb, maar potverdorie snel genoeg zodat eens in het water, je enkel nog kunt bedenken "vinnen zouden wel handig zijn" of "vissen kunnen precies wel goed zwemmen" of "verdorie, hoe geraak ik hier nog terug uit" of "dedju, de oever gaat op de meeste plaatsen loodrecht anderhalve meter omhoog"... en nog wel meer leuks.
Ter verduidelijking: één van de gidsen had ons uitgenodigd voor een zwemmetje, en was met een reddingsvest vrolijk in het water gesprongen. Een engelse kok, die echter vele keren fitter bleek dan z'n zwembandjes lieten vermoeden, was hem achterna gesprongen. Gevolgd door mezelf en nog ne gast - de dames, zoals immer even hard aangesproken door de roep van enig avontuur maar die even hard negerend (en eigenlijk gewoon bang voor koud water, me dunkt), bleven natuurlijk vredig verderdobberen. Vijf seconden na m'n tewaterlating was ik al 20 meter van de boot verwijderd, en hoewel de snelheid waarmee je wordt voortgedreven best wel een kick geeft, het besef dat je gespartel bitter weinig invloed heeft op je richting en nog veel minder op je snelheid werkt enigszins, welja, verontrustend. Uiteindelijk was er een bocht een paar honderd meter verder, waar ik met grote moeite tot aan vaste grond onder m'n voeten kon peddelen, om een halve seconde later alweer omver gegooid te worden door de stroming...
Nu, vermits ik dit nu schrijf ben ik er uiteindelijk wel uitgeraakt, natuurlijk, en de anderen ook. Maar als het geen kwestie van leven en dood is zul je het mij toch ni meer zien doen. Of toch ni zonder duikuitrusting of zo... 8-]
Foto's na Pasen: Thailand
De Parabel van de Blindenstok die Slang werd
(Commentaar overbodig voor wie de foto eens goed bekijkt...)
Misschien wel ff vermelden dat dit in het Pasteurinstituut van Bangkok, aka de Snakefarm, was, en dat al die mannen zo'n shirtje aanhadden om reden van wat je met enige moeite en volharding (maar we mogen toch wel iets van u vragen, nietwaar beste lezer) en misschien nog nen extra koffie of wat langere middagpauze op de volgende foto kunt ontwaren...
Elementary Math: 5 - 1 = 4
Denk hier maar eens over na: van de drie mannen die we de slangendemo hebben zien geven, en die dus alledrie werken daar waar het tegengif voor slangenbeten gemaakt wordt, was de ene een piepjong snotje, de tweede had een stuk van z'n onderarm op de rug van z'n rechterhand zitten (ter vervanging van wat daar eerder zat, zullen we maar zeggen) en de derde, welja, die zie je hierboven. Iets door de vingers zien krijgt zowaar een andere betekenis... (foei!)
Lightning Fast
Een actiefotootje op tijd en stond mag ook niet ontbreken, dacht ik zo. Featuring the King Cobra, voor wie het zich afvraagt.
No Funnel Needed
Een klein ter-infootje: in vergelijking met slangentegengif maken is foie gras best wel diervriendelijk eigenlijk. Omdat de diertjes nogal stressgevoelig en kieskeurig zijn, en ze daar blijkbaar tot verhongering toe een punt van durven maken, worden ze "gevoederd" door losjesweg een beest van een pincet met stukken kip tot halverwege hun lijf te steken. Al moet ik daar wel bijvermelden dat ze in die snakefarm blijkbaar niet in Pavlov geloven, want die voedermarteling wordt typisch toegediend nadat de slang in kwestie zo vriendelijk is geweest z'n gif even voor mens en wetenschap ter beschikking te stellen...
Of het verdere verloop van de productie van tegengif Gaia-approved zou zijn mag je zelf oordelen: het gif wordt in paarden ingespoten, die al even vriendelijk zijn om tegengif te produceren, en ten slotte hun bloed te laten aftappen. Vraag misschien bij je volgende bestelling van fillet d'Anvers even aan de slager waar de paardjes hun te korte leven hebben doorgebracht... (Snif)
Raimon Reflection
Een straatbeeld van Bangkok, deze keer. Aziaten neigen nu eenmaal iets minder omfloerst te zijn in hun uitingen van rijkdom en welstand. Of dat een goeie zaak is of niet, mag je zoals altijd zelf uitmaken :-)
Bemerk terloops dat het nog 84 seconden is eer het groen wordt: ondanks de potentiële neveneffecten geloof ik toch dat wij ook zoiets zouden kunnen gebruiken.
Foto's na Pasen: Maleisië(en dit is vast de eerste keer dat ik het land correct spel in het Nederlands - waarvoor mijn oprechte verontschuldigingen)
Blub
Op de snorkeltrip rond de Perhentian Islands, bij gebrek aan onderwatercammeke (toen nog, nu ni meer) maar een beeld van hoe een school vissen reageert op een stuk brood...
Snorkel Effect 1
Opnieuw, bij gebrek aan... hoe een gezicht reageert op een onderwatermasker.
Snorkel Effect 2
...en waarom je net na het snorkelen beter niet toelaat dat mensen foto's van je nemen vanop 30cm afstand...=o)
Mossy Mud - Practising Frog Leap
Met het Mossy Forest in de Cameron Highlands deze keer als decor, Heleens wraak voor de snorkelfoto.
(ter verdediging kan ik enkel vermelden dat ik aan het rechtopkomen was, niet aan het neergaan)
(als je me niet gelooft: in het tweede geval ging ze nog wel een foto genomen hebben, wees gerust)
Being an Architect...
Het infocentrum van Singapore (de juiste naam zennek kwijt, sorry) is best wel een bezoekje waard. Over dat "singular" heb ik enige nuancerende bedenkingen, maar wat betreft die passie loop ik over van akkoord. (Hmm... maar... passie voor wat?)
Soon in a Singapore Near You
Laat ons ff een maquette maken, moeten ze gedacht hebben, dan kunnen we zien waar we nog wat beton kunnen bijgooien.
Nee, serieus: voor wie van megalomane steden houdt, heeft Singapore wel wat in petto (als het er niet zo warm is dat je per stap een zweetdruppel langs je rug voelt lopen, zou ik daar misschien aan toevoegen - maar ik bedenk net dat ik in de Foto's na Pasen reeks beknopt ging zijn...8-)
De drie uitgeholde balken (m'n kennis van driedimensionele geometrische figuren is nogal beperkt, geef ik toe), met vooral, daar bovenop een heus "luchtpark" (m'n kennis van stedenbouwkundige of watdanook termen is zo mogelijk nog beperkter), zijn momenteel in aanbouw. Ni gezeverd.
Crouching Tiger Hidden...
BACON! Zondermeer wonderbaarlijk lekker, die broodjes. En de mens die die naam heeft uitgevonden, verdient een medaille.
(wie zich nu wanhopig afvraagt waar het over gaat moet dringend z'n kennis van de chinese cinema wat bijschaven)
Wifi At Last
Een koffiesalon is geen koffiesalon als er geen wifi is, zeg ik natuurlijk alleen maar om m'n bevallige wederhelft wat te pushen...8-)
In Singapore begon de laptop eigenlijk z'n vruchten af te werpen in de vorm van gratis internetverbindingen - al dan niet op voorwaarde van consumptie eniger caffeïne.
PS. Het campingduiveltje hier in Cairns fluistert me net in dat Singapore een apart land is dus ook een eigen sectie op de website verdient... maar dat gaan we even straal als vrolijk negeren, nietwaar.
Foto's na Pasen: A Different Sydney...
Een warme aanbeveling aan wie al eens een grootstad en zeker een hoofdstad durft bezoeken: loop eens verloren. Hoewel het moeilijk is in een land als Australië waar de openluchtigheid van de gemiddelde stad ons Belgen zowaar een dorpsgevoel geeft, loont het toch altijd de moeite.
Voor wie dat makkelijker gezegd vindt dan gedaan: gooi alle kaarten weg behalve het businesskaartje van je hotel en wat geld voor een taxi als het nodig is, en begin in een willekeurige richting te wandelen waarbij je bij elke kruising afwisselend links en rechts gaat - hoe oninteressant het er ook uitziet. Als dat nog niet genoeg is, ga dan afwisselend rechts en links. Als je niet meer weet waar je bent (wat gepaard hoort te gaan met een gevoel van van de kaart te zijn, voor een keer ook letterlijk), blijf dan vooral doorgaan. En als je merkt dat je verstand je te hardnekkig blijft zeggen om daar te gaan waar nog andere mensen met stadsplannekes rondlopen, sla dan een telefoongids open op de derde letter van je familienaam, neem de achtste naam van rechtsonder, en vraag een taxi je naar dat adres te brengen. (Check eerst wel even of het een gids is van de stad waar je bent - tenzij je zin hebt in een nachtje taxi.)
Enfin, enige ervaring hierin maakt het snel makkelijker, ziehier het resultaat voor Sydney.
Sydney Laundry
Nog geen vijfhonderd meter van de fameuze brug: iemand z'n vuile was zien hangen is altijd een goed teken dat je op de goede weg bent.
Wrong Bet
Charming, is het woord dat de gedachten binnendondert. Op de rand van de (toeristen)kaart vind je vaak etablissementjes zoals dit, die nét te ver van de mainstream liggen om volk binnen te halen. In dit geval is m'n hypothese dat die mens bij het opbloeien van Sydney dacht een goeie zaak te doen met een hotel net buiten het "toenmalige" toeristisch centrum, in de veronderstelling dat dat laatste wel voldoende ging uitbreiden om zijn locatie op te slokken. Alleen... toeristische centra zijn onvoorspelbare dingen voor al wie niet wekelijks met de burgemeester en aanverwante burgers aan tafel zit (of ermee gaat vissen, om het een wat aussiër tintje te geven). In dit geval koos het centrum om in de andere richting uit te breiden, dit hotel als een eenzame getuige van iemands "verkeerde gok" te maken.
MAAR. Wat hier vanwege één van m'n favoriete slogans, luidende "Embrace Uncertainty", vermelding vereist, is het feit dat
een "verkeerde gok" helemaal geen "slechte gok" hoeft te zijn. In de wereld van gokken en onzekerheid geldt nu eenmaal een iets andere logica annex terminologie... Om het met de woorden van Prof. Zeger Degraeve (sorry ak z'n naam verkeerd spel) te zeggen:
een beslissing moet je niet beoordelen op basis van het resultaat
van de actie, maar op basis van de informatie beschikbaar op het moment van de beslissing. Die mens van dat hotel kan gerust een
goeie gok gedaan hebben, met spijtig genoeg een slecht resultaat - maar dat maakt niet uit. Tenzij hij niet grondig
gepoogd heeft goeie informatie in te winnen, en tenzij hij z'n
worst case scenario niet heeft uitgeteld, was het neerpoten van een hotel aldaar allicht een goede keuze!
Vergeef me deze kleine excursie - ik kan er alleen niet mee leven dat idioten soms de hemel in gemanagerdvanhetjaar worden op basis van puur geluk, terwijl mindere goden de grond in geboord worden vanwege een tegenvaller. Ugh. ;-)
More than a Harbour
Zelfs de doorwinterde verlorenloper die ik mezelf zou durven noemen, heeft al eens tegenslag: in dit geval bleek dat in de richting waarheen ik me zigzagde, het water me telkens weer de pas afsneed, en me onherroepelijk richting Harbour Bridge leek te stuwen... Nu, dat is ook een regel van de kunst: als je dan toch (terug) de platgetreden paden kruist, is het even onzinnig er te blijven van weg te lopen.
"Damn Detour"
Vanop de Harbour Bridge - die je, waarschijnlijk tot verrassing van alle toeristen die een bom geld betalen voor de beklimming ervan, ook op je gemakjes en gratis te voet kunt oversteken. Even stilstaan leidde tot een grappige observatie: het lijkt alsof alle boten die daar rondwareren (met de klemtoon op de o en de eerste e - Heleen vertelt me net dat er in Vlaanderen een dialectenrevival is, dus ik vraag me af of ik woorden als dit nog wel cursief moet zetten?) twintig keer per dag dat operagebouw vervloeken (en ook weer niet natuurlijk) omdat ze er telkens rond moeten manoeuvreren...
Tired of People
Commentaar overbodig - alleen de vraag: kunnen jullie hier iets zinnigs van maken?
Day
Sydney overdag...
Night
... en 's avonds.
Mooi.
Feitelijk ging het em vandaag eigenlijk om de nieuwe fotookes gaan, maar een hoogaaibaarheidsfactorig beest heeft roet in het eten gegooid:
En dus wordt het, mede vanweer allang geleden, een antichronoligisch puntsgewijs zwansblogje:
- We zijn nu op Maggie, aka Magnetic Island, een weliswaar vree toeristisch maar toch niet te versmaden eiland, kamperend op een even lieflijk als ongeadverteerd campingske in Bungalow Bay (dat mooier is dan de naam laat vermoeden, mochten u enige bedenkingen daaromtrent rijzen), wat dus ook betekent dat de car ferry ons Camilla voor de niet al te harde prijs van 144 dollar tot hier heeft gebracht.
- Hier, waar we deze namiddag een stevig wandelingetje hebben gezet, op ons pad treffend tientallen minihagedisjes, een stuk of wat reuze-egels waarvan we ons afvragen of het echidna's, stekelvarkens of gewoon, tja, reuze-egels zijn, en intussen een half oor ende oog open hielden voor koala's - dit eilandje van zo'n 15km doorsnee heeft een koalakolonie van 2500 stuks, dus zou het belachelijk zijn als we niet over een paar van die beestjes struikelen, dachten we zo. We dachten dat echter met enige reserve, aangezien we ook nog altijd de lotto niet gewonnen hebben, en aangezien we een paar weken terug door een stadje dat zichzelf de titel Koala Capital had opgeplakt hadden gereden maar waarvan de toeristische dienst ons enkel wist te melden dat sinds De Regen (met hoofdletter, het heeft hier op sommige plaatsen immers al geen ZEVEN JAAR meer geregend - tot wij langskwamen, lijkt het wel) een paar dagen tevoren de koala's "weggegaan" waren - dat dat logischerwijs betekent dat ze dan op andere plaatsen zouden zijn was hen blijkbaar nog niet gedaagd. Nu, om mezelf niet weer de mond af te moeten backspacen zal ik maar volstaan te verhalen dat op zeker ogenblik enige bruine keutels het pad onveilig meenden te moeten maken, wat me nogal weinig hoopvol omhoog deed gapen gezien koalakeutels groen zouden moeten zijn als ze vers zijn wat dan weer zou betekenen dat één van die bizarre beesten in de buurt is. En lap! Bijna een koala in m'n oog. En vat dat maar redelijk letterlijk op: het beest zat op hoop en al een meter boven m'n hoofd - en wat zomogelijk even onwaarschijnlijk was: het was nog wakker ook. Koala's slapen zo'n 20 uur per dag, moet je weten. Nu, we hebben er ons opt gemak bijgezet en het beestje eens goed de kans gegeven zich aan ons te vertonen. Manjefiek.
- Bijna even manjefiek als het "beet"-besef dezemorgenvroeg toen een whiting, wat wij vermoedelijk wijting noemen, in ware kamikazestijl z'n lip door de haak aan de lijn van de hengel geleend van buurman Brian van op de camping boorde. (En de boom staat op de bergen, zou ik daar bijkans aan toevoegen.) Brian, een vroege vijftiger die de CEO van de Commonwealth Bank recent redelijk nauwkeurig had laten weten waar em z'n pogingen om z'n werkvolk int zak te zetten kon steken en dan maar een campervan had gekocht om met tweede vrouw en derde kind minder duistere plaats van Australië te gaan ontdekken, had ons namelijk bij het boorden van de car ferry weten te vertellen dat er hier effectief wel een camping was aangezien hij er zelf op weg naartoe was, en had ons vervolgens 's gisterenavonds uitgenodigd voor een hapje en een sapje en een klapje. Plezante mens, het moet gezegd - vooral toen em ons uitnodigde om mee te gaan vissen vanmorgen. En er zelfs mee kon leven dat de enige vangst van mijn lijn kwam :-)
- Gisterenmorgen zijn we dus van Charters Tower tot Townsville gereden om de car ferry te pakken, en daar waren we dan weer gekomen vanuit Anakie, een gehuchtje dat even weinig met Star Wars te maken heeft als veel met sapphires - ze hebben het echter niet Sapphire genoemd omdat het dorp ernaast al zo heette, denk ik. Welnu, op de camping in Anakie zijn we door Colin, Jeff en Logan uitgenodigd om met hen mee te gaan fossicken, een activiteit die int kort kan beschreven worden als hakken-spitten-afgraven-uitspreiden-drogen-zeven-wassen van een stukje korst der geliefde Moeder Aarde, in de ijdele hoop er enige halfdoorzichtige hyperharde brokjes in te vinden en die vervolgens voor de rest van je leven ergens in een oude schoendoos te bewaren. Heel ijdel in ons geval, want wij hebben enkel modder, rots en wat stukjes quartz gevonden. Spannend en plezant was het daarentegen wél.
- Maar toch niet zo plezant als het doorwandelen van Carnarvon Gorge, een wereldwonder van de natuur dat zich als mossige rotsen, onwaarschijnlijke erosie-effecten en lieflijke stroompjes vertoont, op de koop toe gedecoreerd met enige aboriginele okersilhouetten van handjes, boomerangs, en van die zulke. Woorden schieten zwaar tekort, dus zie foto's later.
