Backpack4Life

Dat, mijne lezer, is echt nog niet meer dan een slagzin.

Maar het zet misschien wel aan het denken. Over de 'case' voor refactoring, bievoorbeeld. En over opportuniteitskosten...

"Een prototype zegt meer dan duizend woorden" was een andere kandidaat-titel, maar een mens moet nu eenmaal kiezen.

En zowaar, het begrip analytical prototyping bestaat zowaar, zo leert google mij.

Of het overeenkomt met wat ik bedoel, durf ik niet zeggen - al was het maar omdat het idee voor mij nog niet geheel en al is ontwikkeld - en heb nu ook niet de tijd om door te googlen.

Maar wat ik er ongeveer mee bedoel is eigenlijk redelijk simpel:

Zo vaak wordt door analysten/ontwikkelaars/... geklaagd dat gebruikers pas weten wat ze willen eens de applicatie af is.

Die observatie is terecht, zou ik durven zeggen. Maar de conclusie niet. Want ieder nadeel heb z'n voordeel. Als je het wil zien, tenminste.

In mijn ervaring is het vooral zo dat van in het begin redelijk duidelijk is wat de belangrijke concepten zijn die moeten beheerd worden, maar komen daar achteraf pas alle 'attribuutjes' bij (niet zo'n groot probleem), en vooral, pas na eerste gebruik wordt duidelijk hoe die gebruikers hun applicatie écht willen gebruiken (een veel groter probleem).

Hmm... hoe zouden we dat knapperig kunnen uitdrukken:

There's no better way to discover the use cases of a system than by actually using it.

Dus, wanneer je zelfs maar het gevoel hebt dat gebruikers nog niet echt weten wat ze willen (hmm...), zorg dan weliswaar dat je de kernconcepten als een coherent geheel in een model kunt gieten, maar maak er voor de rest nog niet teveel UML aan vuil, en bouw eerst een 'prototype' (or whatever the name). Een throw-away prototype, weliswaar - zoals alle prototypes zouden moeten zijn.

Weggegooide inspanning? Mja, misschien. Maar het is de ROI die telt, in principe.

Enerzijds, zorg dat het prototype zo simpel mogelijk gebouwd wordt. Gooi op dat moment zoveel mogelijk non-functional requirements overboord (security, availability, scalability,...), en focus je op een selectie van functional requirements. Anders gezegd: zorg dat de kost, de investment, minimaal is. En bedenk: als je dat prototype niet zou bouwen, zou je een pak meer analyse nodig hebben voor je aan je applicatie kunt bouwen.

Anderzijds, is het hele idee natuurlijk dat je op deze manier een betere applicatie kunt maken. Eén waarmee je gebruikers beter hun werk kunnen doen. Elke dag. Vlot, eenvoudig, krachtig. Daar ligt een hoop return op de loer achter het hoekje.

Kortom: zie een prototype als een uitvoerbare analysis deliverable. Een belichaming van het idee dat in analyse alle middelen goed zijn om de doelstellingen te bereiken: zo goed mogelijk begrijpen wat gebruikers willen, en die informatie zo duidelijk mogelijk doorgeven aan ontwikkelaars.

Eén caveat nog: zet in grote rode letters in de UI van je prototype dat het een PROTOTYPE is, en hou de code base hiervan duidelijk gescheiden van die van de finale applicatie. Zoniet creëer je verkeerde verwachtingen.

Ohja. Kan goed zijn dat een heleboel andere mensen allang deze waarheden ontdekt hebben... maar in dat geval, zoveel te beter. Als meerdere mensen onafhankelijk van elkaar tot dezelfde ideeën komen, is dat meestal een teken dat er wel wat in zit.

Al ben ik niet bepaald een youtube freak, het clipje "Here comes another bubble" van The Richter Scales is zo ronduit hilarisch dat het om een blogpostje vraagt - zelfs al maakt het nogal ironische bedenkingen over ondermeer bloggen.

Voor wie het niet kent sowieso een aanrader, wie het wel kent kan misschien nog even bij onderstaand screenshotje stilstaan...8o)

Bekijk de clip hier op youtube.

