Toen ik enkele dagen geleden rond zevenen 's avonds door de Wetstraat stationwaarts stapte, was het weer eens duidelijk: de verzamelde pers hoopte op enig nieuws heet uit de vergaderzalen. Over de regeringsvorming, veronderstel ik – zoals gewoonlijk niet door veel kennis terzake gehinderd.
Terwijl ik langsliep, stilletjes gniffelend over de paniekflitsjes in de ogen van verslaggevers en cameralieden telkens ik in de buurt van een “cameraveld” kwam, vroeg ik me plots af:
wat zou ik nu zeggen als ze mij hier plots een camera annex micro onder de neus duwen...?
Voor alle duidelijkheid, ikke, wiens voornaamste bedenking rond de laatste verkiezingen was, “dan ga ik es één keer niet stemmen en hup, het is een zootje”, en die behalve een sporadisch metrootje de laatste tijd weinig nieuws heeft meegepikt... Magoed, als er ergens een minuutje in een programma zou tekortschieten, dan sta je daar toch maar mooi met je bek op tv, dus probeerde ik bij mezelf een statementje in elkaar te flansen.
Mijn boodschap zou als volgt geluid hebben:
“Naar mijn mening is het Simpel (sic): elke organisatie, dus ook Belgenland, kan zich permitteren een hele tijd z'n Strategie niet bij te werken, te teren op een laatste versie. Gelukkig maar, want Strategie is niet iets waar je je elke dag mee bezig houdt. Jedoch, er zijn grenzen. Als je maar lang genoeg wacht dan kom je, bij gebrek aan Strategie, in Tactische problemen. In de meeste organisaties is een opeenstapeling van tactische struikelblokken voldoende signaal om de Strategie te herzien, en raakt de zaak zo van de baan. Niet zo in België. Als geen herziening gebeurt, als die Tactische problemen enkel worden aangepakt door ze op te splitsen in Operationele Oplapstukjes, zelfs dan kan nog een hele tijd verdergemodderd worden. Maar op een dag, dan is het vat leeg natuurlijk, dan is het broodnodige kader voor Tactische en Operationele keuzes weggesmolten en opgesoupeerd. En die dag, die is nu gekomen.
Als ik even zo vrij mag woordbepalen, in tegenstelling tot Strategie is Visie iets waar je wel elke dag mee bezig moet zijn. Je Visie stel je continu bij, en van tijd tot tijd (en dan spreken we over jaren, of voor een organisatie als Belgenland liefst over decennia) destilleer je uit die Visie heel zorgvuldig een vernieuwde Strategie – daarbij goed bedenkend dat destilleren niet een kwestie is van woorden maar van keuzes. En eens je dat gedaan hebt, dan hou je als het ook maar een heel klein beetje kan aan die Strategie vast. Want vast is wat het kader moet zijn rond je Tactiek en Operaties. En ja, daar is lef voor nodig, ja dat houdt risico's in. Maar het alternatief is rondzwalpen en verzuipen. Of, dat ene alternatief dat nog slechter is, namelijk geen Strategie hebben, dan dobber je rond tot de mondvoorraad bijna op is of er muiterij uitbreekt... Juist.”
Ahum. Niet dat ik ook maar enigszins geloof dat ze me zo lang zouden laten praten, natuurlijk. Wat ik dus uiteindelijk zou gezegd hebben?
“Zonder Strategische bakens loopt elk organisatie op den duur op de klippen. Mensen met een Visie, het is tijd u te verenigen, u op te sluiten, en pas buiten te komen met een nieuwe Strategie.
En mensen met microfoon en camera, het is tijd die Visionairen een kans te geven en met rust te laten. En potverdorie een stukje minder destructief en opportunistisch verslag te geven...”
Mja. Dat is dan wat ik een korte reactie noem he.
Ohja, wie de titel van deze post niet duidelijk is, moet dringend het boekje Who Moved My Cheese bemachtigen, of als het wat luchtiger moet is er zelfs dit filmpje.
En tenslotte, een veel belangrijker Belga-bericht dat vandaag nauwelijks de Belgische voorpagina's haalde, behalve dan die van Metro, was dit: IEA slaat alarm over olieschaarste vanaf 2015. Klik daar maar eens op door, reacties welkom.