- En bijna even plezant als de farmstay bij Myella die we onszelf cadeau hebben gedaan, waar het offroad motorbiken weliswaar nogal saai en beginnerig was, maar de urenlange tochten te paard dat hoewel slopend toch ruimschoots compenseerden. Voor de woorden zou ik naar het Beach 2 Learn postje verwijzen, vervang "surfbord" en consoorten door "paard" en je komt wel in de buurt (voor mij vooral, Heleen was al een stuk beredener), maar let op met met. Hoe zalleket zeggen. Eén fraze is "Ik ga met m'n auto rijden". Een andere is "Ik ga met m'n vriendin wandelen". Het zal (of hoort alleszins) duidelijk wezen dat die twee mets niet dezelfde betekenis hebben. Awel, ik wil maar ff zeggen dat de met in "Ik ga met m'n paard rijden" nogal met die van de tweede fraze overeenkomt. Tis een samenwerking, geen gebruik. Als het peerd geen goesting heeft, dan heeft het peerd geen goesting - en daar ga jij nog nie te vet veel aan veranderen - of je zou wel es kunnen ondervinden dat het peerd met jou gaat rijden, in de eerste betekenis dan... Weeg het allemaal maar es op de tip van je tong, tis redelijk evident feitelijk. Maar doe dat niet terwijl je met je paard gaat rijden, of je zou die tip wel es kunnen kwijtspelen. Oja, je kunt op Myella ook lassokunstjes leren, een zweep laten klappen, lekker eten, zwemmen en gratis internetten als je je laptop in de stilte van de nacht op de porch van de de Torenbeek Place placeert. Tegen niemand zeggen he.
- Heel tussendoor en tenslotte wens ik toch ff te melden dat ik me intussen door drie vierde van Zen and the Art of Motorcycle Maintenance heb geworsteld, een boek dat even weinig met moto's als veel met filosofie te maken heeft, en ik aan al wie het ook heeft gelezen ff wil vragen of je ook denkt dat Phaedrus een pure verhaalpersoon is - daar zal vast wel een meer literaire term voor bestaan, die natuurlijk met plezier ter redactie zal verwelkomd worden, maar wak bedoel is dat dat "personnage" uitsluitend in het verhaal is gebracht om het verhaal makkelijker en verteerbaarder te kunnen brengen...... snapje? Een boek overigens dat, in my as always very humble opinion, een verstandelijk verteringsstelsel als dat van een koe vraagt om niet op te smijten, en mede daardoor in z'n bestaan al enige claustrofobie moet hebben opgeraapt door het ontelbaar aantal kleinste kamertjes dat het al uitentreure (?) heeft mogen aanschouwen. Ik doe het met retorica uit Amerika was waarschijnlijk geen toevallig misverstaan van dat Gorki-nummer een paar dagen geleden.
Zo kunnen we wel weer. Mocht het iemand zelfs maar vaagweg interesseren (de kans is niet groot maar toch bestaande, als ik mag aannemen dat wie zich door bovenstaande brabbelberg heeft geworsteld ofwel een te grote jat koffie heeft gepakt, ofwel een full rebuild ipv een gewone incremental build heeft in gang geklikt, ofwel zoveel tijd over heeft dat hij zich nu zit af te vragen wat een incremental build zou kunnen zijn, ofwel zoveel interesse heeft in ons wedervaren dat hij alle posts waar "Free" als auteur bij staat nog niet gewoon overslaat als er geen fotookes in zitten - het complement van die laatste categorie zou nu waarschijnlijk knarsetandend snappen waarom dat ene koalafotooke bovenaan staat, mochten ze tot hier doorgezet hebben), we gaan binnen enkele dagen Heleens broer Filip en familie in Cairns ontmoeten, een paar dagen later Lies en Leete ook daar ergens in de buurt, en we zijn op dit moment aan het overwegen of we al dan niet nog 4000km langer gaan blijven proberen Camilla's odometer in beweging te krijgen door nog naar Alice Springs en Darwin te bollen.
Wij hebben gesproken.
O ja, tis nog altijd schoon weer! :-)
PS. Voor wie geen te grote jat koffie heeft gepakt maar intussen ontdekt heeft dat het wcpapier toch op is dus dat hij eerst het verhaal moest teneinde lezen: deze post is gemikt om op twee à drie A4kes te passen. Mocht dat niet het geval zijn, of mocht dat niet genoeg zijn, wees niet onbevreesd om het ons allen te melden.
PPS. Hebben jullie eigenlijk evenveel fun om deze dinges te lezen als ik om ze te schrijven?
PPPS. Vanwege internetproblemen zijn we intussen eigenlijk al twee dagen en een paar honderd kilometer verder, namelijk in Atherton met de gelijknamige Tablelands, waar de Big4 zowaar gratis internet heeft... het leven kan goed zijn.
Net terug van m'n tweede surfles bij Beach2Surf in Agnes Waters, dacht ik om voor zelfs maar aan eten te beginnen, even een klein "ervaringsverslagje" te geven, heet van de naald, vers van de pers, bruisend uit de golven...
Hoe mooi is het toch telkens, als je nog eens de kans krijgt iets totaal nieuws te leren, iets wat je nooit voorheen hebt ervaren, en jawel, zonder schroom absolute beginner kunt wezen. Bijna angstvallig elk woord van de lippen van de leraar opslurpen (hmmm... al te plastisch moet ik nu ook weer niet worden geloof ik - die leraar was een vent van een jaar of veertig, voor alle duidelijkheid ;-) op zoek naar kleine aanwijzingen, te vermijden valkuilen, pogend om op basis van z'n aanwijzingen die totaal onbekende actieset alvast te visualiseren. Ik ben dan ook van het type dat de helft van een nieuwe stiel leert door erover na te denken, door elke stap in m'n hersenpan heen en weer te wiegen, terwijl ik probeer ieder spiertje van m'n lijf alvast voor te bereiden op z'n specifieke taken. Voor wie dit allemaal maar wacko lijkt, probeer het toch maar eens: tenzij je een pure "doe-persoon" bent (nix mis mee overigens, ma soit) zul je af en toe merken dat uit zo'n "inlevende visualisatie" veel te leren valt. Ugh.
En dan is het plots tijd om het droge met het natte te verwisselen. En, wonderlijk genoeg, de eerste goeie golf was al direct de eerste goeie ride! Al was het maar een paar seconden, het besef "he! ik sta recht op een plank bovenop een golf!" was op z'n zachtst gezegd fantastisch. Zoals ik uit vroegere "eerste-keer-ervaringen" (ahum) al half en half had verwacht, volgde hierna een instantie van een (voor mij) gekend patroon: eerst verrassend goed, daarna een paar zozo-gevalletjes, en vervolgens, helemaal nix meer. Telkens ik probeerde rechtop te komen, donderde ik even vierkant als direct de branding in. En daarbovenop, vanwege een wet suit dat een paar maten te groot was en daardoor nul de botten isoleerde, maakten op langzame naderende onderkoeling wijzende rillingen het er niet bepaald aangenamer op. Wat was er mis?
Denk, denk, denk. Het standaard aanbevolen actiepatroon was: peddelpeddelpeddel, als je voelt dat je achterwerk de lucht in gaat opduwen, linkerhand en rechtervoet op het bord, daarna linkervoet op het bord, handen los, en recht. Dat is het, bijna zo eenvoudig als het klinkt. En toch zat er ergens een bugje in m'n uitvoering. Peddelen was het niet. Rechtstaan op zich ook niet - al valt het moeilijk te geloven, eens je rechtstaat en je evenwicht gevonden hebt, verlies je het niet zo gauw (gegeven het beginnersbord en de kleine golfjes, allicht ;-). Wat dan wel? Een aanwijzing vond ik in het observeren van anderen, evenzeer sukkelend omwille van allerlei bugs, maar vreemd genoeg leek de subsequentie "rechtop komen" bij hen veel makkelijker, vloeiender te gaan. Zoals ik het aanvoelde, kwam ik telkens vast te zitten (soms letterlijk) wanneer ik m'n rechter- of linkervoet op die plank probeerde te planten. En toen drong het plots tot me door: vloeiend betekent niet zomaar snel of "in één stap". Zelfs al lijkt het bij de betere surfers alsof ze in een flits op hun bord springen, dat betekent niet dat die ogenschijnlijk enkelvoudige beweging niet is samengesteld uit een hele reeks van handelingetjes, waarbij elk z'n belang heeft. Eén of enkele van die handelingetjes moesten bij mij scheef zitten. Even verder nadenken (en natuurlijk, intussen blijven aanklungelen, het reproduceren van een fout is nu eenmaal onontbeerlijk ter remediëring ervan) bracht me bij het euvelig element: opduwen. Al ziet het eruit als "opspringen", het veronderstelt dat je jezelf, en vooral je zwaartepunt, eerst rustig omhoogduwt, waardoor dàt niet meer hoeft te gebeuren terwijl je je voeten op de plank probeert te krijgen. Evident, natuurlijk, achteraf. Maargoed: terwijl de laatste golven van de les het strand oprolden, slaagde ik er toch nog een tweetal keer in me boven het water te verheffen. Niet genoeg om het stevig in de vingers te krijgen, maar net genoeg om er weer in te geloven.
Een tweede les leek aangewezen - hetzij om te ontdekken dat de heropflakkering slechts toeval en ik misschien toch niet voor deze sport gemaakt was, hetzij om de voeten wat steviger op de surfplank te krijgen en voldoende herhaling te voorzien zodat lijf en leden hun taken konden memoriseren - voor wie weet wanneer er ooit nog kan gesurft worden, want ten noorden van hier schijnt het koraalrif de golven te dwarsbomen.
Hoezee. Al waren de golfjes van gisteren reuzen vergeleken met het geswobbel van vandaag, het water was net surfbaar, en bijna keer op keer lukte het om dat surfbord onder de knie en vervolgens onder de voet te krijgen. Wunderbar. De natuurelementen, al hadden ze dan een slappe dag, waren weer eens getemd. En na enige tijd kwam plots het besef: van peddelen tot rechtop staan was van 5 aparte bewuste handelingen tot één enkele actie samengesmolten! De voortdurende oefening en herhaling hadden ervoor gezorgd dat hersenen, zenuwen en spiergroepen een andere taakverdeling waren overeengekomen die het leven en leren voor iedereen makkelijker maakte. En dat, dat is nu het mooie aan leren, aan het beleven van een leerproces. Al heb je vaak het gevoel dat je zo'n proces gewoon moet ondergaan, onbewust staat de boel op stelten en wordt er met man en macht, spierstreng en zenuwknoop, aan manieren gewerkt om al die lichaamsactiviteiten te stroomlijnen, te beheersen, waarbij elk onderdeel van je mechanisme actief meezoekt naar wat het aan het geheel kan bijdragen, wat het voor dat geheel kan betekenen, en hoe het een waarderende inspanning kan leveren voor de zuurstof en energie die het geleverd krijgt. Wanneer elk uiteindelijk z'n plaats heeft gevonden en z'n verantwoordelijkheid heeft opgenomen, is ook voor de eerst zo zwaar belaste hersenen het moment gekomen om te doen waar het best in is, namelijk dirigeren en coördineren... en voor de mens, om te beleven. Surfen, en genieten.
Nu ik erover nadenk, misschien ligt hier wel de betekenis van "iets onder de knie krijgen": net zolang oefenen tot de hersenen zich niet meer exclusief met die nieuwigheid moeten bezighouden, en de leden de meeste taken zelfstandig afhandelen. Hmm. Het plaatje zou kloppen als die wervelkolom niet zo hoog zat natuurlijk. Of wacht. "Iets in de vingers krijgen" dan maar?
Voor de laatste keer van aan "het kotteke"... we zijn op onze uitweg uit Town of 1770/Agnes Waters, noordelijk richting... een boerderij (maar aangezien op dit eigenste moment de kans is opgedoken dat we nog van gedacht veranderen kan ik er weinig meer over zeggen).
Hieronder de resterende foto's van "de grote eerste serie" van Australie... take a deep breath and a big coffee!
--
More Outback
Camilla Luke
...zij rijdt zneller dan haar schaduw, en sputtert ni al te vaak...
Goodmorning Wentworth! - Rise and Shine, Camilla!
De "gedwongen" tussenstop (tja, als je kunt kiezen tussen 50 en 150 km dirt road om in Mungo te geraken, dan kies je toch voor het eerste, al is het dan een beetje omrijden - geloof me maar) in Wentworth deed ons ter compensatie dit wondermooie ontwaken in Wentworth cadeau...
Goodmorningduck
...en een lekker hapje op de koop toe.
Title
...nog wat meer gevogelte...
(als de titel van de foto nog steeds "Title" is dan ist teken dat ik vergeten ben de naam van dat beest op te zoeken in het vogeldetermineerboekje dat we gekocht hebben maar dat ik nu niet kan vinden zonder Heleen helemaal wakker te maken)
Onto Mungo Dirt Road - Nothing much ahead...
Het verschil tussen de asfaltweg en de dirtroad is, zoals je kunt zien, niet dat er langs de ene meer leven is dan langs de andere.
Een geluk trouwens, dat we al wat dirtroad hadden gehad om tot aan de goudmijn in Broken Hill te geraken, en dat één of andere typ in het ons voorbijsjezen had geroepen "you've got to go a little faster" - om overdreven dashbordgedans ten gevolge van de corrugation te vermijden, bedoelde hij. Zoals eerder al vermeld: 70 per uur is ideaal. Als je goeie ogen en een niet al te slechte vering hebt.
Made it to Mungo!
Vijftig kilometer later... na een uur lang helse schrik te hebben doorstaan dat het dashbord simpelweg door de voorruit zou vliegen (wat, behalve een gebroken voorruit, het probleem natuurlijk wel zou opgelost hebben, daar ni van) kwamen we eindelijk op een kruising der wegen die vanalles betekende maar voor ons vooral dat we (welja, Camilla) het gehaald hadden. Met verve, zou ik zelfs zeggen.
Camilla and Studs
Aankomst op de parking bij de
Walls of China (zie hieronder), waarbij Camilla zich ietwat schuchter maar niettemin met onverbolgen (?) trots naast de vette jeeps parkeerde.
Wat me overigens tot de ietwat Freudiaanse bedenking bracht: hoe stoerder de voituur, hoe mietiger de bestuurder. Néh.
Mungo Walls of China - Sand on Steroids
Het was niet de volledig verlammende verrassing waar we na zo'n bonkige rit wat van gedroomd hadden, maar toch wel biezonder, die zandklovige bulten en kloven. De naam "Walls of China" behoeft misschien enige uitleg: op zich gaat het over de rand van wat een koppel duizenden jaren geleden een meer was, en is daar de Mungo Man (of wast nu een vrouw) gevonden die aantoonde dat Aboriginals er zo'n 35000 (?) jaar geleden leefden, maar de naam zelf is gegeven door chinese arbeiders (nota bene geïmporteerd doordat ze door hun aborignals zaten als goedkoop werkvolk, sorry dak het zo cru stel maar de werkelijkheid is minstens even cru), wie die halvemaanvormige meerrand om wat voor reden dan ook aan de Chinese Muur deed denken. Tot zover, in een zinnedop, de geschiedenis van Mungo.
Mungo Sand Cliffs
Als die zandklovige bulten wat dichter op elkaar staan dan krijg je dit effect.
Ohja (ik moet toch m'n reputatie van wereldreiziger wat in ere houden he): wie meer van dit leuks wenst te zien, moet in Muy Ne, eens naar de Red Sand Dunes gaan zien - zoals altijd, zie oude blog voor wie een reisje Vietnam overweegt.
Rabbit Remnants - Don't Touch!
Waar ze in Australie toch een bikke mee overdrijven is het uitgangspunt dat je, simpel gezegd, de meeste nationale parken enkel met je voeten mag aanraken (het gaat net niet zo ver dat je expliciet verplicht wordt om schoenen te dragen). Brandhout sprokkelen is helemaal uit den boze - omdat het het natuurlijk evenwicht zou verstoren, wat hen blijkbaar geen vreemde uitspraak lijkt als je merkt dat het meeste dood hout afgezaagd is - en specifiek voor Mungo, is het een halsmisdrijf om beentjes van dooie beesten aan te raken, laat staan te verplaatsen - de historische orde der dingen zou wel es verstoord kunnen worden, weetjewel.
Maar je mag er wel naar kijken. Zelfs foto's van pakken.
More Mungo Sand...
Mmmm... Bolle Gijs ziet brandhout...! 8o)
Getting out of Mungo
Om terug uit Mungo weg te geraken, tenzij je dezelfde weg wil nemen natuurlijk en zo zijn we ni, heb je de keuze tussen 100 of 150km dirt road, opnieuw met in het eerste geval een omweg van 100km. Iets moeilijker keuze, maar met Camilla haar jaren in gedachten toch maar voor de 100 gegaan. Enigszins onnodig, zo bleek volledigheidshalve wel, aangezien die dirt road een stuk minder dirt was als de vorige. But then again, we weten natuurlijk niet hoe hij er op de 150km bij lag...
Not a Foot
Kan er ni aan doen, maar zelfs nu ik deze foto voor zowat de tiende keer bekijk, denk ik opt eerste zicht toch weer dat Heleen ongelooflijk grote voeten heeft. Maar tis de achterste bullbar (of heet het anders als het achteraan zit?) van ons Camilla - met een paar kilo aangekoekt slijk.
Welja, slijk. Toen ik iets later in de handcarwash (1$ voor 5 minuten hogedrukreiniger) probeerde dat slijk eraf te spuiten, heb ik het er toch maar met m'n bottinen afgestampt want anders zou het ons een fortuin gekost hebben. Al is de bullbar nog zo glad, Mungo's slijk krijgt overal vat.
Return from Outback Space
Redcliffs' Big Lizzie
STOP! Voor je verderscrollt en denkt "ah, nen tractor", bemerk efkes dat ik er ook naast sta. Niet dat ik zozeer de nadruk op mezelf wil vestigen of zo, maar... da's een wiel waar ik tegen leun.
Lizzie Specs
Megalomanie of technisch vernuft?
Bemerk terloops ook dat die motor alleen al evenveel weegt een half dozijn auto's, op ruwe olie draait, en daar zo'n 60 paardjes uit weet te stampen.
(Wat zou feitelijk het equivalente octaangehalte van ruwe olie zijn...? - Of is da een domme vraag waaruit weer maar es blijkt dat ik wat motoren betref veel klokken heb horen luiden maar weinig klepels weet hangen...? 8-)
"Rusted, Worn but Proud"
Vooral da aambeeld op de voorsteven vonnek cool...