Toen ik enkele dagen geleden rond zevenen 's avonds door de Wetstraat stationwaarts stapte, was het weer eens duidelijk: de verzamelde pers hoopte op enig nieuws heet uit de vergaderzalen. Over de regeringsvorming, veronderstel ik – zoals gewoonlijk niet door veel kennis terzake gehinderd.

Terwijl ik langsliep, stilletjes gniffelend over de paniekflitsjes in de ogen van verslaggevers en cameralieden telkens ik in de buurt van een “cameraveld” kwam, vroeg ik me plots af:
wat zou ik nu zeggen als ze mij hier plots een camera annex micro onder de neus duwen...?

Voor alle duidelijkheid, ikke, wiens voornaamste bedenking rond de laatste verkiezingen was, “dan ga ik es één keer niet stemmen en hup, het is een zootje”, en die behalve een sporadisch metrootje de laatste tijd weinig nieuws heeft meegepikt... Magoed, als er ergens een minuutje in een programma zou tekortschieten, dan sta je daar toch maar mooi met je bek op tv, dus probeerde ik bij mezelf een statementje in elkaar te flansen.

Mijn boodschap zou als volgt geluid hebben:

“Naar mijn mening is het Simpel (sic): elke organisatie, dus ook Belgenland, kan zich permitteren een hele tijd z'n Strategie niet bij te werken, te teren op een laatste versie. Gelukkig maar, want Strategie is niet iets waar je je elke dag mee bezig houdt. Jedoch, er zijn grenzen. Als je maar lang genoeg wacht dan kom je, bij gebrek aan Strategie, in Tactische problemen. In de meeste organisaties is een opeenstapeling van tactische struikelblokken voldoende signaal om de Strategie te herzien, en raakt de zaak zo van de baan. Niet zo in België. Als geen herziening gebeurt, als die Tactische problemen enkel worden aangepakt door ze op te splitsen in Operationele Oplapstukjes, zelfs dan kan nog een hele tijd verdergemodderd worden. Maar op een dag, dan is het vat leeg natuurlijk, dan is het broodnodige kader voor Tactische en Operationele keuzes weggesmolten en opgesoupeerd. En die dag, die is nu gekomen.

Als ik even zo vrij mag woordbepalen, in tegenstelling tot Strategie is Visie iets waar je wel elke dag mee bezig moet zijn. Je Visie stel je continu bij, en van tijd tot tijd (en dan spreken we over jaren, of voor een organisatie als Belgenland liefst over decennia) destilleer je uit die Visie heel zorgvuldig een vernieuwde Strategie – daarbij goed bedenkend dat destilleren niet een kwestie is van woorden maar van keuzes. En eens je dat gedaan hebt, dan hou je als het ook maar een heel klein beetje kan aan die Strategie vast. Want vast is wat het kader moet zijn rond je Tactiek en Operaties. En ja, daar is lef voor nodig, ja dat houdt risico's in. Maar het alternatief is rondzwalpen en verzuipen. Of, dat ene alternatief dat nog slechter is, namelijk geen Strategie hebben, dan dobber je rond tot de mondvoorraad bijna op is of er muiterij uitbreekt... Juist.”

Ahum. Niet dat ik ook maar enigszins geloof dat ze me zo lang zouden laten praten, natuurlijk. Wat ik dus uiteindelijk zou gezegd hebben?

“Zonder Strategische bakens loopt elk organisatie op den duur op de klippen. Mensen met een Visie, het is tijd u te verenigen, u op te sluiten, en pas buiten te komen met een nieuwe Strategie.
En mensen met microfoon en camera, het is tijd die Visionairen een kans te geven en met rust te laten. En potverdorie een stukje minder destructief en opportunistisch verslag te geven...”

Mja. Dat is dan wat ik een korte reactie noem he.

Ohja, wie de titel van deze post niet duidelijk is, moet dringend het boekje Who Moved My Cheese bemachtigen, of als het wat luchtiger moet is er zelfs dit filmpje.

En tenslotte, een veel belangrijker Belga-bericht dat vandaag nauwelijks de Belgische voorpagina's haalde, behalve dan die van Metro, was dit: IEA slaat alarm over olieschaarste vanaf 2015. Klik daar maar eens op door, reacties welkom.