A Great Deal of Nothing
Ik beloof het, tis zowat de laatste foto van niets. Maar er was dan ook zoveel niets.
Stilte voor de Storm
Niet dat er echt een storm gekomen is in de buurt waar wij waren - in tegenstelling tot Sydney en Newcastle op dat moment (>300mm regen op 2 dagen, of had ik da al vermeld?) Maar, om het even via een omweg uit te drukken, omdat Camilla van die plaats - the Hermit's Cave te Griffith - terug vertrokken is niet op eigen kracht, maar op de onze. Na een heerlijk ontbijt-met-uitzicht en een strolleke langs de rotsen en grotten, weigerde ze simpelweg te starten. Geen kik gaf ze, alleen een kleine klik.
Gelukkig... stonden we vlakbij een helling. Spijtig genoeg... was
John Massis niet in de buurt, en moesten we zelf duwen, trekken en wroeten.
Om nog maar eens een lang verhaal kort te maken: van de helling afbollend wou ze wel starten, en na een bezoek aan de garage en de
car electrician bleek dat er nix mis was, behalve dat we de lichten hadden laten aanstaan. Hmm. Twas een lekker ontbijt.
Toilet Camp Kitchen
Nee, dit is geen foto van een siberisch boorstation. Ziehier de publieke toiletten op de truckparking van Tomingley, die we tot onze overnachtingsplek hadden gepromoveerd. De toiletten boden geschikte beschutting tegen de overvloedige WIND, REGEN en KOU tijdens koken en eten...
DO NOT DRINK - Just eat.
Om maar te laten zien dat Heleen het haar allemaal ni aan haar hart liet komen, en even ingeduffeld als vrolijk een lekker pastaatje ineenflanste.
Waking up to a Truckstop
De morgenstond heeft chroom in de mond.
Coonamble RodeoNoot: Hieronder zie je enkele serietjes van foto's, die proberen om een soort "actie-impressie" te geven. Scrollen geblazen dus - als je lang genoeg oefent krijg je er vast een filmachtig effectje uit.
Rodeo Clowns
Ere wie ere toekomt, en ingeval van een rodeo vinden we dat een zeer speciale vermelding toch wel moet gaan naar de clowns: de mannen die te voet rond de stierenrijdende machotypes zwermen, met als bedoeling de stier af te leiden op het moment dat de rijder de aarde tussen z'n tanden voelt knarsen.
Vooral de kerel in oranje was, welja, goe zot - dit waren de "juniors", dus ook met junior-stiertjes, maar iets later komen de echte kolossen
Below: Junior Bull Riding, shot 1 - 7
(Vooral het sprongetje op het einde vonden we lollig :-)
Barrel Race
Een iets minder spectaculair onderdeel van de rodeo is de barrel race: zet drie tonnen in de arena, en probeer te paard zo snel mogelijk rond alle drie tonnen en terug te gaan. Moeilijker dan het lijkt, vermoeden we zo.
Good Bull Hunting
Herinner je je wat ik zei over de clowns?
Below: Big Bull Riding, shot 1-7
(Ter info: de vorige zeven foto's zijn dus op een tijdsspanne van 2 seconden genomen - als ik het boekske van m'n camera mag geloven tenminste.)
Cyclone, shot 1
Cyclone, shot 2
Cyclone, de witte bull op bovenstaande foto, had geen zeven shots nodig. De commentator van het hele gebeuren beweerde dat hij in jaren tijd nog nooit iemand de vereiste 8 seconden had weten volmaken... een prijsbeestje dus.
Lightspeed
Een vreemde stier, zul je denken... jedoch, tis bedrog. Wou gewoon ff laten zien met welke gezwindheid die beestjes rondspringen (ok, je moet een ietsiepietsie van fototoestellen snappen om te weten wat ik bedoel...)
Team Penning!
Het laatste event van elke dag was iets totaal onspectaculairs, maar des te leukers om te bekijken: kort gezegd, een bende koeien krijgt elk een lintje van verschillende kleuren om z'n hals - elke kleur is om drie halzen aanwezig - en is verzameld in de ene helft van de arena. Vervolgens rijden drie "drijvers" te paard de arena binnen, en krijgen ze tweeëneenhalve minuut de tijd om de drie beestjes met een specifieke kleur eruit te pikken, af te zonderen van de rest, en aan de overkant, in de andere helft, een omheining binnen te jagen, zonder dat meer dan vijf koeien in totaal over de middellijn van de arena komen... Beeld het je ff in - ni gemakkelijk. Wel leutig om te zien hoe er toch bijna iedere keer iets compleet misloopt...
Coonamble Parrots
Zwaar tussendoor gepakt op de camping in Coonamble: een bosje papegaaien!
Warrumbungles National Park
Closing in on Roos
Ja, we weten het, er is al een fotooke met kangoeroetjes, maar telkens we ze zagen konden we iets dichteribij komen. En zie hoe vredig ze grazen, met hun amputeervoorpootjes.
Dinner Breadknife
Vanop het campingske in het Warrumbungles park heb je zowaar geen slecht zonsondergangzicht op de bergen...
Ohja, de Breadknife is niet de rots in de zon, maar die meer rechts in de schaduw. Al denkt Heleen van nie.
First Emus
Des morgens, op weg naar ons wandelingetje, zagen we plots deze superkiekens. De enige keer, totnutoe.
Breadknife en Me
Ok, nu zijn we het erover eens dat em erop staat. Tis da smal rotsje op ongeveer een derde van links van die witte wolk.
Een rotsje dat 90 meter hoog en 1 meter dik zou moeten zijn.
Volgens mij ist eigenlijk een vliegende schotel die zich in de aarde geboord heeft.
Ofwel een mammoetspeer.
Of gooiden mammoeten niet met speren?
Lief klein rootje heeft een vliegje op z'n neus...
Nog dichter. Maar nog niet op z'n dichtst... maar das voor de volgende reeks foto's... :-)
Ik zou bijna beloven dat jullie vanaf nu regelmatig(r) updates van onze belevenissen zullen krijgen, maar als ik dat doe dan vinden we
garantie in de eerste twee weken geen internetstekje meer... maar noteer dat de wil waarachtig is.
Opnieuw van aan, jawel, dazelfde kotteke...
...en in de rapte voor de surfles begint!
---
Into New South Wales' Outback
Toevallig kwamen we op een zekere website geheten "Lumieres" terecht (de link heb ik eerder al es gegeven), waar een beschrijving van "The Outback Loop" op stond. Vastbesloten om meer van Australie te zien dan enkel zon en stranden, was het dan ook evident dat we direct het binnenland, ook wel the Outback indoken... Het zou een mooie, maar lange en vooral koude rit worden......
Waking up to Dubbo
Onze eerste stop na
A drover's life: Meet Michael and Ralph
Op de mooie (gratis) restarea in Dubbo kwamen we de al eerder vermelde Michael tegen (die van dat stuk grond van 400000 acres). Z'n kampvuur was een mooi begin van onze eerste "outbackavond", het avondgepraat bij momenten wat geflipt maar fantastisch boeiend, en z'n ouwe hoed een mooie herinnering.
Ralph, a Drover's Working Dog
Een echt "mooie" hond is het niet, maar als je hem en Michael samen bezig zag, zou je er direct zoeen willen hebben... ;-)
Insomnia, Outback Style
Naast een voorliefde voor dubbele o's in plaatsnamen, uiten Australiers zich sowieso wel graag creatief op dat vlak. Of misschien tegelijk wel gewoon praktisch: als je dit dorp voorbijrijdt, zorg je maar beter dat je wakker bent voor de honderden of duizenden kilometers die voor je liggen...
Long Way To Go
Zoals ik al zei: je zorgt best dat je enigszins wakker bent, want op regelmatig getater van je GPS hoef je daarvoor niet te rekenen.
(Voor de opmerkzame ziel die zich afvraagt waarom die iPaq op z'n kop staat: tis omdat het kabeltje naar de sigarettenaansteker dan minder gedraaid zit, want het geeft nogal rap een slecht contact sinds de motorit naar Kroatië een jaar geleden.)
Cobar Shop Display
De nostalgie trilt door de lucht.
Dealing with Menfolk
Dees moet je echt es lezen - schitterend 8o)
Portable
Wat heet "portable", dacht ik zo. (Voor wie te lui is om ff te klikken: de ondertitel is "Portable Steam Engine")
't Moet zijn dat ze in die tijd grote rugzakken hadden. Of eerder, gevaartes zoals "Big Lizzie", zie verder!
Ominous Cobar
Een beeld dat je eigenlijk ziet net voor het binnenrijden van Cobar, een (vooral voormalig) mijnstadje. Enigszins dreigend, vond ik zo.
First Glimpse of Nothingness
Al was het natuurlijk zo hard te verwachten als ne zak popcorn bij ne film, de oneindige leegte (ok, in dit geval op enige bomen na) van de outback is een ervaring op zich. Featuring Camilla, of toch haar schaduw.
Attention, bend ahead!
Zo heel heel heel af en toe, is er eens een bocht. Waarom daar en niet ergens anders, of waarom die weg niet gewoon rechtdoorgetrokken is, je hebt er het raden naar.
Broken Hill and Silverton
Roostrike!
Ook dees moet je echt lezen - al zul je wel ff moeten doorklikken voor een grotere versie.
Zoals je ongetwijfeld al wist overigens, is Broken Hill de hoofdbasis van de Royal Flying Doctors (je weet wel, met het geld dat ze uit die tv-serie hebben gemolken hebben ze dan maar beslist om echt wat vliegtuigen met dokters uit te rusten en over de outback te laten uitzwermen, of zoiets.)
When You Only Have a Hammer...
...dan denk je dat iemand hierboven heel grote houten nagels met een nog veel grotere hamer in de grond probeerde te kloppen, en toen het niet lukte en ze allemaal scheefgeklopt waren, hij ze dan maar kunstig bewerkt heeft.
Toch niet. Tis een onderdeel van het "openlucht symposium" net buiten Broken Hill, met in dit geval het werk van wat aboriginaliteitstudenten.
First Roos
Dat symposium (of meer bepaald het natuurpark er juust naast) had voor ons ook de eerste levende kangoeroes in petto.
Vergeef me de misschien op zich wat minder ongelooflijke foto's, maar hierna zul je nog regelmatig foto's zien van (kangoe)roos, allerlei vogels, emus,... die doordat wij Europeanen simpelweg niet meer gewoon zijn grote beesten in de vrije natuur tegen te komen, telkens weer een wat bijzondere verrassing zijn. Come and see it live, zouk zeggen!
Broken Hill Symposium...
Hoe vreemd het misschien ook klinkt, de meest afgelegen stad van New South Wales is niet alleen een thuis voor de Flying Doctors, maar is zowaar ook een artistiek zwaartepunt waar beeld- en schilderkunst floreren -- kuch kuch. Er zijn allerlei galerijen (waar we ni echt aan toe geraakt zijn, wegens "binnen" vooral), maar op een heuveltop is er ook een openluchtsymposium, waar ondermeer bovenstaande te zien is. Het folderke dat we er opgepikt hebben is intussen zoek geraakt (je verliest meer in een vanneke dan je denkt) en heeft de naam van bovenstaand houwwerk meegenomen... Gelukkig is m'n geheugen voor verhaaltjes iets beter dan voor namen, en kan ik je nog vertellen dat dat symposium tot stand is gekomen dankzij een geldinzameling, waarmee gedurende een paar weken allerlei kunstenaars zijn aangetrokken die, enkel met behulp van gelijkaardige middelen als de mijnwerkers ter beschikking hadden, hun creativiteit en beitel mochten botvieren. [Hmm... heeft botvieren feitelijk iets te maken met bot ? Zo ja, waar slaat die vieren dan op? Tell me if you know!] Van het beeld op deze foto kan ik je nog zeggen dat de staaf eigenlijk een soort zonnewijzer is, waarvan de schaduw in de (moeilijker zichtbare) driehoek valt in de tijd van het jaar dat z'n creator ermee bezig was. Ni mis.
Maar er was meer...
Sun&Moon&Kid&Bird
Zoals dit... verdrer geen commentaar. Behalve misschien dat de officiële titel om evidente redenen enkel "Sun&Moon" is. En dat die kleine behalve even onwetend als dankbaar silhouet spelen serieus irritant was.
Silverton
More Friends for Pinkie
Silverton is een piepkleine ghost city (er wonen geen mensen meer) net ten westen van Broken Hill (een twintigtal kilometer, bedoel ik daarmee), featuring ondermeer een ietwat lousy camping (voor z'n prijs), met echter leuke speeltjes. Jawel, het was tijd om nog es te laten zien dat Pinkie er ook bij was. Deze keer extreem content met z'n schommelvriendje.
Die ghost city status is trouwens vanwege de gold rush (zie verder) die er ooit ff is geweest, maar nu woont er dus geen kat meer. (Het moet overigens wel gezegd dat qua ghost city feeling Silverton toch niet kan tippen aan Fengdu, de vanwege de drieklovendam verdronken stad aan de Yangtze-rivier, magoed.)
Mundi Mundi!!!
Wel dit was om moeilijk aanwijsbare reden een speciaal plekje - de naam alleen al, Mundi Mundi, spreekt tot de verbeelding. Er wordt gezegd (en ik heb er zelfs een foto van...) dat je vandaar de kromming van de aarde kan zien. En er zijn blijkbaar ook enigte films daar gedraaid, onder andere...
Mad Max!
...Mad Max, waarin ook bovenstaande koele voituur te zien was, en het Silverton Hotel op de achtergrond.
Tot m'n spijt moet ik melden dat die Mad Max film nog niet het voorrecht heeft gehad zich aan mijn pupillen te mogen vertonen, maar dat ik de eerste kans daartoe niet onbenut zal laten voorbijgaan. We hebben overigens wel Ned Kelly klaar staan om te bekijken - een film over een Australische outlaw, voor wie ook daar een gat in z'n cultuur heeft. Waarbij ik overigens de gelegenheid niet onbenut wil laten om te vermelden dat de combinatie "5 dvdkes huren voor 7,5$" + Alex Feinmans ISO Recorder PowerToy (zie http://isorecorder.alexfeinman.com) + Daemon Tools' Virtual DAEMON Manager (zie http://www.daemon-tools.cc) onovertroffen handig ende lollig is.
Mineworkers' House
Bemerk waar het weglatingsteken in de titel staat: dit kotteke, net groot genoeg om mij al zittend m'n benen te laten strekken, werd gedeeld door twee mijnwerkers van de goudmijn in Silverton: ze deden elk een shift van 12 uur, makkelijk dus. Tis overigens niet dat het zo'n dwergen waren dat zij er wel comfortabel konden in liggen: vanwege hun longziektes moesten ze meestal rechtop zittend slapen omdat ze anders stikken zouden. Leve de goldrush.
Among the Oldies
Deze foto heeft maar net de selectie gehaald wegens z'n matigheid (ahum, mag ik jullie er wel ff op attent maken dat het daar behalve die lampekes pikkedonker was, ik daag jullie allemaal uit om in zo'n omstandigheden meer dan één foto op tien scherp te krijgen zonder flits), maar het drong plots tot me door dat hij een vrij goed beeld geeft van het democratisch profiel van de touristen die we daar in de outback zijn tegengekomen. Zonder verder in detail te willen gaan, en zonder te verwijzen naar de populatie één van onze badsteden (you know who you are ;-), zou ik toch stellen dat wij de gemiddelde leeftijd meestal een jaar of tien omlaag trekken.
An 8-year-old can carry that!
...waarmee ik geen afbreuk wil doen aan Heleens fysieke force, enkel ff vermelden dat dat gietijzeren (?) kuipke door achtjarige mannekes werd gevuld met stenen en daarna naar boven gesleurd. Respect. Alleen spijtig dat ze het ni lang volhielden... (Hmm, doet me op zekere wijze denken aan die boer die z'n beklag deed over z'n ezel, die hij dag na dag, met veel geduld had geleerd om minder en minder te eten, maar die zo stom was om de dag dat hij geleerd had zonder eten te kunnen, vierkant dood te vallen...)
Terug van aan da kotteke in Agnes Waters... echt een goei kotteke eigenlijk.
Intussen heeft in the Town of 1770 het GOEI WEER ons dan eindelijk gevonden, gisteren was een fantastisch mooie dag waarop eindelijk het bodyboard es is bovengekomen (met vooral bij hoogtij een hele hoop fun met door de golven letterlijk op het strand gesmeten worden en toch al een ietwat pijnlijke pols tot gevolg, ma soit 8-), en vandaag gaan we ook proberen om Heleen in het water, en wie weet, misschien zelfs op een surfplank te krijgen. Dat laatste zal vooral afhangen van de beschikbaarheid van surflessen, en de prijs ervan.
Hoop dat jullie daar in Belgenland intussen geen al te slecht weer hebben, en indien wel, geniet van de eerste Australia-fotookes!
--
Sydney
Kings Cross Car Market: Camilla For Sale!
Zie hier ons Camilla, zoals ze ons gepresenteerd werd door haar vorige eigenaars in de Backpackers Car Market in Kings Cross (toen ze eigenlijk nog "Rosie" heette). Oorspronkelijke vraagprijs was 5300 AUD, maar we hebben haar uiteindelijk kunnen kopen voor 3500 AUD. Ze heeft er al veel km's afgebold, maar dankzij een nieuwe motor en heel wat andere vervangingen (gelukkig uitgevoerd door de vorige bezitters, en niet door ons), rijdt ze nog altijd heel zachtjes. (hout vasthouden dat het zo blijft!)
Geloof het of niet (en misschine is het doordat Free tegenwoordig "Zen and the Art of Motorcycle Maintenance" aan het doorploegen is) maar de kriep-en-krak geluidjes die ze 's morgensvroeg tijdens het opwarmen maakt ben je op den duur zo gewoon dat het rustgevend is om ernaar te luisteren - vooral nu we "weten" dat ze eerst stilletjes, onregelmatig draait, daarna iets regelmatiger maar luider piepend, om vervolgens met een licht, continu knerpgeluidje, bijna sissen, klaar te zijn voor een nieuwe rit. Een beetje wat in de zen-boek een "nickles&dimes sound" wordt genoemd, denk ik zo :-)
Liefdesnestje
ofte Camilla's interieur. Best wel gezellig, niet?
Ohja, die "klep" die je daar onder het bed ziet liggen is niet het luik naar de benedenverdieping, maar het deksel dat normaal bovenop de batterij ligt dat blijkbaar daar is beland...
Sydney's Icon: Opera Ambience
Sydney's Operahouse badend in mooi avondlicht ... je zou er inderdaad romantisch van worden.
Sydney Aquarium
Three Nosey Fish
Alhoewel we niet kunnen beweren al aquarium-experten te zijn, loont een bezoekje aan het Sydney Aquarium zeker de moeite: alles is er zo goed voorgesteld, en het onderwaterleven zo verrassend en divers, dat je er uren zoet mee kunt zijn.
Seahorse
Niet per se een biezonder goeie foto, maar het was de eerste keer dat Free een zeepaardje in levende lijve zag. Bizargrappig.
Crabby Crab
Echt waar: tligt niet aan mij of aan m'n camera dat deze foto's zo levendigmooi zijn - al zeg ik het zelf.
(Voor wie het ook wil proberen: zorg er gewoon voor dat je niet flitst, en dat je je het uiteinde van je lens simpelweg plat tegen het glas van het aquarium houdt, zo stil mogelijk. Een macro-functie helpt soms wel natuurlijk - maar dat lijkt tegenwoordig zelfs op ieder digicammeke te zitten, niet?)
Awfully Close
Het meest spectaculaire deel van het aquarium is natuurlijk de afdeling met het grof geschut, waaronder je in tunnels kunt doorwandelen. Niet bepaald iets om te bezoeken als je net met trillende billekes en afgebeten vingerstompjes naar Jaws of zo gekeken hebt, moet er misschien bijgezegd. Mede door het visuele effect van de gebogen tunnelwanden, lijken die gevinnigden vervaarlijk dichtbij...
Great Old One, lurking beneath the sea...
Tis toch topen dat de wanden van die tunnels verdikke stevig zijn.
(Metallica lyrics zijn toch zo'n dankbare quotesbronnen, nietwaar.)
Teeth Some Respect
Niet alleen de dreiging van zo'n grote beest met zo'n grote muil schrikt af, besefte ik plots, maar minstens evenveel die afzichtelijke rijen tanden... Zelfs al had em alleen nog maar m'n pinkje mee, kzou het verdorie ni plezant vinden.
In Sweet Harmony
Hoe evident het ook is, die schattigkleine visjes die rond die reusachtige gevaartes bubbelen geven echt wel een speciale charme aan het geheel!
Waving Hello
Of in het geval van roggen de grootte een indicatie is van hoe gevaarlijk ze zijn weet ik niet, maar deze exemplaren waren alleszins minstens even indrukwekkend als hun gehaaide buren.
Kiss of Death
Awfully close, zoals ik al zei.
Kiekeboe!
Een clownige clownfish - ook bekend als Nemo, als ik Lassie mag geloven. En zeggen dat je dit soort tafereeltjes naar het schijnt "echt live" kunt aanschouwen op het Great Barrier Reef! (En zeggen dat ze daar intussen zo ongeveer zijn aangekomen!) (Maar ook zeggen dat ik geen onderwaterbehuizing voor m'n camera heb of zo.....) (Nu ik erover denk, waarom zou ik deze foto's eigenlijk niet achter de hand houden, en pas publiceren na een Great Barrier duikje? Als ik op m'n woorden pas, zou ik nog ni eens hoeven te liegen :o)
Damn What's The Name
Tja, al is dit nog maar een goeie maand geleden, de namen van al die beestjes zijn alweer lang vervlogen.
Blue Mountains
Handsome View
No comment needed.
(Free wou iets zeggen van "A Rebel without a Clue" vanwege "the great wide open" en zo, maar hij mag niet.)
De Melkbrigade
Melk is goed voor elk ... boompje.
(Free voegt er toch maar aan toe: vooral low fat milk dan. $o] )
The Three Sisters
De obligate foto van de drie gezusters, waarschijnlijk de meest gefotografeerde stukjes rots in de Blue Mountains. Eigenlijk zijn er zeven zusjes, maar de andere vier zijn klaarblijkelijk al uit het nest gedonderd.
Cable Car into Space
De Blue Mountains op hun best - één van m'n persoonlijke favorieten, overigens. Voor wie het zich trouwens afvraagt: "blue" slaat op de kleur die in de beboomde valeien hangt, en blijkbaar veroorzaakt wordt door de grote hoeveelheden boomhars die "in de lucht hangen". (Mijn bedenking dat ik die blauwige schijn op nog wel een hoop andere, harsloze plekken meen gezien te hebben, wordt door iedereen genegeerd, ma soit.)
Hello Sunshine!
Af en toe slechts kwam de zon over de rand van de canyon piepen bij onze wandeling richting The Ruined Castle (een kudde rotsen die er van veraf uitziet als de ruines van, jawel, een kasteel).
Ruined Prince
Keppe omhoogstrugglend richting
ruined castle. Van dat "kasteel" zelf overigens geen foto's: iemand moet dringend eens aan het natuurparkbeheer gaan uitleggen dat, hoewel ik even absoluut tegen boomhakken en zo ben, het niet zo fantastisch is wanneer op de helft van de
lookouts het zicht half wordt weggenomen doordat enige bebladerde stukken hout het toevallig nodig vonden om
net daar te gaan groeien. Al is de levendlijvige mens er dankzij het filter dat brein heet nog wel toe in staat om, beetjesgewijs doorheen het gebladerte turend, het vaak wondermooie uitzicht te vatten en appreciëren, voor een fototoestel ligt dat iets moeilijker. En geen foto's, geen toeristen - de japanners zullen eerst uitblinken. En geen toeristen, welja, zoek het zelf maar uit... $->
(Disclaimer: Heleen heeft zelf de titel van deze foto gekozen - don't blame me.)
Dazzling Train
Al is het de harde waarheid van het kolentijdperk waarschijnlijk weinig getrouw, dit treintje dat de track volgt waarlangs vroeger de kolen uit de canyon omhoog werden gehaald, laat alleszins wel duidelijk merken hoe steil de track is...
Take a Walk
Ik was er duidelijk niet gerust in :-)
(Free: ...iets té duidelijk, misschien... zo duidelijk, dat de vraag opkwam of we toch niet beter naar boven gewandeld waren...)
Vanop de parking in Agnes Waters, aan een kotteke waaruit een wifi-signaal blijkt te komen... en nog geen slecht ook :-)
Heel ff terzijde: het weertje is vandaag (hopelijks) op een dieptepunt beland (lees: regen, regen, regen), maar zou tegen morgen of ten laatste overmorgen moeten beter zijn. We staan op een camping in een dorpje dat 1770 heet (door Captain Cook zo genoemd toen hij hier in dat jaar toekwam)
Ohja: er staan intusseen een hele horde foto's klaar van Australia, so stay tuned in the next few days, maar op dit moment ben ik nogal aan het vloeken omdat de batchjob om foto's te importeren in CS het niet doet... je merkt dus wel wanneer het opgelost is :-) En noot van de laatste seconde: er lijkt nu toch iets te zijn gebougeerd, dus er is hoop...
Intussen, geniet van de Malaysia Pics!!
---
Perhentian Islands
Giant Gecko
Naast de nog-bijna (maar ni lang meer) maagdelijke stranden en het onderwaterleven rondom de Perhentian Islands, is een andere leuke kant ervan de beestjes die je er tegenkomt. In dit geval, de voordeur van onze superdeluxekamer (zie het uitzicht hieronder), met daarop een insectenvangende bezoeker.
Spijtig overigens, maar een ander, wegens z'n grootte nog veel meer tot de verbeelding sprekend beestje, een monitor lizard van een goeie meter lang, zijn we wel twee keer tegengekomen (waarvan één keer in het doucheblok van ons ander onderkomentje, op zoek naar wat lessend water vermoedelijk), maar is niet op foto vastgelegd.
Gexray
Een broertje van bovenstaande, deze keer onder infraroodlicht.
A Room with a View
Tis geheel en al anders dan de rooms with a view in pakweg de Himalaya, maar dees kon er kwalitatief toch wel aan tippen: het uitzicht vanuit onze kamer in het "Butterfly Resort" (met veel nadruk op butterfly en weinig op resort) op de Perhentians.
Cameron Highlands
Zakje Troost
Tijdens onze 24-uur-durende queeste om van de Perhentian Islands naar de Cameron Highlands te geraken (waarmee we een paar ringit hebben uitgespaard, maar er dus wel drie keer zo lang over gedaan hebben, wat ondermeer kan verklaard worden door een stadje dat sinds kort twee aparte busstations had voor korte- en lange-afstandsritten...), des morgens in alle vroegte, een opwekkend zakje troost. Handiger dan het misschien lijkt, overigens - het vergt het omdraaien van enige mentale knopjes om het concept "zetten" te vervangen door "hangen".
Scheer eens een Haag...
...want daar komt het toch wel op neer: in de Bo Tea Plantation proberen ze zich het leven enigszins makkelijker te maken met deze "automatische" theeplukmachines. Bemerk echter, dat het op zich (volgens de cijfers die we van onze gids kregen) niet of nauwelijks sneller gaat, maar dat het volk dat je tewerkstelt helemaal geen skills hoeft te bezitten - ze moeten alleen dat ding vasthouden. Over de vraag of dergelijke industralisering nu goed of slecht is, binnenkort meer... (en als het er ni van zou komen, geef me dan emailgewijs eens een schop in m'n kont)
Drink more tea!
(spijtig genoeg ben ik er niet achter gekomen wat er op dit plakkaat stond, maar vond het wel een leuke cadrage)
DRINK MORE TEA WE SAID!
Die theeplantages bezitten toch wel een soort vanzelfsprekende schoonheid, moet ik zeggen.
The Other Highest Point
Wel kijk: we waren dus op een tourtje met de theeplantage hierboven, het "mossy forest" en de "butterfly farm" hieronder, en tussenin het hoogste punt van de Camerons. Nu, zoals we intussen in Australie merken, moet je superlatieven vaak met een korreltje zout nemen. Zelden echter gebeurt het, dat zo'n superlatief (hoogst in dit geval) zo evidentelijk ontkracht wordt bij bezoek aan het ding zelf: die andere berg is heel duidelijk hoger.
Bleek dat er ievers in kleine lettertjes bijstond "...that can be reached by car"...
Da zouden ze in Nepal ni moeten proberen - of tzou alleszins betrekkelijk grappig zijn: "bezoek het hoogste punt dat per auto kan bereikt worden en bewonder de toppen van 2x zo hoog om je heen"...
No Match for Pinkie
Hoewel we ten allen tijde op zoek zijn naar nieuwe vriendjes voor Pinkie, hebben we hem in dit geval toch wel netjes in de broekzak gelaten...
Big Beetle
Deze won qua lengte...
Bigger Beetle
Maar deze, met overschot, qua dikte...
...gezien al deze dikke kevers "toevallig" tesamen te vinden waren net op dat "second highest point", hadden we overigens een lichtbruin vermoedentje dat onze gids ze daar die morgen was komen neerplanten of zo... niettemin, ze waren wel leuk om zien natuurlijk.
Butterflies
Gewoon, omdat een troep gevleugelte altijd wel lekker is...
Butterflying
...vooral als het vliegt.
Bemerk vooral de schaduwen, en dan nog meest van het exemplaar +- rechtsonder. Batman kan er nog iets van oppikken.
Insects for Lunch
Insectenetend kelkje, ergens in de Mossy Forest (een fenomeen waarbij rotsgrond door lagen mos/humus wordt bedekt, en zo een voedingsbodem van allerlei andere planten en bomen wordt - met als grappig neveneffect dat je door ff op en neer te springen je letterlijk een wereldschokkend effect hebt op je omgeving).
Mossy Keppe
Er zijn ook andere wereldschokkende elementen natuurlijk.
Mega Moth
Het grappige aan het bezoek aan de Butterfly Garden is, dat de mini-tour die je er krijgt het over alles behalve over vlinders heeft...
In dit geval lijkt het misschien wel een reusachtige vlinder, maar is het gewoon een (dode) mot met een overschot aan groeihormoon.
Alle beestjes hieronder zijn overigens wel levend...
Leaf Your Eyes at Home
Een blad met de pretenties van een insect, ook wel.
(met ineens uit pure nostalgie een stille verwijzing naar de slogan "Leave Your Mind At Home" van het Ichtegemse, allang ter ziele gegane L'Amour Brutale - als m'n immer overhoopliggend geheugen me niet weer in de steek laat tenminste)
Hop Hop
Een locust om grashopper tegen te zeggen (en ook wel u natuurlijk).
Leafing Frog
Had je gezegd dat het een uil was, kzou het ook geloofd hebben.
(En nu weet ik ook ineens weer waarom deze titel zo spontaan in me opkwam... in een mini-actie-thrillerboekje dat ik in Bangkok had opgepikt hadden ze het over de leaping frog formation, wat EEn van de mooiere beeldspraken is die ik ken: om in een smalle doorgang een vijand tegemoet te treden, vuurt de eerste een paar schoten, laat zich over de grond vallen zodat de tweede er schietenderwijs kan over springen, zich laten vallen, enzovoort... Maar dit geheel en al terzijde, natuurlijk.)
No Fear
Al gebeurt het waarschijnlijk elke dag tien keer met verschillende toeristen, een heel klein beetje creepy was het toch wel...
Butterfleye
Geloof het of niet, ook deze was dood - maar twas wel een echte vlinder. En m'n lens was een bikke stoffig.
Kuala Lumpur
Hello From Broen
Zoals gevraagd Broen, we hebben de Petronas Towers de groeten gedaan!
KLTower meets Camel
Camel Meets KLTower
Die KL Tower is overigens minstens evenveel een bezoek waard als de Petronas Towers - al moet je wel betalen - en al zijn we 2x een gratis ticket voor de Petronas gaan halen, maar zijn we er nooit op het juiste tijdstip geraakt - schandalig toch - maar we waren nu eenmaal bezig een laptop te kopen en zo - ma toch nog altijd schandalig.
North Thailand by Jeepke
Pinkie Mascoote
Door de vooruit van onze Suzuki XXXXX, vredig gezeten naast Buddha en even vredig gezeten op een 10B munt.
Pinkie Meets Mum
En content da ze was.
Pinkie in Action
Gezien het onze eerste ervaring per vierwielig vehikel in een linksrijdend land was, besloten we dat Pinkie zich wel es van z'n beste kant mocht laten zien - met genoegen, zei ze.
Mae Salong - Watty Dragonhead
Slangekopje en tempeltje - in Mae Salong (als we het ons goed herinneren ;-)
Mae Salong Contrast
Hotelletje, zwembadje, hutjes, mooi zo.
A Pool with a View
Da willek ook wel in mijnen hof...
Thai Tea
En de rijtjes gaan eindeloos verder... niets in vergelijking met wat we later in the Maleysische Cameron Highlands zouden zien echter - en dat was dan ook weer niets bij de gigantische theeplantages die blijkbaar in Noord-India te zien waren (ma die we ni gezien hebben, dus misschien moeten we daar toch nog es terug naar toe...).
Road Turn Spirits Watching Over
Misschien was het eerder al es vermeld, maar in Thailand vind je in haarspeldbochten vaak "geestenhuisjes" of tempeltjes, omdat men er gelooft dat er in de haarspeldbochten geesten wonen, die maar beter ietwat gunstig gestemd worden om ongelukken te voorkomen. Moeten wij ook es aan beginnen in Belgie: ipv kruiskes zetten op de "dodenwegen", en zeker ipv er flitspalen te zetten, gewoon wa kapellekes of zo om ongelukken te voorkomen. Zo zie je maar wat je in Azie zoal kunt leren.
Hello Mirror
In plaats van geestenhuizekes gebeurt het ook wel dat er spiegels staan in de haarspeldbochten - tis teken dat daar geen geesten wonen zeker?
Chinese Mother Marie... perhaps?
We waren ietwat puzzled met sommige van de sculpturen die we in het verre Noorden van Thailand aantroffen... onze hypothese is, dat ze opgetrokken zijn door Chinese christenen, die na de Culturele Revolutie naar Thailand gevlucht zijn... en dat het dus een Moeder Maria is die we hier zien.
Not Snowy Hills
We dachten eerst dat het poppies waren - aangezien ik ergens had gelezen dat er ook witte bestaan. Maar dat klopte niet met de tijd vant jaar. Vandaar dus, very plainly, een berggrasveld.
Doi Tung - Thick Head
Weet niet of dit eigenlijk ook een buddha is, maar tis alleszins ne gezellige dikkerd.
Wheels of Life
Naast de dikkop, enige exemplaren van m'n favoriete figuur: the wheel of life (wie ooit in mijn voituur gezeten heeft en zich afvraagt wat dat rooie ding was, wel, dit is het dus... alleen komt da rood uit Mongolie, waar er een iets ander buddhisme (met andere kleuren) heerst.
Chang Chang
Buddhisme en animisme hand in hand - en nog plezant ook.
Flower Chang
Nog steeds in Doi Tung, enige meters verder: een vrolijk fantje. Maar nog lang niet zo vrolijk als een paar foto's hieronder.....
Jingle Bells
Het was ons niet duidelijk of het hier ook de bedoeling was dat je en passant alle bellekes laat rinkelen, maar we zijn er toch maar niet aan begonnen.
Snake Cleaning Crew
Twas laagseizoen, dus op veel plaatsen zoals hier tijd om wat te renoveren en zo. In dit geval onderging de tientallen meters lange "slangeleuning" een grondige poetsbeurt - naar goede Aziatische gewoonte met veel vrouwkracht en weinig hoogtechnologie.
De Oude Man en het Zwijn
Wat die vent daar precies deed, wie het precies is, en waarom hij vergezeld wordt door een guitig varkentje en een paar kartonnen dozen, is ons eveneens een raadsel. Elders hadden we wel een paar Jozef-achtige posturen gezien, maar dit leek toch niet onze favoriete timmerman te zijn. Wie doet een gok?
Animal Kingdom
Of ook wel "Animist Kingdom", zou je kunnen zeggen. Langs de weg naar boven op Doi Tung, schijnbaar door iedereen genegeerd (maar toch nog enigszins "in ere gehouden", getuige de halsdrapering of hoe noemdet), keek een vervaarlijk ogend heerschap op de dierenwereld rond zich neder.
Darkhead
Geef toe, hij heeft iets intimederends...
Pinkie Meets Piggies
Het was Pinkie haar geluksdag die dag: zoveel leuke nieuwe vriendjes!
Clumsy Recline
(Deze foto heeft het ongewild online gemaakt - hij had normaal selectie 32 niet overleefd , maar is er op een of andere manier toch doorgeglipt. Feest natuurlijk voor wie van reclining buddhas in een animistische omgeving houdt.....)
Buddha and Disciples
Nog een beeld dat bij een reis door Azie niet mag ontbreken: Buddha omringd door z'n leerlingen.
The Old Gecko
Niet omdat em schoon was, maar puur uit sympathie, vanwege z'n harndekkig vastklampen aan die boom.
Darkhead Lurking
Kon er ni aan doen, vond hem fantastisch. Als iemand nog eens per se een buddhabeeld wil kopen in Thailand, vraag in de plaats eens hiernaar!
Pork Power
By far one of my favourites - en er moet bijvermeld dat Heleen op het shot wees.
The Stairs, The Bell and The Ugly
Het was de plaats van de dikkoppen, daar in Doi Tung, de ene al lilliker als de andere.
Say it with Flowers
Hoe de relatie Thailand - Myanmar op dit moment is durf ik niet precies te zeggen, maar ze werken er alleszins aan: op de grens, vanuit een militaire uitkijkpost richting Myanmar, een idyllische zandzak-flora-combinatie.
Us and our Jeepke
Ziedaar, in volle glorie en zowat op de grens met Myanmar: onze Suzuki Carribean!
Approaching Mae Sai
Door de aankomende regendruppels, een karstig zicht op Mae Sai, meest noordelijke punt van Thailand - en zowat een hoekpunt van de Golden Triangle, me dunkt.
Praise The Lord!
Normaal zedig de armen kruisend, vond ze het net op dat moment nodig om de hemel aan te roepen.
The Golden Triangle
Tja, obligater dan dit wordt het niet.
Nature Prevails
Iets verderop, het "vorige" zicht op de Golden Triangle... tot de natuur vond dat het welletjes was.
Buddha Petition
Handig, zeer handig. Je kent dat trucje van "probeer gedurende 30s jezelf met gestrekte arm de broek van het lijf te trekken en je zal zien dat je arm begint te zweven"? Dit is in zekere zin (maar er is ook een iets psychologischer maar minder anekdotische uitleg mogelijk) een variant ervan: hef de buddha op en zet hem terug neer, doe een wens, en hef de buddha terug op: als em lichter aanvoelt, dan zal je wens bewaarheid worden!
The Future of Koekelare?
Voortgeval Koekelare (of all places) ooit een toeristische trekpleister wordt en het broeikaseffect een handje toesteekt om het klimaat wat te op te warmen zonder het dorp (sic) onder water te zetten): dit is wat de toekomst zou kunnen brengen.
A Ten-Headed Dragon went out to play... (verse #8)
Voor wie hem nog ni heeft:
...over the hills and far away
...mother dragon said fire fire fire
...and only three little heads came back
(nee ik heb ni aan den drank of zo gezeten)
A Tale about Body Odour...
Mot je echt es lezen (klik erop om de vergrote versie te openen alst te klein is) bij de volgende koffiepauze.
Durian: Smells Like Hell, Tastes Like Heaven
Wat ik bij m'n vorige bezoeken aan Azie telkens aan m'n neus voorbij had laten gaan (sic) was Durian, de fameuze vrucht die even lekker is als em stinkt. Wel, ik kan het beamen... proberen dus!
Thai Rail, First Class - Thanks Mum and Dad!
Toen we door de gietende regen uit Chiang Rai wouden wegvluchten, richting Maleysie, en bleek dat we slechts tot in Bangkok zouden geraken, daagde het me plots dat we nog een "toepassing" moesten vinden voor de verjaardagssponsoring van mijn waarde creators: in 1ste klas was wel nog plaats vrij!
Wel, voor wie op privacy gesteld is, is het het waard. Voor wie last heeft van claustrofobie, of denkt plaats te zullen hebben om pakweg z'n yoga-oefeningen ff opt gemak te performeren, iets minder. Maar mijn dankbaarheid is er niet minder om, natuurlijk :-)
Nope, tis geen voorstel voor nieuwe vtm-kleuren of zo.
Tzijn kabelkleurkes. Toen ik gisteravond de woorden "Creatieve voorstellen zijn welkom" had getikt en die gepost gepubliceerd, bedacht ik plots dat het toch redelijk scandaleus was: wij hebben hier "alle tijd van de wereld" en dan zouk aan u, geachte lezer, durven vragen om in ons plek ff creatief te wezen. Ongehoord.
Dus, bij avondlijke nederzitting en een glaasje wijn, begon plots tussen het beven door (want jawel, hoe meer wij naar het noorden trekken, hoe verder we EEn of ander koudefront met ons lijken mee te sleuren, met als gevolg dat ik hier nu zelfs overdag met ne warme frak en schoon kousen in m'n tevasandalen zit te bibbertikken) het McGyver tunetje in m'n hoofd te spelen...
Luttele seconden later lagen voor me een australische verlengkabel (Y-vormig), de maleysische reservelader (zo'n beetje T-vormig), een Opinelmes, en een rol isolerend plakband (van het type dat in elke backpackerrugzak en zeker -mobiel hoort aanwezig te zijn). Enige minuten later (die McGyver tune duurt nu eenmaal niet zo lang) was het ventje van de verlengkabel afgeknipt om het ventje van de lader te vervangen, en het geheel samengedraaid (een soldeerbout was ni beschikbaar) en netjes aan elkaar geplakt.
Neh. Beter zo dan nog 20 a 30 dollar uit te geven aan ne universele adapter die enkel in Australie te gebruiken is wegens enkel australisch ventje - de schone sexy Echt universele adapters die bij de laptop kwamen zijn hier niet te vinden. En het werkt nog ook, getuige deze post. Voor het eerst trouwens +- betaalbare wifi access gevonden op de "Sea Breeze" camping te Maroochydore: 15$ voor een dag en 50meg. Goedkoop ist ni, ma beter dan 5$ per uur.
Puur uit curiositeit: kan iemand zeggen wat er zou gebeuren als pakweg het + of - kabelke met de aarding in contact zou komen - zou dan gewoon de plong springen of moet ik ook vrezen voor de laptop? Tis ma dak sowieso van plan was nog es ne surge protector te kopen...
Nee, tgaat ni over de laptop. Ook niet over de iPod, iPaq, Nokia, Sony of Canon.
Tzijn wel alle _laders_ voor bovenstaande, drie universele adapters, en een rugzak. Gepikt, bedoel ik. En een weggesleepte auto en boete erbovenop. Grrrmblhhhhh...
Het zag er nochtans zo schoon uit: in Brisbane aangekomen, vonden we een schoon parkeerplekje vlak langs de Botanical Garden. Leuk piknikplekje, temeer daar de wifidetector ons leerde dat het restaurant "Two" aan de overkant van de straat zo vriendelijk was z'n netwerk voor de wereld open te stellen, gratis ende voor nix. Toen heel ff de vorige picture story gepost (die jullie ongetwijfeld allemaal bekeken hebben - no joke, tis de moeite, imho), 4$80 in de meter gestoken (je moest maar betalen tot 16h, hiphoi) en alles samengepakt voor een stevige tevoetverkenning van Brisbane. Weinig spectaculairs aldaar, maar wel best aangenaam, ware het niet omwille van de lagoon juust aan de overkant van de rivier, midden in de stad. Totdaar alles frigo.
Toen we rond 18h terug in Alice Street kwamen, alwaar ons Camilla geparkeerd hoorde te staan, viel de parking lane echter op... door z'n leegheid. Helemaal leeg, bedoel ik, niet enkel ons plekje. Bleek dat je weliswaar maar tot 16h hoorde te betalen, maar dat dat nier zozeeer was om het volk dat daar in de buurt werkt af te zetten en de toeristen een plezier te done, maar vooral omdat na dat uur... die parking lane een bus lane werd. Potvernonde.
Goed, de mensen van Two waren ook nog zo vriendelijk een paar telefoontjes te doen en uit te vinden dat we voor de luttele prijs van 180 ballekes onze auto mochten gaan ophalen ergens waar een taxi ons voor 12$ naartoe zou brengen - als we ooit nog terug in Brisbane zouden komen, zouden we zeker een hapje Two gaan bikken -- maar de kans lijkt eerder klein --- niettemin warm aanbevolen dus ---- en daarnaast eventueel ook het "Brussels Cafe" in Edward Street om de hoek, vooral voor wie zin heeft in een Leffe ----- en er ook voor wil afdokken.
Enfin, dus ons gekidnapte Camilla maar gaan ophalen, gelukkig wou MasterCard voor ons het losgeld betalen, en vertrokken richting Petrie, een suburb van Brisbane met, het moet gezegd, de best uitgeruste gratis camping (wcs, douches, afwasbakken, picnictafels, gasbbqs,...) die we al zijn tegengekomen. Kort na aankomst aldaar echter, bleek... dat die boeven van het takelbedrijf weliswaar ons Camilla hadden teruggegeven, maar dan zonder de "traveltronics bag", en zonder Heleen haar rugzak - de hypersjieke Northface rugzak annex camelbag die we in Kathmandu hadden gekocht, met daarin onze "first aid medikit" en een pashmina sjaal die ik m'n teergeliefde cadeautje had gedaan. Anger. Misery.
Om een lang verhaal iets minder lang te maken: onze initiele woede ging richting takelbedrijf, daarheen gebeld maar daar beweren ze de auto nooit te hebben opengemaakt (toegegeven: de aard van de gestolen objecten wijst nogal serieus in de richting van een serieuze lowlife, niet van een crimineel takelbedrijfcaroussel of zo), vanmorgen de vuilbakken in die botanische tuin doorzocht en naar de flikken in Brisbane geweest, waar ze ons carrement zeiden dat de kans nihil was dat we onze spullen zouden terugvinden, en dat het echt wel ni da volk van het takelbedrijf zou geweest zijn - dus dat er ingebroken was nog voor de auto was weggesleept. Waarmee nog maar es bewezen: een ongeluk komt nooit alleen.
Wat ons nu aan het mooie strandje van Maroochydore brengt, alwaar we een koppel nachtjes gaan blijven, onszelf blijvend zeggend dat het veel erger had kunnen zijn en dat het vooral een "ongemak" zal betekenen (alhoewel: ff navragen bij Sony Central in Brisbane leerde me dat een lader voor de Sony hier zo'n 100$ zou kosten...), misschien wa surfen op de golven, en op het web. Hippelahoi.
Ohja, het grootste probleem is dus de laders, met dien verstande dat:
- de Sony voorlopig niet meer kan opgeladen worden (Tom: ge hoort me al kommen......$-] )
- we dringend minstens EEn universele stekker moeten vinden, om op z'n minst de laptop te kunnen laden (if you recall, in de laptopdeal zat gelukkig een tweede lader!!)
- de iPod en iPaq nog via de laptop en/of in de auto kunnen opgeladen worden
- we alleszins veel te veel electronische rommel meehebben - traveltronics, weet je wel
Creatieve ideeen immer welkom.
PS. Heb gemerkt dat er weer iets niet pluis is met de website... observaties van problemen welkom.
(opnieuw van langs de kant van de weg, in Brisbane deze keer........)
Chiang Mai
Muay Thai for Kids
Zoals het een echte thailandganger betaamt, hebben ook wij ons een avondje laten amuseren door de edelste (en ook zowat de enige waarschijnlijk) gevechtssport die het land kent : Muay Thai, ofte Thai Boxing. De opwarmers waren jonge mannekes zoals hierboven - het leek alsof ze nog niet echt veel in hun mars hadden, ma vermoed dat je er toch liever geen ambras mee zou hebben...
Muay Thay - Getting Ready for The Big Fight
Vooral als publiekstrekker vermoeden we, worden de Muay Thai avonden meestal afgesloten met een "white vs. yellow" match, met in dit geval een Engelsman als de witte. Wat je op deze foto ziet is niet dat ze liever op de grond als op elkaar kloppen. maar wel de opwarming.
We've got a winner!
En jawel - zoals imho enigszins te verwachten was - was na enige ronden van "yellow beats white" dan toch de witte de overwinnaar. Hoezee. En hij was er content mee zenne.
North-West Thailand by Motorbike
Crazy Coffee
Niet direct een "motorbike pic" hoor ik je al denken, maar dit moest er toch even bij: ware het niet van de donkere bollekes (een soort kleverigdropmals snoepachtig spul) dan was dit zowaar de beste koffie die uw nederige dienaar al over z'n tong heeft mogen slurpen. Wat er allemaal in was, geen idee feitelijk - te vinden ievers op de baan van Chiang Mai richting Doi Inthanon.
Doi Inthanon National Park - Some Falls
De naam ervan ontglipt ons even (tis dan ook alweer een goeie twee maanden geleden) maar dit was een bevallig watertje in het National Park rond Doi Inthanon....
Doi Inthanon - The Top of Thailand!
...het hoogste punt van Thailand! En ziehier ineens ook ons en onze Honda XRs in volle glorie...
Kom mor up!
...zoals eveneens hier te zien - ziet hoe preus ze is.
(voor de niet-west-vlamingen: nee ik ben geen t vergeten)
Looking Down on the Rest of Thailand
Vlakbij de top van Doi Inthanon heeft het leger (vraag ons niet waarom precies het leger) twee megawats opgetrokken ter ere van de koning en koningin (die in Thailand quasi verafgood worden, overigens, vooral de koning dan - als ze daar ooit een nieuw gezicht op de troon moeten zetten, kost het hen garantie een fortuin om al die affiches en borden te vervangen, ma soit), die op zich meer gigantisch als mooi zijn, maar vanwaar je wel een betrekkelijk schoon uitzicht over het koninkrijk kunt aanschouwen. Vooral bij valavond.
King and Queen Wat Sunset
En nog meer als je ff door de haag piept.
Reverse Paddies
Tis nogal moeilijk uit te leggen, maar met "reverse paddies" bedoel ik het ietwat vreemde patroon waarmee de heuvels in Noord-West Thailand (iets ten zuid-westen van Doi Inthanon) vaak bewerkt zijn: in plaats van de helling plat te maken met hier en daar een kort stuk verval (zoals normale rice paddies) waren ze hier vooral hellend met hier en daar een kort stukje plat. Niet kunnen ontdekken waarom - anybody?
MotoKeppe
Voor de eerste keer op een échte moto, en op een heel fijn baantje... maar wacht, er komt nog meer leutigs.....
To Fall is Not To Fail...
...ma nog niet direct. De tweede dag op de XR was de eerste dag met een stukje "off-road", en hoewel het Heleen eigenlijk heel goed afging, was de moto toch een tikkeltje te hoog om goed te zijn... Met als resultaat, welja, het benzineplasje onder de moto, en de ietwat kwalijke look op Heleens gezicht, beiden het gevolg van de sequentie "ik wil stoppen - ai een steen en een bergje los zand - wat nu - paniek - voeten aan de grond - waar is de grond? - ahhhh... daar dus!" Magoed, geen grote ramp, enkel een wat gekneusde enkel/voet, doordat die onder de moto was komen klem te zitten. Enigszins pijnlijk, dat wel, maar Dappere Keppe zag het toch nog zitten om verder te gaan. (Er zat op dat moment ook weinig anders op, maar dat ter zijde ;-)
Ohja, voor wie het zich afvraagt (en het nog ni beu gehoord is): het vervolg van dit fototiteltje is
"...Falling is going down, Failing is staying down..."
Northern Thailand
Met een stukje gemakkelijke dirt road - bemerk dat zoals altijd, de moeilijke stukken dirt road bijna niet op de gevoelige sensor terechtkomen, om de heel simpele reden dat je op die moeilijke stukken zelden tijd en goesting hebt om ff ne fotoshoot te doen. En ne fotograaf meenemen was iets te prijzig vonden we. Op de local hoef je daarvoor overigens ook niet te rekenen: toen Heleen hier ergens in de buurt stopte bij een vrouwtje om de weg te vragen, zette ze het doodverschrikt op een lopen. (Voor alle duidelijkheid: tis niet dat de oorzaak van zo'n type reacties bij Heleen te zoeken is.) (Noot van de redactie: het is op zich al een kleine exclusiviteit dat Heleen naar iemand toe zou gaan om iets te vragen...;o)
Dirt Keppe
Ni slecht he?
Groovy Shadow
Zeg nu zelf: veel stoere madammen gelijk dees komt ne mens ni tegen in de wereld.
"Allee, waar wacht je op?!"
...leek ze wel te zeggen. Dat is intussen wel gebleken: waar motorijden voor mij vooral betekent "stukje rijden, eens stoppen om rond te kijken, fotokes te pakken,..." is het voor Heleen eerder "immer nur weiter" (ahum). Jawel, zelfs op dirt road, op de minder dirty stukken.
To Fall Again is Not To Fail -- Getting on the Bike, Part 1
En jawel, het onvermijdelijke gevolg van een eerste valpartij liet niet zo heel lang op zich wachten: een tweede valpartij(tje). Grappig toch wel enigszins, aangezien ik het deze keer mooi kon volgen: een omlaaghellend stuk aardeweg met redelijk veel keien en van dat lolligs, plots zie ik de beentjes in de lucht gaan, en vijf seconden later de hele handel (sorry he) tegen de grond. Ik ben geen dirt road specialist, maar kweet wel EEn ding: als het reppig wordt, knieEn tegen de tank en voeten op de steunen... en gas geven.
Maar laat al dat kwalijk klinkend nieuws onze aandacht niet afleiden van de ware bron van plezier: "hoe kruip ik op mijn moto", en dit was dus deel 1.
Getting on the Bike, part 2
...deel 2...
Getting on the Bike, part 3
...en deel 3... alles samen in nog geen halve minuut :o)
Tarmac at Last - and Bushfires
Waren we na enkele uurtjes dirt biken dolgelukkig weer vaste tarmac onder de banden te voelen, begonnen ze daar ineens al de bosjes om ons heen in de fik te steken. Tzal wel weer een of andere landbouwtechniek zijn zeker?
Hello Beautiful
Een biezonder mooie weg, noordwaarts richting Mae Hong Son.
Turn 3450 - 3452
De weg van Mae Hong Son naar Chiang Mai wordt ook wel "de weg van de kweetniemeerhoeveel bochten" genoemd. Wij kunnen echter bevestigen dat we er nog wel een paar honderd (duizend) meer gedaan hebben. Met plezier, overigens.
Not Your Average Microwave
Denk even met me mee: Je kijkt op een kaart. Je weet dat de "Maeo" EEn van de "minority tribes" in Thailand zijn, en dat "ban" dorp betekent. Plots zie je op die kaart, en even later langs de weg "Ban Maeo Microwave" staan. Wat doe je dan? Gaan kijken natuurlijk!
Welnu, het was vermoedelijk het steilste stukje weg dat ik ooit per moto heb gedaan, en daardoor gelukkig ook wel EEn van de plezantere, maar goed halverwege werd het plots belachelijk evident waarop die "microwave" zou slaan: hoog boven de bomen torenden een paar gezellig grote antennes... dus zijn we maar teruggedraaid.
Kickstart My Heart
Ik moet eerlijk toegeven: toen ik haar van aan dat kruispunt op het groen licht zag reageren (beeld je de "tut, tut, tiiiiiiiet" geluidjes van de F1 of zo even in), awel, toen was ik ff van m'n melk.
Lod Cave Swifts
Ergens tussen Mae Hong Son en Pai (ook deze naam ontglipt ons) is er een dorpje met een kudde grotten, en in die grotten allerlei moois. In dit geval, tienduizenden swifts (EEn of andere vogelsoort) die net als vleermuizen bij valavond naar buiten zwermen op zoek naar enige hapjes insect.
Lod Cave Entrance
De volgende dag zagen we ook de binnenkant van de grot - onder verplichte begeleiding van een nauwelijks engelstalige gids, wat me nooit vree aanstaat, ma soit, toch wel mooi.
Elephant Ear
Vooral een paar heel leuke stalac(t/m)ietjes en aanverwanten waren leuk om te zien - in dit geval een flinterdun driuprotjes in de vorm van een olifantenoor.
Stalactitties
Tja, stalactieten he.
(C)Rock
Beeldhouwster "Moeder Natuur" aan het werk.
Hey You
Voor u, o beste lezer, er zou beginnen aan twijfelen, toch ook een paar fotootjes van uw dienaar op de moto in minder herbergzaam gebied. Dit was trouwens het tweede stuk dirt road - korter maar krachtiger dan het eerste... en geloof het of niet, zonder derde valpartij! :-)
(Echter, all good things come in three of zoiets zeggen ze, dus een derde valletje maakte een paar dagen later z'n opwachting... vanuit stilstand, die keer... en nee, daarvan is er geen foto...)
Hi Sunshine
Ff dag aan de camera int passeren.
Over the Hill and Far Away
Ok, dit was de laatste van onze motofotoshoot (mofoshoot?) - hope you enjoyed it.
Coffin Cave
Een beetje hetzelfde probleem als blijkbaar vaak in Australie" hadden deze grotten in de buurt van Lod Cave iets dichter bij de westerse wereld gelegen, of iets toegankelijker geweest, ze waren waarschijnlijk allang wereldberoemd. In dit geval herbergen ze duizenden jaren oude "doodskisten", ietwat sarcofaagachtige houten kisten geplaatst op houten stellingen van een meter of twee hoog. Boeiend :-)
Misty Hills towards Pai
Op de weg oostwaarts richting Pai (jawel, die met die duizenden bochten) kijk je ook regelmatig uit over prachtige berglandschappen, met bijhorende mist en zo natuurlijk. De moeite waard!
Mae Ja Vaneigens!
Ok, deze moest er ff bij: het dorp "Mae Ja".....!
Our Average Accomodation
Pai zelf vonden we ni mis maar nogal hypertoeristisch (we sliepen in een hostel/kebabzaak uitgebaat door een Israeli, toegegeven, mijn schamele keuze) dus daarvan geen foto's. Wel van ons slaaphutje in dit fijn nationaal parkje (die naam toch weer he) tussen Pai en Doi Ang Khang. Voor wie al parken in Thailand heeft gedaan: zo'n typische retreat waar thaise gezinnekes, schooltjes en bedrijfjes een weekend komen bekomen van de hitte. Maar op een even valsklinkende als gratis karaoke-evenementje in de late namiddag na, was het er vree rustig.
Road to Doi Ang Khang
In de ochtendlijke vroegte, wunderbar.
Karsty Hills
Karst is altijd zo plezant om zien...
Just a View
...maar gewone bergzichtjes mogen er ook zijn...
Misty Keppe
Dit is wat ik noem een "impression pic": schoon is het niet, maar zo goed en zo kwaad als het kan, toont het dat de weg langs de border met Myanmar enigszins mistig was.
Doi Ang Khang - View towards Myanmar
Wel, toegegeven: heel veel biezonders was er aan Doi Ang Khang zelf niet (behalve een koninginnelijke tuin waar ze tomaten patatten en wortelen kweken), maar tis wel een schattig toerist spotje. Met lekkere ice coffee en banana fritters, overigens.
Returning to Base
Bijna terug in Chiang Mai, een niet nader benoemd lieflijk valleitje.
Ohja, als slotnoot: de motorrit per off-road Honda XR was een fantastische belevenis, zeker de moeite waard, maar toch ff vermelden dat het niet echt goedkoop is, i.e. 600B/moto/dag plus naft, en dat je voor ongeveer hetzelfde geld ook een 4x4 jeep kunt huren - waarmee ik ook wil zeggen: het is op zich aan te bevelen af en toe es je eigen vervoer te hebben, dus als je geen motomens bent kun je nog altijd je plan trekken. Denk er ook wel aan dat ze links rijden in Thailand :-)
Het eerste Australische reisverslag heeft weer veel te lang op zich laten wachten. Ook al hebben we nu een laptop, in
de Australische Outback zijn er niet zoveel
WiFi-aansluitingen te vinden (al dan niet gratis). Wel
hebben we nu al het verstand gekregen om de posts
op voorhand te typen, zodat, wanneer we eens een
netwerk detecteren (Free heeft voor zijn verjaardag
van mij een detector gekregen), we de mailtjes snel
kunnen versturen. Tijdens de koude winteravonden in
'Camilla, the Camionette' hebben we toch niet veel
beters te doen :-(
We hebben er ondertussen al zo'n 2500km opzitten op 14
dagen. Via de mooie, maar oh zo koude
Blue Mountains, waar we een 6u-durende wandeling gemaakt hebben naar een imposante rotsformatie die The Ruined Castle heet, na natuurlijk eerst een blik geworpen te hebben op de beroemde Three Sisters,
en het mijnstadje Cobar naar
Broken Hill (waar het al
niet veel warmer was), liefhebbers van Australische
tv-series waarschijnlijk welbekend als de basis van de
Flying Doctors. Na een bezoekje aan de basis weten we
dat
Broken Hill slechts 1 van de vele basissen is en
dat deze mensen echt wel bijzonder werk verrichten!
Een ander interessant bezoekje dat we daar gebracht
hebben, was aan de School of the Air. De honderdtal
leerlingen wonen verspreid over zo'n 100000 vierkante
km. Ze krijgen les via sateliet-internet (vroeger
gebeurde dit via een radiosignaal dat ze moesten delen
met de Flying Doctors!) en komen een paar keer per
jaar samen op sportdag en tijdens de classroom
experience week. De leerkrachten gaan ook minstens 1
keer per schooljaar op huisbezoek. De internetlessen
vormen maar een klein onderdeel van het lespakket. Het
gros van de lessen krijgen ze opgestuurd via de post
en moeten ze onder supervisie van de ouders afwerken.
Broken Hill is ook vooral bekend als mijnstad. Zowel
de historische als recente mijngeschiedenis wordt er
de doeken gedaan in verschillende musea. Wij hebben
gekozen voor de Daydream Mine, in de buurt van
Silverton, het ,spookstadje' dat al vaak gebruikt is
als filmlocatie, oa voor
Mad Max (voor het Silverton
Hotel staat er zelfs een replica van de wagen van
Mad
Max). De 1 uur durende rondleiding in de Daydream Mine
laat je kennismaken met het leven van de mijnwerkers
in 1880. Je krijgt een mijnwerkershelm met lamp
opgezet en daalt af in de zilvermijn, die nog tot in
1984 in gebruik was.
In de omgeving van
Broken Hill hebben we trouwens ook
onze eerste kangoeroes gezien (levende dan toch, dode
zie je er bij de vleet naast de kant van de weg)! Wat
verder vooral opvalt zijn de prachtige vogels, vooral
papegaai-achtigen die hier overal rondvliegen.
De Australiers zijn heel vriendelijk en open. Wat wel
opmerkelijk is, is dat het vooral de iets oudere
Australiers zijn die en masse met camper of caravan
onderweg zijn. Zeker als je op een betalende camping
staat is dit erg duidelijk. Wij proberen betalende
campings ( toegang tot douche, electriciteit,
diepvries) af te wisselen met gratis staanplaatsen
(waar meestal wel een toilet is en soms ook BBQ).
<Overal zijn er trouwens openbare toiletten te vinden
die bovendien ook nog proper zijn en uitgerust met
toiletpapier! De meeste landen zouden hier een
voorbeeld aan kunnen nemen! Maar dit volledig tussen
haakjes.> Op 1 van die gratis campsites werden we
uitgenodigd door Michael, een 'drover'
om bij zijn vuur te komen zitten. Een drover is een veedrijver die ingehuurd wordt om een veestapel langs welbepaalde paden te laten grazen. Als het vee naar zijn oordeel klaar (lees: dik genoeg) is om verkocht te worden, dan brengt hij ze naar de veiling waar ze verkocht worden. Het werd een
gezellige avond vol straffe verhalen! Free heeft er trouwens een oude, bezwete en gescheurde drover-hoed aan overgehouden. Zou 200 AUD waard zijn (is waarschijnlijk 1 van de straffe verhalen :-) ) Hij vertelde ons
ook dat er het weekend van 9 juni een grote rodeo zou
zijn in Coonamble en dus hebben we er voor gezorgd dat
we dit evenement konden meemaken. Het tart de
verbeelding waarom mannen lijf en leden willen
riskeren door op een woeste stier of paard te kruipen,
maar het zorgt wel voor spektakel! :-)
Momenteel zijn we de kou en de desolaatheid van de
Outback een beetje beu en dus hebben we besloten terug
naar de kust te trekken, waar het hopelijk iets warmer
en levendiger zal zijn.
Met op de achtergrond de lieflijke klanken van ene country-zangeres, die als dankbare taak heeft de avondsfeer van de Coonamble Rodeo wat op te fleuren, richt ik me weder tot u, o beste lezers.
Vermoedelijk tot jullie aller teleurstelling moet ik melden dat Camilla nog steeds up and running is – lees: er is sinds Broken Hill nog steeds geen dag voorbij gegaan zonder enig zwaarmoedig gemijmer rond haar welzijn, maar in de 2500km die we de laatste tientaldagen hebben afgereisd (afgeracet?) heeft ze ons totnogtoe trouw gediend. De titel dezer post laat het allicht al vermoeden (en is trouwens een variant op de "less"-versie van ooit in Vietnam, waarvan ik me tot op heden afvraag of iemand eigenlijk ooit het dubbele bodempje ervan heeft opgemerkt...:-/), haar leeftijd en kilometerstand waardig heeft ze toch al enkele hortjes en stootjes ten berde gebracht:
-
het piepende geluid was door wat naar ik vermoed de V-belt heet, en bleek na een bezoek aan een garagist in Broken Hill te vermijden door er ff wat zeep (jawel) tegenaan te houden...
-
de garagisten in Australie komt trouwens een eervolle vermelding toe: toen ik daar toekwam liet een van de gasten spontaan vallen waar hij mee bezig was, kwam Camilla van onder en boven aanschouwen, en ging vervolgens zijn baas nog vragen wat het type kabel precies was dat we nodig hebben voor onze kilometriek, die op zijn beurt terstond niet alleen het typenummer opschreef, maar zelfs een schema afprintte waarop dat en alle onderdelen errond afgebeeld stonden -- en nog voor ik zelfs maar kon vragen wat de schuld was, weerklonk een welgemeend "have a safe trip!" Ferme mannen toch, die tegenvoeters. (Zou het spreekwoord "op goed hoofd staan met iemand" hier trouwens bestaan?)
-
terloops hebben we ook ontdekt dat het geen zin heeft te pogen kangoeroes uit en van de weg te toeteren als ze onverhoopt op onze route zouden opduiken, om de simpele reden dat we geen claxon hebben - tis een lege doos. Uw nederige dienaar heeft een vaalgeel vermoeden dat een vorige eigenaar die ruimte nuttiger kon aanwenden voor het transport van kruiden. Benieuwd of wij er ook een fijne toepassing voor vinden.
-
dankzij in totaal zo’n 150km dirt road om van en naar Mungo National Park te geraken hebben we ook ontdekt dat diezelfde vorige eigenaar allicht nog andere opbergplaatsen in het dashboard had, en voor makkelijker bereikbaarheid daarvan ook alle schroeven or whatever die dat ding normaal op z’n plek moeten houden verwijderd heeft, En dat een zekere hoeveelheid interactie voertuigen-aardeweg een fenomeen teweegbrengt dat corrugation (of zoiets) heet, wat zich manifesteert door dwarse ribbels op het rijoppervlak: beide zaken vormen de causale ontleding [hmm, da klinkt wel goe ;-)] van wat ik stripverhaaltitelachtig "Camilla en het Dansende Dashboard" zou benoemen. Grappig om te zien, maar het maakt verdorie een hels kabaal. Ohja, de manier om met die ribbels om te gaan, is heel simpel: sneller rijden. Naar onze ervaring verdwijnt het gedaver vanaf een snelheid van zo’n 65km/h... Dat is vijf en zestig kilometer per uur, inderdaad. Over een aardewegel die naast die ribbels natuurlijk ook nog belachelijk veel pitten en bulten en regelmatig een stevige modderpoel voor je uitspreidt, en met een vering die al zo’n 500000km australische wegen te verduren heeft gehad. Ja danke. Jedoch, het deerde Camilla niet...
-
...of misschien toch een klein beetje. Enerzijds ontdekten we in de laatste dirt road kilometers dat ze een verborgen cruise control feature heeft: gegeven voldoende plakkerig slijk aangebracht ergens (???) onderaan, volstaat een enkele druk op het gaspedaal om Camilla rustig de laten verdertoeren (vraag me niet aan welk toerental want ne toerenteller situeert zich voor deze voituur ver beneden alle musts, shoulds en mays, namelijk helemaal onderaan het nice to have lijstje). Mooi zo. Spijtig alleen dat ze na haar even welverdiend als goedgemeend bezoek aan de hogedrukreiniger die feature gedisabled had.
-
...en heel misschien, maar we hopen van niet, nog een klein beetje meer: sinds Mungo heeft Camilla een tweetal keer geweigerd om te starten. De eerste keer was het opgelost door de batterij ff af en aan te koppelen (wat we toch al redelijk gewoon zijn), de tweede keer enkel door haar na onze brunch aan het wondermooie lookout point aan de Hermit’s Cave te Griffith van de heuvel af te duwen en een rollende start te geven. De daaropvolgend bezochte auto-electronicus (de gewone garages in Australie doen blijkbaar alleen puur mechanische toestanden, alle elentriek is bij zone elentrieker) vond geen probleem en beweerde dat de oorzaak was dat we de lichten een uurtje (oeps) hadden laten opstaan... Enfin, sindsdien toch geen probleem daarmee meer gehad, dus wie weet.
-
hoewel we het fantastich benaamde stadje Penarie bewust links hadden laten liggen, dook kort daarna echter een nieuw euvel op: nadat we het voordien al enkele keren hadden menen te merken, liet zich nu een overduidelijk haperen van de motor blijken... Met haperen bedoel ik niet dat er iets te horen viel, maar als je een motor ff met een hart zou vergelijken zou je zeggen dat em een slag of twee drie mist, met als gevolg dat em enkele keren "inhoudt", kracht verliest, schokt, noemet gelijk dajjet wilt. De huidige hypothese is dat de brandstoffilter verstopt is - en we hopen oprecht dat dat het is, want dat lijkt (???) redelijk simpel om op te lossen. Lach me gerust uit: ik heb geen flauw idee hoe of waar dat ding te zoeken, laat staan hoe het uit te kuisen of wat dan ook. (Aan Broen: ik had nog een boek van je tegoed he? What about Car Mechanics for Dummies of zo?) Voorlopig zijn we veilig tot in Coonamble geraakt, voor de rodeo, en normaliter komt hier morgenochtend een mobiele mechanicien ff kijken... Tegen de tijd dat je dit leest (eigenlijk weten we helemaal nog niet of we hier ergens een wifike gaan kunnen oppikken of zo, ma soit), zou het dus moeten opgelos t zijn.
Last but not least: onze welgemeende dank aan Viere voor de uitleg in je blogcomment! Zoals je allicht hierboven al hebt begrepen, zijn de riemen op zich gecontroleerd en in goede staat, dus daarmee voorlopig geen probleem. Mocht je nog wat extra tijd voor advies hebben: toen de motor de tweede keer niet wou starten was er een zacht klikgeluid te horen bij elke startpoging; iets gelijkaardigs heb ik met de Honda XR moto in Thailand voorgehad (waarvan ik poog samen met deze post alvast fotookes te uploaden), toen is er iets van het startmechanisme vervangen maar ik weet ni meer wa - stom stom stom - enig idee? En daarnaast zijn creatieve ideeen om je benzinetank helemaal leeg te maken het vuil eruit is met een minimum aan gereedschap en dergelijke altijd welkom... Overigens, Viere: als dank komen er binnenkort (lees: ooit) wa foto’s van Big Lizzie, een "custom" tractor-achtig ding waarvan ik om een of andere reden vermoed dat je het sjiek gaat vinden :-)
Et voila. Je ziet het: het verhaal van Camilla is ook ons verhaal, want bovenstaande vertelt ineens zo’n bikke waar we zoal geweest zijn - al is het dan misschien te beknopt om Australies wondermooie plekjes recht te doen. Ik begin wel te vermoeden (vrezen? hopen?) dat het verzamelde werk der blogposts vanuit Australie wellicht onder de noemer "About a Van" zal kunnen geplaatst worden. De tijd zal het uitwijzen.
Addenda:
- Intussen een fantastisch sympathieke mechanicien geheten Ray gezien in Coonamble, fuel filter blijkt proper maar wel oud, de overblijvende _hypotheses_ zijn een oude fuel pump die niet direct, ma na een hele tijd begint te "sputteren", of analoog , de oude fuel filter die na teveel naft zekere tekenen van indigestie/oververzadigdheid vertoont en ervoor zorgt dat de naft een bikke vastgeraakt. We zullen zien.
- Wie ons in smsgewijs wil bereiken kan dat tegenwoordig doen op het nummer +61 437997172. Hou wel een bikke rekening met
- Wat weinig met Camilla te maken heeft (alhoewel: ze start toch elke morgen verbazend makkelijk, wat misschien ook wel te maken heeft met haar blijkbaar automatische choke): we hebben het hier al bitter koud gehad, deze morgen nog een kwartiertje moeten wachten met vertrekken tot het ijs van de voorruit verdwenen was, maar zijn net in Coffs Harbour toegekomen en hopen vanaf nu op lekker warm en hopelijks redelijk droog weer (wat betreft dat droog weer: de streek rond Sydney en Newcastle heeft de laatste week 300 tot 400mm - een goeie seule, zeg maar - regen gehad, de helft van de normale jaarlijkse hoeveelheid... met de nodige waternood tot gevolg... maar dat zal wegens verkiezingen in Belgie wel niet op het nieuws alginder gekomen zijn, vermoeden we zo).
(vanuit ons vanneke, zonet "Camilla" gedoopt, langs de kant van de weg in Broken Hill......8-))
Weledele lezer,
Zoals jullie weten, hinken we wat achterop - enige duizenden kiilometers slechts. Vandaar is heden besloten, dat we tot we terug enigszins "bij" zijn (laat ons zeggen, minder dan 2000km) we de foto's van minimale commentaar en zo gaan voorzien. Allee, das toch de bedoeling (maar al wie Free kent weet dat wanneer woorden in die trant vallen, dat meestal het begin is van een belachelijk lang epistel....)
Bangkok
Bangkok Children's Museum
Het Children's Museum, waar we toevallig vlakbij bleken te zijn na een bezoekje aan de gigantische markt ergens in het noorden van Bangkok, was een meevaller: lollige dinges, en je leert er nog iets uit ook.
Angkor @ Bangkok
Zoals eerder vermeld was ons bezoek aan Bangkok ten tijde van het "Songkran" festival - vrij vertaald een excuus om alles en iedereen zeiknat te gieten en spuiten - op zich nog wel leutig, ma we kunnen je verzekeren dat je er na vier dagen (en nachten, voor zover je dan zelfs maar overweegt om buiten te komen in de buurt van Kao San) schoon genoeg van hebt. EEn voordel was wel, dat toegang tot de meeste wats en dergelijke tijdens die feesten gratis is - en dat je daar de charme (allee, toch wel) van een enigszins oorspronkelijke "religieuze waterzegening" even gratis erbij krijgt.
Bovenstaande overigens, is een schaalmodel van Angkor Wat, dat op het terrein van het Royal Palace te bezien is - een aanrader eigenlijk, het moet gezegd, al wie op Bangkok vliegt om vandaaruit naar Angkor Wat te gaan (maximaal 1% van de toeristen dus, ma soit) zouk aanraden om al ff naar da modelleke te gaan zien.
Bangkok Royal Palace Guard
Ik had beknopte beschrijvingen beloofd, vandaar: dees was gewoon een schattig oud-ventje-beeldje dat er nog schattiger op werd door de lotusjes op de voorgrond.
Bangkok Royal Palace - Heavenly Heavy
In zekere zin gelijkaardig als hiervoor, maar nu een smurf die duidelijk een zware last te dragen heeft.
Adventure South-East Asia!
Ook eerder al vermeld: een foto-kopietje uit die "Adventure South-East Asia" boek van de automobielclub - zoom in om je volgende reis te kunnen plannen!
Sukothai
Pillar Buddha
Sukothai (dat ik tijdens een eerdere passage links had laten liggen) bleek om allerlei redenen een meevaller - zoals daar zijn de verschillende onverwachte "buddha views"...
Lotus meets Libelle
...de lotusjes op het vijvertje in de buurt...
Lotus meets Buddha
Nog meer lotusjes, en zowaar een fijn spiegeleffectje.
Goldfinger
Een close-up die bezwaarlijk een close-up te noemen is - de gelakte nagels alleen waren zo'n 20 a 30 cm lang.
Sneaky Buddha
Piep.
Open Air... Buddha
Een parasol zou em geen neen tegen zeggen, vermoed ik.
Bamboo Buddha
Toevallig ergens langs de kant van de weg: een gigantische buddha (die, voor zover we konden zien, gewoon bij een hotel of zoiets hoorde) onder reconstructie.
Buddha Construction
Om jullie wat overzicht te geven...
Sri Satchanalai
Khmers were here!
Ook Sri Satchanalai, een tweetal uurtjes brommeren van Sukothai, was een meevaller - voelde helemaal anders aan eigenlijk, veel rustiger maar minstens even mooi. En (al wie in Angkor geweest is knikt alvast instemmend) de Khmers (niet te verwarren met hun rode splintersubcultuur) zijn hier duidelijk langs geweest!
Winking Buddha
Zeg nu zelf: opt eerste zicht knipoogt em, ni?
Elephants' Interior
Hoe dringend-te-restaureren beelden ook wel instructief kunnen zijn: "Hoe bouw ik een olifant uit steen in vijf stappen"
Full Speed - Really
Kvond het toch een cool scooterke.
Sukothai - J&J Guesthouse
J&J Rocks!
Jacky, een vlaming oorspronkelijk uit Zillegem, heeft zich in Sukothai gevestigd - en hoe.
Hoewel we geen andere hotels effectief zijn gaan bezoeken, durf ik toch met een gerust hart zeggen dat je nergens anders in Sukothai betere value for money krijgt... En overigens, de mango shakes zijn er onovertroffen.
Sukothai Culture City :-)
...twas er zo goed dat we nog een zwembaddagje extra zijn gebleven...
That's all for now, more is on the way!
Ik richt me tot u vanuit de kelders.... welnee, eigenlijk zijn het gewoon de wc-blokken van het Caravan Park van Broken Hill, grofweg een 1200km van Sydney. Ik dacht, ik ga ff de innerlijke mens van wat last ontdoen, en ineens een mailtje tikken :-)
Het feit dat ik hier nu aan het tikken ben, betekent inderdaad:
-
dat de laptop het vree goed doet - ben er content van! Kprobeer hem van wat moeilijke omgevingsvariabelen als stof en vocht te ontlasten (heb oa. een vree leuk en handige "slaapzak" ervoor gekocht in Singapore, zo'n zachte neopreen (denk ik) stof die netjes errond aansluit - een tip voor iedereen die z'n laptop regelmatig mee op stap neemt! Van Belkin overigens...
-
dat draadloos internetten vrij regelmatig lukt - en iets minder regelmatig gratis, maar daar wordt aan gewerkt (heb in Singapore ook een zgn. "Wifi detector" gekocht, een klein doosje ter grootte van een usb stick dat je om het even waar ff kunt aanzetten om te zien of er draadloze netwerken in de buurt zijn zonder daarvoor heel je laptop te moeten bovenhalen, fantastisch! 8-) Moet er wel bijzeggen dat ik dit eigenlijk in notepad aan het tikken ben, want internet is hier bepaald niet gratis: 5$ per uur om op "NomadNet" aan te sluiten, een hotspotbedrijfje dat blijkbaar een trits campings van wifi voorziet. Dus: eerst tikken, daarna online gaan, rap alle mails versturen die te versturen zijn, en terug disconnecten. Er is enig beterschap in zicht, zijnde dat 1) het Australische Telstra blijkbaar een "BigPond" netwerk heeft dat me een combinatie van GPRS en wat andere technologietjes lijkt dus +- overal beschikbaar is waar een gewone gsm werkt, relatief betaalbaar is (zo'n 50$/maand) maar voor zover ik nu weet moet je wel een abonnement van 12 maand nemen, en voor 300$ een soortement gprs-stick moet kopen... 2) we vandaag net ontdekt hebben dat openbare bibs in Australie grastis internetaccess geven (op hun pcs, wel te verstaan), en 3) dat ik dankzij de Wifi detector (van Edimax overigens) daarstrax een "Belkin54g" onbeveiligd netwerk ben tegengekomen, dus kan zijn..........
-
...dat we morgen ff onze Nissan Nomad voor iemand z'n deur gaan kunnen parkeren, om maar te zeggen dat het beestje (we hebben nog altijd geen goeie naam gevonden) toch al zonder brokken tot hier geraakt is, en blijgezind op z'n vijfhonderdduizendkilometerigste verjaardag afstevent!! Ter nuance moet ik daar ook wel ff bijvermelden dat de eerste dag nog moet komen dat er _geen_ reden is om ons af te vragen of er niet iets mis is: EEn of andere riem (distributieriem? V-riem? wa is die laatste trouwens, enig idee?) lijkt wa te slippen, vooral als em koud is, ma vandaag voor het eerst ook toen em al 400km had gebold, iets wat blijkbaar geen ramp is ma me toch ook niet ten volle aanstaat; af en toe aan weliswaar klein bonk/knal als de motor start - lijkt me ook ni zo gezond op langere termijn. (Weet niet of ik dat al in een eerdere blogpost had vermeld, maar het feit dat we de batterij 's nachts moeten afkoppelen wegens een elektrisch "lek" van een ampereke of twee, en het feit dat de odo- noch snelheidsmeter marcheert beschouwen we als meeleefbaar...:-) Ter tegennuancering (bestaat da?) toch nog: hij start quasi iedere keer bij de allereerste poging zelfs alst het koud is, en volgens een "major service & check" die we in Katoomba hebben laten doen is em in verrassend goeie staat volgens zijn kilometers en volgens dat het ne "backpackers voituur" is. Hmm, for what it's worth. In ieder geval: duim met ons mee!!
Verder toch nog heel ff wat reisnieuws: Sydney vonden we heel aangenaam, Katoomba en de Blue Mountains (vooral de canyons dan) werden heel erg gesmaakt, maar bitter koud (op een goeie 1000m hoogte. Zoals ik al tegen iemand zei: als je gaat kamperen ga je stillekes uit van warm, zonnig, droog weer, terwijl we tijdens onze allereerste nacht in de van mochten genieten van "cold, wet and windy" weer... Ma de staalblauwe hemel van de volgende dag maakte dat allemaal snel goed. Daarna zijn we naar Dubbo gereden, waar we ganz zufallig op een langsdestraatcamping zijn terechtgekomen, en prompt door een drover zijn uitgenodigd bij z'n kampvuur. Als je niet weet wat een drover is, check dan ff (moet het nog gezegd?) de wikipedia, of neem gewoon van me aan dat het zo dicht bij ons stripverhalenidee van een "cowboy" komt als je je maar kunt inbeelden - en das verdomd dicht, in mijn geval alleszins. Essentieel is die mens, Michael geheten, gewoon zot van paarden en het rijden erop, dus is em de laatste drie jaar te paard rondgetrokken om vee te hoeden. Jawel. Oh, misschien moet ik er nog ff bijvermelden dat hij binnenkort ook het boerderijtje van z'n ouders gaat overnemen, en dat die met 400000 acres (=are, veronderstel ik?) alleszins volgens hem groter is als Belgie... Misschien geeft het een beter idee als ik eraan toevoeg dat em anderhalf uur moet rijden om z'n brievenbus leeg te maken, en dat z'n pa een cesnaatje (of hoe schrijfde da) neemt om bij de buren op bezoek te gaan..... Jawel.
Vandaag zijn we dan, na een rit door een landschap waarbij het attribuut desolaat een eufemisme lijkt, in Broken Hill aangekomen - tisjuust, kmoet er nog bijvertellen dat we ook nog een stop in Cobar hebben gemaakt, waar het "heritage center" redelijk plezant en boeiend was - je zult ooit wel nog een fotootje zien verschijnen met "wat te doen met ne vent als het warm is - handleiding voor en door vrouwen". Wat Broken Hill betreft: tis hier (opnieuw) verbazend _pezig en vreeig_, misschien omdat het zondag was maar m'n gevoel zegt me van niet, en staan nu op een camping met een "powered site" voor een goede oplaadbeurt, hou je vast:
- Spiderman, het net aangeschafte "5-in-1" powerstation (compresseur, licht, autobatterijstarter,...)
- Ronny, de laptop
- Helga, mijn camera
- Tiny, Heleens cameraatje
- Pol, de iPod
- Zoroaster, de iPaq
- Noel, Heleens gsm
...en daarmee zijn ze ineens benoemd - ben aan het oefenen om onze Nomad een naam te geven he :-) Geef toe trouwens: qua traveltronics begint da al te tellen... wat ni per se fantastisch is of zo, alleen al het aantal laders en kabels komt me nu al de oren uit... Nog chance dat de batterijen van ons hoofdlampjes niet oplaadbaar zijn...
Enfin, ga het hierbij laten want m'n vingers zijn aan het bevrizen - jawel, het wordt hier verdomd koud 's nachts, bedenk dat het winter is en een landelijk (om niet te zeggen woestijn) klimaat...
De groeten aan alles en iedereen, en tot binnenkort!
Weledele lezer,
Je had het misschien nog niet door, maar...
- we zijn niet meer in Maleysie, en ook niet meer in Singapore
- we zijn wel nog heel even (een achttal uur) in Sydney, en vertrekken morgenochtend westwaarts richting Blue Mountains, Broken Hill,... (voor de route die we ongeveer denken te volgen, kijk naar Lumieres "The Outback Loop")
- en daarmee verwachten we de komende pakweg twee weken zoet te zijn, tistezeggen, binnen een week of twee zou een frisse duik in de zee in de buurt van, pakweg, Surfers Paradise, wel welkom zijn
- bemerk tussendoor dat Surfers Paradise vroeger Elston heette, een naamsverandering die als simpel, weinig verheven doel had meer toeristen te lokken, een wijsheid die ik overigens uit Down Under van Bill Bryson haal, een boek (en de hele schrijver ineens) dat ik heel warm kan aanbevelen voor al wie van
Australie houdt en voor al wie Australie haat - maakt ni uit, die kerel maakt van een mug een verhaal, en dat bedoel ik als compliment (weet wel ni of em ook int Nederlands vertaald wordt)
- het transportmiddel voor de komende maanden is onze splinternieuwe Nissan Nomad (hij heeft nog geen eigen naam, voorstellen zijn welkom, maar moeten wel door Pinkie goedgekeurd worden), een frisse campervan van 19 jaar oud, die er met slechts EEn nieuwe motor, een versnellingsbak, twee tot drie alternatoren, en nog wel wat meer stukken ijzerwinkel tot nu toe jolijtig een half miljoen kilometer heeft doorgemaald, en even vrolijk op weg lijkt naar het miljoen... of dat hopen we toch
- het weer de laatste dagen hier in Sydney is ronduit zalig (redelijk fris met blauwe hemel), en dat was verdorie nodig nadat Heleen en ikzelf ons door de hitte uit Azie hadden laten wegdrijven
- enkele andere eerste indrukken van Sydney/Australie (maar die zijn bezwaarlijk representatief te noemen, want vier van de zes dagen hebben we weing anders gedaan dan een voituur gezocht):
- tis echt een aangename stad, die een "open" gevoel geeft, vooral door de haven met enerzijds de blikvangers Opera en Harbour Bridge, maar anderzijds minstens evenveel kleine maar fijne aanblikjes
- DUUR. Is natuurlijk moeilijk te zeggen of het aan ons of aan de stad ligt, maar feit is alleszins dat we hier 40 a 50 $ (Australische) betalen voor een heel simpel hotelkamertje, dat weliswaar meer uitgerust (tv, koelkast) is dan de meeste kamers die we in Azie hadden, maar toch nog douche op de gang heeft en letterlijk 10x zo duur is. Ohja, kakkerlakken zitten hier ook, op dat vlak geen verschil... (tzijn wel kleinere als in Maleysie) Wat overigens nogal irritant is, is dat de helft van de minimarts hier geen enkele prijsaanduiding heeft - en je kunt nu toch geen vijfendertig prijzen gaan vragen voor je een pak koekjes koopt he...
- het is de eerste keer dat we onder de evenaar zijn!!! Voor een primitieve mens gelijk ik die voornamelijk de zon gebruikt om zich te orienteren bijzonder verwarrend om de zon des middags in het Noorden te zien staan...! Ge zoudt van minder de kluts kwijtgeraken. Ohja, tis hier ook winter aan het worden natuurlijk - vandaar dat wij stillekesaan noordwaarts gaan trekken, in de stille hoop dat we op die manier "zachte" temperaturen gaan hebben
- mijn persoonlijk aanraders van wat wij tot nu toe in Sydney gezien hebben: Sydney Aquarium (!), de Harbour Bridge oversteken bij valavond en vanop de overkant zicht op de haven (Opera,...), het water, de lichtjes,..... en (na enig twijfelen) de Imax waar we vanavond Spiderman 3 gezien hebben - de film en de Imax waren elk op zich niet overdonderend fantastisch, maar de combinatie mocht er best wel wezen - benieuwd overigens wat ik van Spiderman 3 zou gevonden hebben in een gewone cinema of op tv
- ...
Binnen vijf uurtjes gaat de wekker, dus tot mijn spijt zal ik jullie moeten laten - en hoop grondig te genieten van de laatste nacht in een normaal bed voor de komende drie maand (en dat hoop ik eveneens, want ik hoop dat m'n bed in de Nissan zal zijn, en dat die tegoei blijft bollen...)
tot de volgende!
Getting Ready for Action
Heleens Honda CBZ, klaar voor een paar vrolijke kilometertjes door de bergen...
Unexpected Encounters
Het eerste stukje van de weg ging westelijk, en was vree opt gemak. Daarna echter kwam "slechts" zo'n 100km door wat "heuvelachtig" gebied...
I just know he's gonna stop...
Op de hoogste pas van de rit, Simbhanjyang op 2488m - naar Nepalese normen nog altijd maar een heuveltje, natuurlijk.
Hier merkte ik dat we elkaar goed begonnen aan te voelen (of althans
Heleen mij...;-) : ze hoefde niet eens om te kijken om te weten dat ik
daar ging stoppen om een foto te maken. Wat op zich natuurlijk reden
genoeg was om te stoppen en een foto te maken...8-) Lang leve
self-fulfilling prophecies!
Later, she just stopped caring...
Welja. Dat Heleen na een tijd zo ongeveer wist
waar ik voor foto's zou stoppen, betekent natuurlijk nog niet dat ze
daarmee akkoord ging... dus af en toe robbelde ze vrolijk door. Wat op
zich alweer een reden was om te stoppen voor een foto, natuurlijk....
:o)
Winding
(Hmmmm... Hoe het komt weet ik eigenlijk niet, maar ben altijd zo gefascineerd door kronkelende bergbaantjes.)
First Gravel Experience
En op dat moment kon ze er nog mee lachen :-)
Objects in the mirror...
...are closer than they appear - je kunt het net lezen als je weet wat er staat.
(Hoe dat zinnetje in relationele zin te interpreteren valt durf ik overigens niet zeggen.)
Das trouwens geen gazet op Heleen haar knieen, maar de wegenkaart: even
checken hoe ver, maar vooral hoe lang het nog was, aangezien we na iets
meer dan de helft van de afstand al 4 uur onderweg waren...
In totaal zouden we 6 uur doen over 130 km... en nee, dat lag niet aan de topsnelheid van de "moto's".
Ugh.
(tja af en toe moet er ook es een foto van mij bij he)
Why mobile phones are bad...
Butwal, waar ik het voorrecht genoot de Nepalese tarmac van dichtbij te leren kennen.
Voor het verhaal, zie een (weliswaar ietwat geflipte) post van een
tijdje geleden voor het verhaal - simpel gezegd was er een lokale politieker die al bellend de baan overdroei vlak voor m'n neus - boem.
Balubang Facade
Balubang, een onooglijk klein stadje aan een iets minder onooglijke
rivier, was (vanwege de tijd verloren door het accidentje) die avond
onze ongeplande rustplaats. Toch altijd wel grappig, eens in een stadje
stoppen dat normaal de (blanke) toeristen alleen in bussen ziet
voorbijzoeven.
Balubang Education
(ge moet maar inzoomen en zelf ne keer lezen he)
Leaving early from Balubang...
...en een poging doende om een zonsopgangsfoto aan de "poort" van
het eerstvolgende gehucht te nemen -- maar dat was buiten een
kudde koeien gerekend...
Bamboo Power
Het blijft toch wel ongelooflijk wat een bamboeconstructie zoal mogelijk kan maken...
(vooral die kerel in spreidstand rechtsboven die ziet het wel vree goe zitten!)
Bardia National Park
Bardia Spirit
Een toonbeeld van een - weliswaar quasi tot het stadium van folklore
gedegradeerde - authentieke alcoholdistilleerderij (op basis van rijst)
in Bardia National Park - en tis nog redelijk straf spul ook, mocht ik die avond toevallig proeven...
Allo Brazza?!
Bij wie doet deze titel een belletje rinkelen???
Ik begin te twijfelen of m'n geheugen me geen loer aan het draaien is,
maar ik meen me EEn of andere documentaire te herinneren over "de
Congo" of zoiets, waarin die "Allo Brazza" of iets gelijkaardigs een
centrale plaats innam. Wie helpt me uit de onzekerheid?
Enfin, wat een ondergaande zon al niet kan betoveren...
Bardia Monkey
De "3-day package" die we in Bardia hebben geboekt (2 dagen
"te-voet-safari" en een dagje "family rafting") was voor mij (Free)
zowat de eerste wildlife ervaring -- Heleen was al een en ander gewoon
van in Afrika :-)
Terwijl het iedereen natuurlijk te doen is om de grote wilde beesten
- olifanten, rhino's, tijgers - is het niet aan te raden om die als
hoofddoel van je safarieke te nemen - er is zoveel meer manjefiek moois
te ontdekken. Vandaar, zonder discriminatie, hieronder EEn of enkele
foto's van elk beestje dat zo vriendelijk was ff voor de lens plaats te
nemen...
Bardia Tourist Elephant
Voor wie ooit eens (of heel vaak) geld over heeft: het Tiger Tops
hotel in Bardia is naar het schijnt wel aan te bevelen, en ze bieden oa
olifantenritjes aan. Ohja, die olifantenritjes kun je ook vanuit onze
goeikope Forest Hideway Cotages
boeken. Maar in de blakende zon bovenop een olifant gaan zitten, daar
hadden we bitter weinig zin in. Liever in de blakende zon door de
jungle gaan huppelen.......
Bardia Rhino
...maar het was de moeite waard, het moet gezegd. Als het beestje op
deze foto op enkele tientallen meters afstand plots z'n
vriendelijk kopje in jouw richting draait, dan kan ik je verzekeren dat
je even je adem inhoudt... Gelukkig zijn de rhinookes zo ongeveer
blind, dus zolang je de wind in de neus houdt is er (normaalgezien) nix
aan de hand...
Bardia Rhino (Too?) Close
Tenzij allicht als je vervolgens vindt dat je toch nog iets
dichterbij moet geraken. Dit was zo'n 20 a 30 meter ver, en eerlijk
gezegd, echt meer dan dichtbij genoeg! (Het dient misschien vermeld dat
deze kolos naar verluidt op enkele seconden tijd een spurtje van zo'n
45km/h kan zetten, en zich niet bepaald door water, struiken, of om het
even wat in vergelijking met hem een verwaarloosbare massa heeft, laat
tegenhouden...)
Bardia Bambi
Heel wat onschuldiger, en natuurlijk heel lief en van die dingen: hertjes.
Je ziet ze daar bij hopen, overigens - als je plots iets met veel
gekraak het struikgewas ziet of hoort in vluchten, dan was het
vermoedelijk een wild kieken ofwel een hert. (En denk maar niet dat die
kiekens minder laweit maken omdat ze kleiner zijn...)
Bardia Heleen
"All along the watchtower, princesses kept the view..."
(ongelofelijk, zelfs daarover heeft de Wikipedia een artikel!)
Bardia Wild Elephant
Welnu kijk. Deze foto is van veel
verder genomen dan die van de "Tourist Elephant"... maar toch, wees
maar zeker dat zelfs op meer dan honderd meter afstand, de wilde versie
een stuk meer ontzag inboezemt...
Bardia Black-and-White Hornbill
Toegegeven: deze foto is enkel geselecteerd omdat ik iemand had horen zeggen dat het "onmogelijk" was om een hornbill te fotograferen... ziedaar.
(Als het van iets dichterbij en met iets meer licht geweest was, twas zowaar nog ni mis geweest ook! :-)
Bardia Green Bee Eater
Klein maar fijn.
Bardia Kingfisher
(Weet iemand eigenlijk waarom dit beestje "Kingfisher" heet? Of is het naar dat bier genoemd?)
River Crossing!
Tijdens een voetsafari is het aangeraden regelmatig de voeten te wassen.
Crocodile Meal?
"Vanwege de verzengde hitte voelde hij zich die dag wat licht in het hoofd..."
More (deeper) River Crossing...
...waarbij Heleen zo sluw was de gentlemenness van Padam te testen door haar slipper te verliezen en te zien hoe rap hij er zou achteraan crossen... maar jawel, keihard against the odds heeft ie em nog kunnen pakken!
Bardia Flapping Rhino
Spijtig dat ik geen tijd (hmm...) heb om er een animated gif of zo van te maken (pas op, wie weet komt dat nog - een laptop zonder internetconnectie kan tot onverwachte creativiteitsuitspattingen leiden...)
Binocular Padam
Creatief met verrekijker, ook wel. Omgekeerd overigens.
Family Rafting
De laatste dag van onze package: een dagje "family rafting" (i.e. in
een raft zitten op een rivier die zo snel gaat dat je evengoed over de
over zou kunnen meewandelen). Maar pas op: dit gestrande boompje geeft
aan dat er ook andere tijden zijn. In het regenseizoen, bievoorbeeld.
Bardia Stork
(Wat is "stork" feitelijk int Nederlands?)
Bardia Ducks
Het lijkt bijna een multi-exposure foto, ziehier: de vlucht van de eend, in meerdere fases.
Bardia Turtles
'En ze 'n leven, 'en ze 'n leven...
Overigens: wat ons "gespaard" is gebleven maar zich in volle glorie aan
een Belgisch/Nederlands koppel had gepresenteerd een paar dagen
tevoren, was een
lijk dat
ongeneerd door het water dobberde. De uitleg van de gidsen aan hen was:
"we blijven eraf, want als we het uit het water halen of zelfs maar
melden, dan worden wij beticht met moord"... Ohja, datzelfde koppel had
ook een tijger van
heel
dichtbij gezien. Niet in de buurt van dat lijk, voor zover ik weet -
maar nu ik erover nadenk is er misschien een verband? (Of nu ik er nog
ff over doordenk: misschien was dat koppel oorspronkelijk een trio, en
hoort het verhaaltje te beginnen met iets als "
een Belg, een Nederlander en een Duitser gingen samen op safari...") ?
Bardia Fish Eagle
Verrassend genoeg waren de dieren die me in Nepal het vaakst aangenaam verrast hadden, de roofvogels. Soms rustig takzittend gelijk hier, maar vaak vanop de moto te zien, statig voorbijzoevend.
Bardia Elephant Diner!
Toch nog maar es een tegenlichtfoto, voor de verandering (begin te
vrezen dak alleen nog maar goeie tegenlichtfoto's kan pakken en geen
andere, ma soit...;o)
Eigenlijk was em die bussel stro precies aan het rondzwiepen om hem
wat te kraken, zowaar "voor te kauwen" alvorens hem naar binnen te
proppen... best wel indrukwekkend van dichtbij. (Jawel, dit was een
"gevangen" olifant, gene wilde...)
Bardia Forest Hideaway Cottages
Ok, tis misschien nix speciaal, maar het moet toch gezegd: die cottages kosten geen geld, en zijn meer dan hun geld waard!
(700NPR voor een double met behoorlijk ontbijt inbegrepen - en we hebben zelfs niet afgedongen)
Dan gaan we Tanzen!
Bye Bardia!
Stoer he :-)
(Noot: ik kreeg tien seconden later wel onder m'n voeten dat ik de
"gevaarlijke" weg genomen had.....) (voor wie het niet ziet, tgaat een
bikke omlaag daar voorbij Heleen op de foto 8-)
Roadworks
Tis toch altijd wel een belevenis in Azie, om grote
constructiewerken te zien, en vooral de mensen en middelen waarmee die
uitgevoerd worden. Met goede resultaten zenne, daar ni van.
An Eye for Detail
Geloof het of niet: deze kerel was met een borsteltje bezig de gaatjes in het asfalt aan het opvullen. Jawel.
Roadworks Old Style
Of waarom tarmac niet per se van kilometers ver moet aangevoerd
worden... kzou alleen ni graag diene kerel zijn. (Bestaat er naast
stoflong ook zoiets als teerlong?)
Guardian Goat
"Als de hond van huis is, houdt de geit de wacht."
(zomaar ergens langs de weg, overigens)
Oops.
Ook zomaar ergens langs de weg - niet ver van Tanzen. Hoe lang dat
vehikel daar al lag is moeilijk te zeggen, maar het lag alleszins in de
weg. Redelijk letterlijk zelfs.
Farming Fashion
Aangezien het toch al zo'n tien dagen geleden was dat we nog bloed,
zweet en tranen gezeet hadden, vonden we het nodig om vanuit Tanzen een
"wandelingetje" naar het paleis van Ranighat te maken... Onderweg
aangemoedigd door kleurrijke locals.
Butwal Graffiti
Binnenin het Ranighat Palace, een (om EEn of andere reden naar mijn gevoel) biezonder stukje graffiti.
Wist je trouwens dat graffiti het meervoud is van het italiaanse woord graffito,
wat "gekrast" betekent? Voor zover je dus bij bovenstaande foto denkt
"da's geen graffiti" ben je dus, spijtig genoeg, even ver verkeerd.
Sorry.
Wist je overigens ook dat er naast de Wikipedia ook een Wiktionary bestaat, waar ik bovenstaande wijsheid vandaan heb gehaald? (Op de Wikipedia zie je overigens ook dat Graffiti nog wel enkele andere gebruiken heeft...)
Stairway to... me!
We zijn bijna aan de foto van het paleis, maar eerst moest ik nog even een stoere pose aannemen.
Ranighat Bridge
En o ja, nog even een stukje brug tonen.
Ranighat Me
En, nu we toch bezig zijn, nog maar ff stoer poseren.
Ranighat Palace
...waar het em allemaal om te doen was...
Spijtig van de mist weliswaar (enige postprocessing kan nog wel wa
meer uit deze foto halen - feel free), maar beeld het je es in: in 't ol van Plutol
ergens midden in Nepal heeft EEn of andere redelijk recente en even
geflipte vorst zowaar een romaans bouwwerk (of hoe noemde da) laten
optrekken. Voor z'n vrouw, nota bene, omdat hun zoon het loodje had
gelegd. Ok, das ni om mee te lachen, ma zo los je zo'n dingen toch ook
ni op. Of ligt het weeral aan mij?
Fairy Bridge
Cheesy, to say the least. :-)
To Pokara, Bandipur and back to KTM!
Straw Roof
Creatief met dak, ook wel. (Ja, ik kan er ook ni aan doen: eigenlijk
was er een ander huisje dat er veel sprookjesachtiger uitzag, maar waar
ik om EEn of andere reden niet gestopt ben om een foto te nemen... en
dit kwam zowat in de buurt...)
Pokara Fun...
...tot je eens tegoei kijkt hoe de kermisattracties aangestuurd worden...
Bandipur Boys
Als je ooit van KTM naar Pokara wil geraken en een tussenstop zoekt: Bandipur
is the place. Een rustig, zowaar verkeersvrij (!!!) stadje, met om EEn
of andere nog onontdekte reden alle goedkope hostels vol met
schoolkinderen - tmoet daar een goeie school zijn of zoiets...
Happy Together
Twee bomen op een heuveltop te Bandipur - ze hadden wel iets. Samen, bedoel ik.
Leaving Bandipur
Mistige heuvels hebben altijd wel iets - of zo denk ik er toch over, sorry he :-)
Honda CBPinkie
En jawel, hij was ook van de partij!
...ene waar een laptop in past. Een ultraportable Lenovo Thinkpad X60 (productcode 1706C94, voor wie de details wil opzoeken - maar let op, Lenovo gebruikt andere productcodes per land, om u het leven makkelijker te maken), meer bepaald. Aan al wie op m'n vraag om advies omtrent dat spullement gereageerd heeft m'n oprechtste dank (hmm, aan niemand dus 8-).
Tis een schoontje. Een beestje. Een bèèrke, als ietwat waregems getint blinkzessendertigs te zeggen. Om heel even op te sommen: Intel Core 2 Duo processor aan 1.83Ghz, 2 gig ram (een kleine upgrade van de zonder meer schandalige standaard 512meg), 80GB hd, een trackpoint (!!! ik haat nog steeds al die scrollpads of hoe noemen ze, en aangezien alleen Lenovo/IBM die levert had ik dus feitelijk weinig moeite om een merk te kiezen), full-sized superhandig keyboard, vingerafdrukbeveiliging (en login - hypercool...8-), 3 jaar international warranty, en bovenal: klein. Schattig zelfs - al is die qualificatie allicht enigszins emotioneel getint.
En - sorry dat ik nog even doordram - in de onderhandelde package (bekomen door slechts twee winkels tegen elkaar uit te spelen ;-) zaten ook nog een handige "Dicota laptoprugzak" (met nog plek voor heel wat meer), optische travelmouse, webcam, en reserve-lader. Ohja, kzou nog bijna de DVDschrijver vergeten - maar die vormt dan ook het enige nadeel tot nu toe, vanwege extern. En dat alles voor 7150 Maleysische ringit ofte een dikke 1500 euro - enig rondneuzen leerde me dat dezelfde set in Belgie 500 tot 1000 euro meer kost.
Ma soit. Ieder voordeel heb z'n nadeel, zoals Johan Cruijf zou zeggen, is EEn van m'n favoriete quotes, om een aantal voorbeelden te geven en gratis ende vanzelf erbij enige indicatie van het waarom van die favorietheid:
- een eigen laptop zorgt dat je niet altijd in een internetcafe hoeft te zitten om te blogge